Zdecydowana większość emigrantów z Polski przebywała w krajach członkowskich UE – ok. 1 mln 860 tys. w 2007 r. – i liczba ta zwiększyła się o 310 tys. w ciągu tylko jednego roku. Liczba polskich emigrantów w krajach UE w 2007 r. była ponad dwukrotnie większa w stosunku do początkowego okresu członkostwa Polski w UE. Szacunek ten uwzględnia także tych Polaków, którzy od dłuższego czasu przebywali poza granicami Polski, w tym w krajach UE, bez względu na ich status pobytu. Pomimo kolejnego zwiększenia skali emigracji, wyraźnie zmniejszyła się jej dynamika. 

Wśród krajów docelowej emigracji Polaków po wejściu Polski do Unii Europejskiej nadal zdecydowanie wyróżniają się Wielka Brytania oraz Niemcy. Szacuje się, że w końcu 2007 roku w Wielkiej Brytanii przebywało ok. 690 tys. emigrantów z Polski, zaś w Niemczech – ok. 490 tys. Kolejne miejsca zajmują Irlandia – ok. 200 tys. i Niderlandy – ok. 98 tys.

Jednocześnie ze względu na skalę zjawiska emigracji oraz dynamikę jej rozwoju wyróżnia się Irlandia (w stosunku do 2002 r. zaobserwowano 100-krotny wzrost liczby emigrantów, a w okresie 2004 – 2007 to wzrost 13-krotny) oraz Wielką Brytanię (wzrost prawie 30-krotny w porównaniu do 2002 r. oraz  4,5-krotny – w porównaniu do 2004 r.).

Szacuje się, że ok. 50 proc. emigrujących Polaków przebywa za granicą co najmniej 12 miesięcy. Osoby te zaliczane są do emigrantów długookresowych i powinny być uwzględnione w stanach ludności poszczególnych krajów. GUS wkrótce po raz pierwszy upowszechni szacunek ludności rezydującej w Polsce według stanu z 31 grudnia 2007 r.

Zdecydowana większość polskich emigrantów przebywa za granicą w związku z pracą. Wraz z upływem czasu zwiększa się liczba osób – członków rodzin polskich emigrantów, pozostających na ich utrzymaniu (małżonkowie, dzieci). Osoby, które wyjechały w okresie od maja 2004 r. do końca 2006 r. w 80 – 90 proc. przypadków przebywały za granicą podejmując pracę lub jej poszukując. 

T.Sz., GUS