Z publiczną telewizją i radiem jest tak: przerośnięta administracja, skamieniałe kompetencje, tempo reagowania stułbi płowej, układy, układziki, polityka, podgryzania i przekonanie, że kto ma telewizję, ten ma władzę. Niekończące się reformy i przetasowania zaczynane od nowa po zmianie ekipy rządzącej, do tego pewnie kompleks brzydkiej, starszej i niezbyt sprawnej siostry. I mądrusie, którzy tak doradzają, żeby nie stracić swojej synekury.

Wniosek płynący z tej informacji dla Donalda Tuska? Zlikwidować abonament. Zlikwidować, bo ściągalność słaba i misja mętna. Dziwna rzecz, PIT jakoś płacą wszyscy. A z abonamentem bawimy się jak z chińskim jajem. Zresztą co znaczy zapowiedź, że po likwidacji abonamentu można media finansować z budżetu? Toż to dokładnie to samo co abonament, tylko redystrybucja droższa.

Jestem za przymusowym haraczem na publiczne media ściąganym z moich podatków pod jednym warunkiem: żadnych reklam i żadnej nudy, tylko profesjonalna produkcja. Chcę koncertów jazzowych, klasyki, teatru, chcę reportaży, filmów przyrodniczych, popularnonaukowych, sportu, mądrych programów dla dzieci i spokoju. Bez udowadniania mi czterdzieści razy dziennie, że bez batonika „Heniuś”, teraz w nowym opakowaniu, umrę z głodu. Do sprawiania wrażenia, że świat oszalał, niech sobie będzie pozostałych 500 kanałów telewizji i radia. Tam też można zajrzeć. Wystarczy klawisz w pilocie.

Na taki układ idę. Każdy inny będzie półśrodkiem. Że można inaczej — przykład zgrany do nitki — BBC. Za każdym razem kiedy zaglądam na ich strony internetowe albo w telewizor czy radio, mruczę z zazdrości. „Z misją”, nie znaczy „nudnie”. Bez reklam nie musi być do bani. Żeby nam się tylko chciało chcieć.

Paweł Ławicki