W wyroku z 7 lipca br. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy trzech rozporządzeń ministra finansów w sprawie podatku akcyzowego: §18 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z 16 grudnia 1998 r., §18 ust. l pkt 11 rozporządzenia z 15 grudnia 1999 r. oraz §19 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia z 22 grudnia 2000 r. – są sprzeczne z art. 35 ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a tym samym niezgodne z konstytucją. Zaskarżone przepisy utraciły już moc obowiązującą, Trybunał stwierdził jednak, że zachodzi konieczność wydania orzeczenia z uwagi na ochronę konstytucyjnych wolności i praw skarżącego.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wskazane przepisy rozporządzeń wyznaczały podmioty podatku akcyzowego inne niż określone w ustawie, czyli wkroczyły w materię ustawową. Z tego względu są niezgodne z art. 64 ust. 3 w związku z art. 84 i 217 konstytucji. W związku z tym, że zaskarżone przepisy rozporządzeń zostały uznane za niezgodne z art. 217 konstytucji, Trybunał Konstytucyjny uznał za zbędne rozważanie naruszenia przez te przepisy art. 92 ust. 1 konstytucji.

Trybunał uznał ponadto wzorzec konstytucyjności z art. 31 ust. 3 konstytucji za nieadekwatny w sprawie, która dotyczy prawa podatkowego. Stwierdził także, że skarżące przedsiębiorstwo nie wyjaśniło w uzasadnieniu złożonej skargi, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszyły jego prawa i wolności wynikające z powołanych jako wzorce przepisów art. 2 konstytucji oraz art. 22 konstytucji. W tym zakresie postępowanie zostało umorzone jako niedopuszczalne.

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że orzekając o niezgodności zaskarżonych przepisów z konstytucją, nie przesądza w ten sposób, że skarżące przedsiębiorstwo doznało rzeczywistego uszczerbku majątkowego w wyniku obciążenia obowiązkiem podatkowym z naruszeniem konstytucji. Stosownie do art. 190 ust. 4 konstytucji, o skutkach wyroku będą rozstrzygać właściwe organy, w trybie i na zasadach w określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

T.Sz., TK