Urodził się 23 sierpnia 1954 r. w Lubawie w woj. warmińsko-mazurskim. W 1978 r. ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej. W 1980 r. uzyskał absolutorium z zakresu fizyki na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Gdańskiego. Jest absolwentem studiów podyplomowych z zakresu finansów przedsiębiorstw i rynku kapitałowego w Wyższej Szkole Zarządzania i Marketingu w Warszawie.

W czasie studiów zaangażował się w działalność opozycyjną. Był współpracownikiem KSS KOR Politechniki Gdańskiej. Organizował spotkania samokształceniowe dla studentów, kolportował bibułę, uczestniczył w tworzeniu Studenckiego Komitetu Solidarności w Gdańsku.

W 1978 r. współzakładał Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża. Drukował „Robotnika Wybrzeża”, kolportował ulotki pod gdańskimi zakładami pracy. W latach 1979-1980 organizował wykłady Towarzystwa Kursów Naukowych. W 1980 r. w czasie odbywania służby wojskowej odmówił złożenia przysięgi wojskowej na wierność ZSRR i Armii Radzieckiej.

W 1981 r. był koordynatorem w Ośrodku Kultury Społecznej w Zarządzie Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność". Od 1983 r. aktywnie działał w strukturach podziemnych w Toruniu, prowadził drukarnię oraz współtworzył niezależne wydawnictwo „Kwadrat” . 2 marca 1984 r. został uprowadzony w ramach tzw. porwań toruńskich. Był torturowany i więziony przez SB.

Pracował jako wydawca i poligraf. Od 1983 do 1987 r. był konstruktorem w Zakładach Radiowych i Telewizyjnych ZARAT, a w latach 1988-1989 elektronikiem na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W latach 1991-1995 pełnił funkcję kierownika dystrybucji Wydawnictwa Editions Spotkania w Warszawie. Od 1995 do 1996 r. pracował jako magazynier w warszawskim Wydawnictwie Krupski i Spółka, a w latach 1998-2001 kierował Wydziałem Wydawnictw i Poligrafii w Gospodarstwie Pomocniczym Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

W polityce

W 1996 r. wstąpił do Ruchu Odbudowy Polski. Od 2001 r. był związany z Prawem i Sprawiedliwością; został członkiem zarządu głównego partii. W wyborach parlamentarnych w 2001 r. uzyskał mandat poselski w okręgu toruńskim. Cztery lata później ponownie został posłem. W Sejmie V kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Infrastruktury.

5 września 2007 r. na ręce Jarosława Kaczyńskiego złożył rezygnację z członkostwa w PiS-ie — po tym, jak okazało się, że na pierwszym miejscu na toruńskiej licie PiS-u znalazła się Anna Sobecka z RLN-u popierana przez ojca Rydzyka.

Dlaczego odszedł z PiS-u? „W PiS-ie byłem wyłącznie ze względu na Jarosława Kaczyńskiego. W klubie byłem niemal nietolerowany, narażony na kaprysy przewodniczącego Kuchcińskiego. Pod tym względem klub Platformy jest znacznie lepszy. Byłem zafascynowany Jarosławem, nie ukrywam tego. Wiele mnie nauczył, często korzystałem z jego wiedzy. Może bardziej z jego zasad niż z jego zachowania” (źródło: „Gazeta Pomorska” z 14 września 2007 r.).

„Pierwszym przykrym doświadczeniem były dla mnie prace nad ustawą medialną, kiedy okazało się, że wbrew złożonemu projektowi ustawy kierownictwo PiS-u zgodziło się na uprzywilejowaną pozycję mediów ojca Rydzyka w polskim systemie prawnym (…). Później było już coraz gorzej — fiasko rozmów koalicyjnych z Platformą, umowa parlamentarna z Samoobroną i LPR-em podpisana przed kamerami Telewizji Trwam i obwieszczona przez mikrofony Radia Maryja, potem żenująca koalicja z partiami niegodnymi legitymizacji ich obecności w życiu publicznym. I podkreślana w tym wszystkim ciągle fałszywa alternatywa pomiędzy Polską solidarną a Polską liberalną, a nie Polską równych szans i Polską wszystkich obywateli (…).

Nie mogłem zaakceptować posługiwania się przez PiS kłamstwem jako narzędziem uprawiania polityki. Nie mogłem też zaakceptować utraty suwerenności politycznej przez PiS i podporządkowania aktywności tej partii celom i potrzebom ojca Rydzyka. Uważam, że w tej partii nie mogłem już realizować misji publicznej, zachowując poczucie uczciwości względem samego siebie” — podkreśla na swojej stronie internetowej.

We wrześniu 2007 r. wstąpił do Platformy Obywatelskiej i z list tego ugrupowania wystartował w przedterminowych wyborach parlamentarnych. W okręgu toruńsko-włocławskim uzyskał największą liczbę głosów spośród wszystkich startujących w nim kandydatów. Poparło go 42 052 wyborców (40. wynik wśród posłów VI kadencji).

W Sejmie jest wiceprzewodniczącym Komisji Gospodarki, członkiem Komisji Infrastruktury. Działa także w podkomisjach stałych: ds. transportu drogowego i drogownictwa oraz ds. transportu kolejowego, łączności i nowoczesnych technik informacyjnych.

W parlamencie — jak przyznaje na stronie internetowej — chce koncentrować się na gospodarce i walce z monopolami nadużywającymi swojej silnej pozycji. „Jestem przekonany, że najlepszym lekarstwem na długi czas doręczenia przesyłek pocztowych, brudne pociągi, wysokie ceny prądu i gazu jest wprowadzenie konkurencji dla państwowych firm na polski rynek. Ci nowi gracze będą musieli konkurować ceną i jakością usług, a korzyści z tego faktu odniesie polskie społeczeństwo” (źródło: www.mezydlo.pl).

Prywatnie

Jest żonaty, ma troje dzieci.

Interesuje się filozofią i sportem. Został mistrzem świata parlamentarzystów w biegu maratońskim. Sprawdza się też jako ogrodnik.

W 2005 r. otrzymał prestiżowy tytuł Człowieka Roku 2005 przyznawany przez „Świat Telekomunikacyjny", a rok później został wyróżniony przez „Politykę" jako jeden z najlepszych posłów 2006 r.


Przydatne linki:
Oficjalna strona Antoniego Mężydły
Strona sejmowa posła

Magdalena Stec