Ustawa o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, zwana potocznie „ustawą kominową”, weszła w życie ponad siedem lat temu. Wprowadziła maksymalny poziom wynagrodzeń dla prezesów, dyrektorów, kierowników i osób zarządzających w spółkach, w których Skarb Państwa posiada większościowy pakiet akcji lub udziałów. Prezes największej nawet spółki może zarobić miesięcznie nie więcej niż sześciokrotność przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

Zdaniem Business Centre Club, przepisy „ustawy kominowej”, określające mechanizmy ustalania wynagradzania kadry kierowniczej, stanowią przejaw dyskryminacji publicznych podmiotów gospodarczych oraz element nierównego traktowania podmiotów prawa z uwagi na formę własności (tj. kryterium właścicielskie). Ograniczenia te wynikają bowiem z faktu, że udziałowcem danej spółki jest Skarb Państwa. Nawet najlepsze wyniki finansowe takiego przedsiębiorstwa nie mają żadnego wpływu na wynagrodzenie prezesa.

Za przejaw naruszenia przez „ustawę kominową” zasady wolności działalności gospodarczej BCC uznaje fakt, że podmioty publiczne mają mniejszą zdolność konkurowania z podmiotami prywatnymi z uwagi na ograniczoną możliwość decydowania o zasadach funkcjonowania władz zarządzających danym podmiotem. Ustawa w istotny sposób ogranicza faktyczną zdolność do zatrudniania i podejmowania współpracy przez podmioty publiczne z odpowiednią kadrą menedżerską, co ma bezpośrednie przełożenie na efektywność prowadzonej działalności gospodarczej, przynosząc w efekcie Skarbowi Państwa straty — przekonują przedsiębiorcy.

T.Sz., BCC