W obecnym stanie prawnym świadczenie pielęgnacyjne, niewaloryzowane od 6 lat, przysługuje w wysokości 420 zł tylko w rodzinach o dochodzie poniżej 584 zł na osobę. Od 2003 r., kiedy ustalono obecną wysokość świadczenia, wynagrodzenie minimalne wzrosło z 800 zł do 1 276 zł, wzrosły również zasiłki pielęgnacyjne o 6,25 proc., a inne zasiłki rodzinne od 9 do 14 proc. Zdaniem BCC, państwo utrzymując świadczenie na niskim poziomie, skazuje pokrzywdzone przez los osoby na dodatkowe trudności i zmusza je do życia na poziomie poniżej minimum egzystencji.

Jak podkreśla BCC, scedowanie opieki nad niepełnosprawnymi dziećmi obciążyłoby budżet państwa kwotą ok. 276 mln zł miesięcznie (przy średnim koszcie utrzymania dziecka niepełnosprawnego w specjalistycznej placówce ok. 4 tys. zł miesięcznie i szacunkowej liczbie osób uprawnionych do pobierania świadczenia ok. 69 tys. wg danych MPiPS). – Można zatem uznać, iż rodzice dzieci niepełnosprawnych rezygnujący z pracy zawodowej mają ogromny wkład w kształtowanie budżetu państwa, natomiast państwo, ustalając wysokość pomocy dla tych rodziców, wydaje się tego faktu nie zauważać – przekonuje Wojciech Warski, przewodniczący Konwentu BCC.

Związek Pracodawców Business Centre Club wniósł do Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych wniosek o uzgodnienie nowych stawek świadczenia pielęgnacyjnego w podwojonej wysokości 840 zł, tj. 2/3 wynagrodzenia minimalnego za pracę, oraz o zmianę abstrakcyjnego progu dochodowego 583 zł na członka rodziny uprawniającego do otrzymania świadczenia, do poziomu co najmniej wynagrodzenia minimalnego, tj. obecnie 1 276 zł. Jednocześnie, według BCC, należy przyjąć zasadę waloryzacji tego świadczenia jako stałego procentu płacy minimalnej. Skutki budżetowe tej podwyżki są relatywnie niewielkie i nie przekraczają 40 mln zł miesięcznie – podkreślają przedsiębiorcy.

T.Sz., BCC