Urodził się 11 stycznia 1949 r. w Lidzbarku Warmińskim, dokąd jego rodzice przybyli z Wilna. Matka Rozalia Abakanowicz, ojciec Konstanty Borusewicz, nauczyciel, działacz wileńskiej AK. Rodzina osiedliła się w Rekowie koło Pucka. Konstanty chciał być jak najbliżej morza – zamierzał uciec do Szwecji.

Wykształcenie

Bogdan Borusewicz jest absolwentem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni-Orłowie. Ukończył studia historyczne na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1975 r.). Działał aktywnie w Kole Naukowym Historyków KUL. Promotorem jego pracy magisterskiej był senator prof. Ryszard Bender.

W opozycji

Działalność opozycyjną rozpoczął w latach 60. Pierwszy raz został skazany na trzy lata więzienia jako 19-letni uczeń liceum – za druk i kolportaż ulotek w trakcie wydarzeń w marcu 1968 r. Zadenuncjował go jego nauczyciel chemii.

— W pewnym sensie dzięki więzieniu zostałem zawodowym rewolucjonistą — uważa Borusewicz. — Jak dostałem wyrok, to myślałem, że w więzieniu będzie tak jak wtedy, gdy siedział ojciec: szczury i tortury. A tu ciepło, parkiet, nikt nie chce mnie zabić. Po dwóch latach odsiadki wyszedłem jako w pełni ukształtowany człowiek. Fizycznie, bo więzienne bójki dają krzepę, no i z przekonaniem, że PRL jest państwem bandyckim, a moim zadaniem jest rozwalić to państwo — twierdzi.

W 1976 r. pomagał strajkującym robotnikom w Radomiu, wstąpił do Komitetu Obrony Robotników. Aktywny działacz opozycji demokratycznej w Lublinie i na Wybrzeżu, współpracował m.in. z ks. Ludwikiem Wiśniewskim i Ruchem Młodej Polski. W 1977 r. współtworzył Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża.

Wśród przyjaciół z opozycji znany jest jako „Borsuk”.

W 1980 r. przygotował strajk sierpniowy w Stoczni Gdańskiej, który był początkiem końca komunizmu. To on wyznaczył osoby, które rozpoczęły strajk, opracowywał postulaty strajkowe, przygotował ulotki i ustalił datę. Po zakończeniu strajku budował struktury NSZZ „Solidarność".

Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. ukrywał się i organizował struktury podziemne „Solidarności". Był m.in. przewodniczącym Zarządu Regionu Gdańskiego oraz wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej. Należał do grona najważniejszych przywódców opozycyjnych.

W 1986 r. został aresztowany i uwięziony. Jego matka Rozalia mieszkała wówczas w Stanach Zjednoczonych. W sprawie syna napisała do prezydenta Reagana i do „New York Timesa”. W 1988 r. Bogdan Borusewicz został zwolniony z więzienia na mocy amnestii.

Wspierał strajk majowy i sierpniowy w Stoczni Gdańskiej w 1988 r. Rok później uczestniczył w negocjacjach Okrągłego Stołu.

Po roku 1989

W lutym 1991 r. na III Zjeździe „Solidarności” był jednym z kandydatów na stanowisko przewodniczącego Związku. Przegrał z Marianem Krzaklewskim.

Od 1991 do 2001 r. był posłem na Sejm I, II i III kadencji. W latach 1991 – 1993 pełnił funkcję przewodniczącego Klubu Parlamentarnego NSZZ „Solidarność”. Kierował też Komisją Nadzwyczajną do zbadania skutków stanu wojennego. Po przyjęciu wotum nieufności wobec rządu Hanny Suchockiej i rozwiązaniu Sejmu przez Lecha Wałęsę odszedł z „Solidarności”.

W wyborach parlamentarnych w 1993 r. wystartował z listy Unii Demokratycznej. W Sejmie II kadencji (1993 – 1997) był m.in. przewodniczącym Komisji ds. Służb Specjalnych.

W 1994 r. został członkiem Unii Wolności. Z ramienia UW dostał się do Sejmu III kadencji (1997 – 2001). W rządzie Jerzego Buzka był sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zajmował się m.in. reformą policji. Podał się do dymisji w 2000 r. po wyjściu UW z koalicji rządzącej.

W kolejnych wyborach parlamentarnych nie udało mu się zdobyć mandatu. Podjął pracę w samorządzie jako wicemarszałek i członek zarządu województwa pomorskiego. W 2002 r. ubiegał się o fotel prezydenta Gdańska (zdobył tylko 16,32 proc. głosów).

W 2005 r. nie zdecydował się na przystąpienie do tworzonej przez działaczy Unii Wolności Partii Demokratycznej – demokraci.pl. Nie zaakceptował udziału w nowym ugrupowaniu osób związanych z SLD. W tym samym roku w wyborach prezydenckich udzielił poparcia Lechowi Kaczyńskiemu i wystartował w wyborach do Senatu jako kandydat niezależny, ale popierany przez PO i PiS. W okręgu gdańskim otrzymał 101 541 głosów i zdobył mandat. 20 października 2005 r., głosami 92 senatorów, został wybrany marszałkiem Senatu VI kadencji.

W przyspieszonych wyborach parlamentarnych w 2007 r. ponownie ubiegał się o mandat senatorski, tym razem z listy PO. Zagłosowało na niego 267 066 gdańszczan. 5 listopada 2007 r. na pierwszym posiedzeniu Senatu VII kadencji senatorowie wybrali go marszałkiem izby (61 za, 37 przeciw, 1 wstrzymał się od głosu).

— Chcę zapewnić, że podejmiemy dyskusję na temat przyszłej roli Senatu i przygotujemy się do zmian Konstytucji w taki sposób, żeby wzmocnić jego rolę, i żeby izba wyższa była izbą samodzielną, nieco mniej powiązaną z izbą niższą — zapewnił nowy marszałek.

Wyróżnienia

Borusewicz jest m.in. Honorowym Obywatelem Miasta Gdańska.

21 maja 2006 r. prezydent Litwy Valdas Adamkus uhonorował go Wielkim Krzyżem Komandorskim Orderu Wielkiego Księcia Litewskiego Gedymina – za zasługi Borusewicza dla litewskich dążeń niepodległościowych i dla współpracy między narodami. — Mógłbym powiedzieć, że czuję się na Litwie jak w domu — stwierdził marszałek Borusewicz. — Jednak tak nie powiem, by nie komplikować sytuacji. Czuję się tutaj znakomicie, ale mój dom jest w Gdańsku — dodał.

Prywatnie

Mąż zmarłej w 2002 r. Aliny Pieńkowskiej, byłej działaczki Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża i „Solidarności” oraz senator RP. Ma córkę Kingę.

Miłośnik gór i wędrówek z namiotem i plecakiem. W 2004 r. zmierzył się z masywem Czarnohory na Ukrainie.

Z oświadczenia majątkowego senatora

Jest współwłaścicielem domu o pow. 217 m² o zadeklarowanej wartości ok. 400 000 zł.

W 2006 r. jego dochód wyniósł 291 509 zł. W grudniu miał 86 861 zł wolnych środków oraz 29 629 zł w jednostkach uczestnictwa funduszu inwestycyjnego.

Strona Bogdana Borusewicza

Magdalena Stec