R E K L A M A

Belgia to jeden z najzamożniejszych krajów Europy i współzałożyciel Wspólnoty Europejskiej. Wartość Produktu Krajowego Brutto (PKB) wynosiła w 2006 roku 301 958 mln euro, co oznacza, że na 1 mieszkańca przypada 28,8 tys. euro. Daje to Belgii miejsce w pierwszej piątce najzamożniejszych krajów Unii Europejskiej.

Gospodarka nie rozwija się tak szybko jak w biedniejszych krajach Europy, ale wzrost jest stabilny i wynosi rocznie od 2 do 3 proc. PKB. Bezrobocie jest wysokie i wynosiło w 2006 roku 8,2 proc. Nie oznacza to jednak, że brakuje tu ofert pracy. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy mogą być bardzo wysokie zasiłki dla osób bezrobotnych, przekraczające nierzadko tysiąc euro miesięcznie.

Kraj ten zdecydował się na utrzymanie okresu przejściowego i ograniczanie dostępu do rynku pracy Polakom. Bariery będą utrzymane najprawdopodobniej do 2009 roku. Pod naciskiem pracodawców władze zdecydowały się wprowadzić ułatwienia w przypadku zawodów deficytowych. Stworzono specjalne listy i znacznie uproszczono procedury. Nie mniej jednak władze i społeczeństwo obawiają się niekontrolowanego napływu pracowników z biedniejszych krajów, którzy, w mniemaniu miejscowych, będą zaniżać płace i obciążać system opieki społecznej.

Mimo ograniczeń w Belgii pracuje już około 100 tys. Polaków, w tym pewna część nielegalnie. Pracownicy z naszego kraju mają dobrą opinię, a najpopularniejsze branże to budownictwo oraz pomoc domowa i opieka nad dziećmi.

Gospodarka Belgii to od dawien dawna bardzo silna branża finansowa – banki, giełdy, ubezpieczenia, itp. Ze względu na swe położenie i historię kraj jest jednym ze światowych centrów handlu i przepływu towarów w handlu międzynarodowym. Silnie rozwinięte są również inne nowoczesne branże przemysłu i usług.

Dla kogo praca? Na rynku panuje stały niedosyt pracowników. W najtrudniejszej sytuacji jest branża budowlana, która w związku z niemożnością zatrudnienia wykwalifikowanych fachowców ponosi wymierne straty. Poza budowlańcami, których pracodawcy aktywnie poszukują poza granicami swego kraju, w tym w Polsce, brakuje również informatyków, inżynierów, nauczycieli, pracowników służby zdrowia i ubezpieczeń. Brakuje nawet miejscowych nauczycieli języka flamandzkiego. Bardzo poszukiwani są również pracownicy niewykwalifikowani: pomoce domowe, opiekunki do dzieci, pracownicy produkcji czy osoby sprzątające.

Belgia krajem wielokulturowym

Kraj ma status federacji i składa się z trzech równorzędnych części: Wspólnoty flamandzkiej, Wspólnoty francuskojęzycznej i Wspólnoty niemieckojęzycznej. W związku z takim podziałem funkcjonują tutaj trzy oficjalne języki: flamandzki, francuski i niemiecki. Każda ze Wspólnot ma takie same prawa i bardzo duży zakres autonomii. Owocem dążenia do jak największej niezależności gospodarczej jest podział państwa na trzy regiony: Region Flamandzki, Region Waloński i Region Brukselski.

Władze federalne zachowują kompetencje w takich dziedzinach jak: sprawy zagraniczne, obrona narodowa, sprawiedliwość, finanse, bezpieczeństwo socjalne oraz, w dużej mierze, zdrowie publiczne i sprawy wewnętrzne.

Dla Polaka szukającego zatrudnienia duże znaczenie ma fakt, że kwestią zatrudniania cudzoziemców zajmują się rządy regionalne. Na przykład każdy z regionów ma swoje listy zawodów deficytowych, a pozwolenia na zatrudnienie obcokrajowca wydaje rząd regionalny. Taki podział kraju ma jeszcze inną zaletę. Pracy w Belgii mogą poszukiwać osoby znające język flamandzki, ale także język francuski lub niemiecki. To znacznie zwiększa dostępność tamtejszego rynku pracy. Nie oznacza to też, że osoby nie znające żadnego z tych języków są skazane na porażkę.

Jak i gdzie znaleźć pracę?

W związku z koniecznością uzyskania pozwolenia na pracę, pracodawcy najrozsądniej poszukać na miejscu w Polsce. W portalach internetowych i gazetach znajdziemy wiele ogłoszeń – ofert nie brakuje. Rekrutacją zajmują się zarówno specjalistyczne firmy jak i sami pracodawcy.

Oferty pracy w Belgii posiadają czasem urzędy pracy. Dobrym narzędziem jest ogólnoeuropejski system EURES, w którym znajdują się tysiące ofert – niestety, skierowanych do mieszkańców całej Unii Europejskiej, w tym do samych Belgów. Podczas poszukiwań można skorzystać z pomocy doradców EURES, którzy pracują w wojewódzkich urzędach pracy.

Będąc w Belgii korzysta się z usług niepublicznych agencji pośredniczących specjalizujących się zazwyczaj w poszukiwaniu pracowników określonej branży lub z usług agencji pracy tymczasowej. Obfitym źródłem ofert są portale internetowe i gazety codzienne.

Legalizacja pobytu i pozwolenie na pracę

Belgia jest jednym z ostatnich krajów Unii Europejskiej, który ogranicza Polakom dostęp do swojego rynku pracy. Być może pod naciskiem pracodawców zmieni się to już w 2008 roku.

Po przyjeździe należy dopilnować obowiązku meldunkowego. W tym celu w ciągu 8 dni od przyjazdu trzeba zgłosić się w gminie, na terenie której planujemy przebywać i zarejestrować swój pobyt na trzy miesiące. Jeśli w tym czasie nie dostaniemy pozwolenia na pracę i pozwolenia na pobyt stały musimy opuścić teren kraju.

Obywatel Polski chcący pracować w Belgii musi otrzymać pozwolenie na zatrudnienie. Załatwienie wszystkich formalności leży najczęściej w rękach pracodawcy. Aby otrzymać kartę pracy pracodawca wypełnia niezbędne formularze i przesyła wymagane dokumenty do właściwego dla miejsca zamieszkania Publicznego Urzędu Pracy. Wśród dokumentów muszą znajdować się: wniosek o przyznanie karty, umowa o pracę, kopia dokumentu tożsamości, formularze i ważne zaświadczenie medyczne.

W dobrej sytuacji są osoby, które posiadają zawód znajdujący się na liście zawodów deficytowych w danej części Belgii. W takim przypadku proces przyznawania karty pracy trwa jedynie 5 dni. Lista zawodów dla regionu Brukseli zawiera 52 zawody, Flandria zamieściła na niej 113 zawodów, Walonia 90, a Wspólnota Niemiecka 53. Pierwsze pozwolenie wydawane jest na rok. Przed upływem ważności można je przedłużyć. Bez problemu pozwolenie otrzyma również tak zwany personel kluczowy – specjaliści o zarobkach przekraczających 35 tys. euro rocznie.

W pozostałych przypadkach pozwolenie na prace wydaje się tylko w przypadkach gdy nie jest możliwe znalezienie na rynku pracy pracownika, który w rozsądnym terminie może objąć dane stanowisko, nawet po poddaniu go odpowiedniemu przeszkoleniu.

Miejscowe prawo wyróżnia trzy rodzaje pozwoleń na pracę:

• A – na czas nieokreślony, u dowolnego pracodawcy (najczęściej przyznawana osobom pracującym lub przebywającym w Belgii od około 5 lat),

• B – na czas określony, z reguły 12 miesięcy u określonego pracodawcy (najczęściej przyznawana Polakom),

• C – na czas określony, z reguły 12 miesięcy u dowolnego pracodawcy.

Pracodawca powinien zarejestrować pracownika w elektronicznym systemie Limosa. Obowiązkiem objęci są wszyscy zwykli pracownicy, pracownicy delegowani, osoby prowadzące czasowo na terenie Belgii własną działalność gospodarczą oraz praktykanci i stażyści. Formalności można dopełnić na stronie internetowej www.limosa.de.

Gdy procedura pozyskiwania karty pracy zostanie rozpoczęta można zgłosić się do gminy w celu zdobycia pozwolenia na pobyt. Będzie nam do tego potrzebne kopia wysłanych dokumentów lub oświadczenie pracodawcy o wszczętej procedurze. Po otrzymaniu pozwolenia na pracę, należy zgłosić się w gminie w celu otrzymania karty pobytu. W urzędzie gminnym odbierzemy też kartę pracy.

System pracy Titres-Services

Ten rodzaj zatrudnienia ma ułatwić osobom fizycznym zatrudnienie pracownika – np. pomocy domowej lub opiekunki do dzieci. W założeniu władz system miał wyeliminować bardzo rozpowszechnione zatrudnianie na czarno.

Zatrudnianie pracownika odbywa się za pośrednictwem firmy Accor i strony internetowej www.titres-services.be (język francuski) lub www.dienstencheques.be (język niderlandzki).

Osoby rozliczające się z podatku w Belgii mają prawo do odliczenia od podatku 30 proc. wydatków poniesionych w tym systemie na zatrudnienie pracownika.

Oto zakres prac, które można zamówić na powyższych zasadach:

• sprzątanie, pranie, prasowanie,

• mycie okien,

• niewielkie zakupy,

• przygotowywanie posiłków.

Osoby pracujące na tych zasadach mają te same prawa i te same świadczenia co pracownicy zatrudnieni na normalnym rynku pracy. Podstawą zatrudnienia jest umowa o pracę. W tej branży zatrudnienie może znaleźć prawie każdy – niezbędne jest jednak uzyskanie pozwolenia na pracę. Zarobki wahają się od 8 do 10 euro za godzinę.

Samozatrudnienie – przedsiębiorca niezależny

Ten rodzaj działalności oznacza brak zależności służbowej. Do tej kategorii zalicza się przedsiębiorców prowadzących działalność jednoosobową, przedstawicieli wolnych zawodów, rzemieślników oraz handlowców i rolników.

Podstawowe warunki jakie trzeba spełnić to:

• ukończone 18 lat,

• zaświadczenie o niekaralności,

• zaświadczenie o zameldowaniu,

• zaświadczenie z banku o posiadaniu konta bankowego,

• dysponowanie lokalem odpowiednim do danego rodzaju działalności (może być to mieszkanie prywatne).

Osoby rozpoczynające działalność mogą liczyć na pomoc państwa, które wspiera samozatrudnienie. Możemy więc liczyć na nisko oprocentowane kredyty oraz dodatkową pomoc przy tworzeniu i prowadzeniu przedsiębiorstwa.

Procedury

Rejestracja – większość formalności związanych z zakładaniem działalności gospodarczej załatwimy w specjalnym urzędowym „okienku przedsiębiorstw”. Można tu uzyskać numer w rejestrze handlowym La Banque-Carrefour des Entreprises (BCE). Cześć reglamentowanych zawodów podlega rejestracji nie w BCE, lecz w organizacjach branżowych (adwokaci, architekci, lekarze, itp.).

Podczas rejestracji musimy dostarczyć dane zarówno na temat naszej osoby (adres, dane personalne, stan cywilny, itp.) jak i dane dotyczące przyszłej działalności. Istotne są dokumenty potwierdzające nasze kwalifikacje.

Opodatkowanie podatkiem VAT – po zarejestrowaniu firmy należy zgłosić się do Biura Kontroli Podatku VAT, właściwego dla naszego miejsca zamieszkania. Tam ustalimy czy nasza działalność będzie podlegać opodatkowaniu i podejmujemy decyzję o formie rozliczeń (np. klasyczne comiesięczne lub kwartalne deklaracje albo przesyłane drogą elektroniczną za pomocą specjalnego systemu INERVAT).

Numer rejestracyjny uzyskany w „okienku przedsiębiorstw” stanie się naszym numerem VAT.

Prowadzenie księgowości – zapisy prowadzone są ręcznie lub elektronicznie w postaci ksiąg. Osoby płacące podatek VAT muszą prowadzić księgę przychodów i rozchodów.

System ubezpieczeń społecznych – w ciągu 90 dni od rejestracji przedsiębiorca musi zapisać się do kasy ubezpieczeniowej działającej w systemie INASTI (www.rsvz-inasti.fgov.be). Rejestracji w naszym imieniu dokona „okienko przedsiębiorstw”.

W ciągu pierwszych trzech lat działalności składki płacone są na podstawie obrotów przewidywanych przy składaniu deklaracji podatkowej. W 2007 roku kwartalne składki wynosiły:

• 497,92 euro w I roku obrachunkowym i poprzedzających go kwartałach,

• 578,26 euro w II roku obrachunkowym,

• 655 euro w III roku obrachunkowym.

Po trzech latach następuje wyrównanie składek do poziomu dostosowanego do rzeczywistych przychodów firmy. Aby ułatwić przejście z jednego systemu na drugi składkę, w czwartym roku działalności, obniża się o 15 proc.

Składka na ubezpieczenie społeczne to określony procent rocznych przychodów:

• 19,54 proc. – gdy przychody wynoszą od 9 792,99 euro do 47 830,21 euro,

• 14,16 proc. – od 47 830,21 euro do 70 492,18 euro.

Osoby, dla których działalność na własny rachunek jest jedynie dodatkową działalności płacą dużo niższe składki. Dopiero gdy roczny przychód przekroczy 9 792,99 euro składki stają się identyczne jak w przypadku normalnej działalności.

Kasa ubezpieczeń zdrowotnych – w przypadku osób pracujących na własny rachunek składki na ubezpieczenie zdrowotne wliczone są już w składkę ubezpieczenia społecznego. Niezbędne jest jednak zarejestrowanie się w kasie ubezpieczeń zdrowotnych.

Podatki bezpośrednie – przedsiębiorcy niezależni płacą podatki dochodowe na podobnych zasadach jak osoby fizyczne. Mogą go zapłacić raz w roku lub dokonać czterech przedpłat. Dokonywanie przedpłat jest opłacalne, ponieważ wiąże się z obniżeniem podatku. Płatność jednorazowa powoduje natomiast jego podwyższenie.

Podczas pierwszej płatności należy podać swe nazwisko i adres, dodać adnotację „Nouveau” oraz podać numer narodowy (numéro national, odpowiednik PESEL). W odpowiedzi zostanie nam przesłany numer referencyjny oraz formularze wpłaty.

Pozwolenia i licencje – niektóre rodzaje działalności podlegają reglamentacji i wymagają specjalnej zgody lub uzyskania licencji.

Pozostałe formy prowadzenia działalności gospodarczej

Przed rozpoczęciem działalności należy ją zarejestrować w rejestrze handlowym przy Ministerstwie Gospodarki (La Banque-Carrefour des Entreprises – BCE), a następnie opracować statut spółki i potwierdzić go notarialnie. Ponadto konieczne jest przedstawienie planu finansowego spółki, zaświadczenia z banku o posiadaniu konta bankowego oraz o dokonaniu wymaganej dla danego rodzaju spółki wpłaty na kapitał zakładowy. W przypadku spółki jawnej i komandytowej zwykłej statut nie musi być potwierdzony przez notariusza, a kwota kapitału założycielskiego nie jest określona.

Statut musi zostać przedstawiony w administracji do spraw VAT oraz w administracji katastru i rejestracji majątkowej. Podlega też zgłoszeniu do Trybunału Handlowego, gdzie podlega rejestracji i zostaje opublikowany w Moniteur Belge.

W następnej kolejności osoba wskazana w statucie dokonuje rejestracji w „okienku przedsiębiorstw”. Potrzebne są do tego następujące dokumenty:

• zaświadczenie z banku o utworzeniu konta bankowego oraz o wpłacie kapitału zakładowego,

• dokumenty potwierdzające kwalifikacje osób odpowiedzialnych za kierowanie spółką,

• adres siedziby spółki,

• uzyskane wstępne zezwolenia (jeśli rodzaj działalności tego wymaga),

• statut ze wstępnym numerem rejestru handlowego przyznanym przez Trybunał Handlowy,

• świadectwo zameldowania wydane przez gminę,

• dokument potwierdzający numer rejestru narodowego (odpowiednik PESEL).

Następne kroki są podobne jak w przypadku samozatrudnienia. Urząd rejestruje firmę w systemie ubezpieczeń społecznych dla pracodawców. Niezbędne jest również zgłoszenie firmy do administracji fiskalnej do spraw VAT.

Najpopularniejsze rodzaje spółek

Spółka prywatna z o.o. (S.P.R.L., B.V.B.A.) – wspólnicy mają ograniczone możliwości sprzedaży swoich udziałów. Minimalny kapitał zakładowy to 18 550 euro, w tym ¹/₅ trzeba wpłacić w trakcie tworzenia firmy. Istnieje możliwość powołania jednoosobowej spółki prywatnej.

Spółka akcyjna (S.A., N.V.) – jest spółką kapitałową. Akcjonariusze wnoszą kapitał do spółki, którego minimalna wartość musi wynosić 61 500 euro, w tym ¼ trzeba wpłacić w trakcie tworzenia firmy. Akcje mogą być imienne lub na okaziciela.

Spółka spółdzielcza (S.C., C.V.) - istnieją dwa rodzaje spółek spółdzielczych: z ograniczoną odpowiedzialnością właścicieli (S.C.R.L., C.V.B.A.) oraz z nieograniczoną odpowiedzialnością (S.C.R.I., C.V.O.A.). W pierwszym przypadku minimalny kapitał to 18 550 euro, a w drugim nie ma wymagań w tym względzie. W obu przypadkach minimalna ilość wspólników to 3 osoby.

Spółka jawna (S.N.C.,V.O.F.) – jest spółką osobową. Brak wymagań co do minimalnego kapitału zakładowego. Udziałowcy odpowiadają jednak solidarnie i w sposób nieograniczony za zobowiązania spółki.

Spółka komandytowa zwykła (S.C.S.,Comm.V.) i spółka komandytowo-akcyjna (S.C.A., C.V.A.) – posiadają dwa rodzaje udziałowców: jedni zarządzają spółką i są odpowiedzialni za jej zobowiązania, a drudzy wnoszą kapitał i są jej udziałowcami.

System podatkowy

Belgia i Polska podpisały umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Umowa dotyczy podatku od dochodów i majątku bez względu na sposób poboru i obejmuje świadczenia płacone w obu krajach. Umowa obejmuje podatek dochodowy od osób fizycznych, podatek dochodowy spółek, podatek dochodowy od osób prawnych oraz podatek od dochodów nierezydentów.

Konwencja dotyczy sytuacji, gdy podatnik osiąga dochody w obydwu państwach. Do obliczania wysokości należnych podatków zastosowano metodę proporcjonalnego odliczenia. Dochód osiągnięty za granicą, w tym wypadku w Belgii, jest opodatkowany w Polsce. Od należnego podatku odlicza się jednak podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to jest możliwe tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Płatnicy podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że większość dochodów wliczana jest do wspólnej podstawy opodatkowania, do której stosuje się progresywną skalę podatkową.

Małżonkowie nie rozliczają się wspólnie. Do wspólnej podstawy opodatkowania nie wlicza się również niektórych dochodów – na przykład dochodów z dywidendy (wlicza się je tylko wtedy, jeśli ten rodzaj rozliczenia będzie korzystniejszy dla podatnika). Do łącznej podstawy wlicza się między innymi:

• przychody z nieruchomości,

• wynagrodzenia ze stosunku pracy,

• emerytury i renty,

• przychody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej (samozatrudnienie).

Przed obliczeniem podatku obywatel ma prawo do licznych odliczeń. Odlicza się koszty uzyskania przychodów (w różnej wysokości), koszty ubezpieczeń i spłaty kredytów, koszty utrzymania członków rodziny i, oczywiście, koszty wychowania dzieci. Tak kształtowały się stawki za poszczególne dzieci w 2006 roku:

• pierwsze dziecko – 1230 euro,
• drugie dziecko – 1930 euro (łącznie 3160 euro),
• trzecie dziecko – 3920 euro (łącznie 7080 euro),
• czwarte dziecko – 4370 euro (łącznie 11 450 euro),
• każde następne dziecko – 4370 euro.
  Osoby o niskich dochodach mogą liczyć na kwotę wolną od podatku. W 2006 roku od podatku zwolnione były dochody do wysokości 5 780 euro. Kwota ta zwiększa się gdy podatnik posiada dzieci.
  
  Stawki i progi podatkowe obowiązujące w 2006 roku:
• 25 proc. – dochód roczny do 7100 euro,
• 30 proc. – od 7100 euro do 10 100 euro,
• 40 proc. – od 10 100 euro do 16 830 euro,
• 45 proc. – od 16 830 euro do 30 840 euro,
• 50 proc. – powyżej 30 840 euro.

Osoby fizyczne płacą też inne podatki:

• przychody kapitałowe i honoraria autorskie – 15 proc., 

• dochody z dywidend – 25 proc. (czasem 15 proc.),

• podatek gminny – od 0 proc. do 10 proc. (podatnicy zagraniczni dodatkowo 7 proc.).

Podatek dochodowy od spółek

Podstawowa stawka podatku wynosi 33 proc. Firmy, których roczne dochody nie przekraczają 323 750 euro płacą podatki według skali progresywnej – korzystniejszej dla mniejszych podmiotów. Oto stawki i progi podatkowe:

• 24,98 proc. dla dochodów od 0 do 25 000 euro,

• 31,93 proc. dla dochodów od 25 000 do 90 000 euro,

• 35,54 proc. dla dochodów od 90 000 do 323 750 euro.

Stawki podatku progresywnego zawierają już w sobie domiar podatkowy w wysokości 3 proc. Do stawki podatkowej 33 proc. należy doliczyć jeszcze domiar.

Firmy i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą korzystać z kredytu podatkowego oraz licznych odliczeń.

VAT

Stawka podstawowa to 21 proc. Istnieją też stawki obniżone – 0 proc., 6 proc. i 12 proc. Stawką zerową cieszą się wydawcy gazet codziennych i eksporterzy. 6-procentowy podatek obowiązuje w przypadku artykułów pierwszej potrzeby (żywność, woda, książki, czasopisma, transport, itd.). Stawka 12-procentowa obowiązuje na przykład w przypadku opłat radiowo-telewizyjnych lub opłaty za węgiel.

Pozostałe podatki

Podatek od osób prawnych – nakłada się go na dochody osób prawnych uzyskane z tytułu wynajmu nieruchomości oraz zysków uzyskanych od posiadanego kapitału.

Podatek gruntowy – płacą go właściciele i użytkownicy nieruchomości. Jest to podatek lokalny i jego wartość jest różna w różnych regionach kraju.

Podatek akcyzowy – obciąża się nim dobra luksusowe, czyli na przykład papierosy, alkohol, paliwa, kawę, itp.

Warunki pracy

Umowa o pracę

Umowa może mieć formę ustną lub pisemną. Zawiera się ją na czas określony lub bezterminowo. Niektóre rodzaje umów muszą być zawierane na piśmie. Należą do nich: umowy ze studentami, umowy na czas określony oraz umowy na wykonanie określonej pracy, umowy na pracę w charakterze zastępstwa oraz wszelkie umowy tymczasowe.

W przypadku zatrudnienia tymczasowego stroną zatrudniającą powinna być agencja pracy tymczasowej.

Czas pracy

Dzienny czas pracy nie może przekroczyć 8 godzin, a tygodniowy 39 godzin. W skutek różnych poprawek rzeczywisty dzienny czas pracy nie może przekroczyć 9 godzin, a w tygodniu 38 godzin. Niedziela jest obowiązkowo dniem wolnym (poza szczególnymi przypadkami). Pracodawca ma obowiązek dostarczyć pracownikom informację na temat ilości i rozkładu godzin pracy w tygodniu.

Praca wykonywana w czasie przekraczającym dopuszczalne normy stanowi pracę w godzinach nadliczbowych, za którą pracownik otrzymuje większe wynagrodzenie. Stawki za nadgodziny wynoszą:

• 150 proc. zwykłej stawki godzinowej,
  

• 200 proc. stawki godzinowej, jeżeli praca w nadgodzinach obejmuje niedziele lub święta.

W ciągu 3 miesięcy liczba nadgodzin nie może przekroczyć 65.

Dni wolne od pracy

W ciągu roku przypada 12 dni świątecznych płatnych i wolnych od pracy. Ponadto każdy pracownik po przepracowaniu 12 miesięcy ma prawo do 24 dni płatnego urlopu. Osoby, które nie przepracowały roku otrzymują prawo do dwóch dni wolnych za każdy przepracowany miesiąc.

Emerytura

Kobiety przechodzą na emeryturę po osiągnięciu 64 lat, a mężczyźni w wieku 65 lat. W 2009 roku nastąpi zrównanie wieku emerytalnego i wspólny wiek emerytalny będzie wynosił 65 lat. Możliwe jest przejście na wcześniejszą emeryturę. W takim przypadku trzeba mieć ukończone 60 lat i odpowiednią ilość lat przepracowanych.

Istnieją tu cztery oddzielne systemy emerytalne: dla pracowników, dla osób pracujących na własny rachunek, dla pracowników sektora publicznego oraz system dla byłych pracowników zatrudnionych w koloniach lub w państwie poza UE. Istnieje też system prywatnych ubezpieczeń emerytalnych. Oszczędzanie w taki sposób promowane jest ulgami podatkowymi. Ponadto poszczególni pracodawcy zawierają z pracownikami układy zbiorowe, w których zawarte są często dodatkowe przywileje emerytalne.

Wynagrodzenie

Minimalna płaca wynosiła w 2007 roku 1259 euro. Osoby pracujące legalnie powinny bez problemu zarobić więcej. 1500 – 2000 euro w przypadku zwykłych pracowników i ponad 2000 euro w przypadku specjalistów i fachowców. Osoby najbardziej poszukiwane zarobią jeszcze więcej. Stawki godzinowe mogą wynosić od 10 do 50 euro za godzinę – w przypadku fachowców budowlanych, mechaników, itp.

Ubezpieczenie społeczne

Stawka na ubezpieczenia społeczne, w wysokości 45,51 proc., płacona jest przez pracodawcę – 32,44 proc. i przez pracownika 13,07 proc.

Koszty życia

Najpoważniejszym stałym wydatkiem jest wynajęcie mieszkania. Za własne lokum zapłacimy od 500 – 600 euro miesięcznie. Ceny są uzależnione od lokalizacji. Trzeba liczyć się z koniecznością zapłacenia kaucji w wysokości trzech miesięcznych czynszów. Tańsze jest wynajęcie pokoju we wspólnym mieszkaniu.

Osoby planujące kupić nieruchomość nie napotkają na żadne formalne przeszkody administracyjne. Ziemię i dom w Belgii może kupić praktycznie każdy.

Do stałych kosztów trzeba też wliczyć koszty codziennego korzystania z komunikacji publicznej. Bilet pojedynczy kosztuje w Brukseli około 1,5 euro, a miesięczny bez zniżki około 40 euro.

Przydatne strony internetowe:

Polska Ambasada w Brukseli

Wydział Promocji Handlu i Inwestycji

Ministerstwo Gospodarki Belgii (informacje na temat działalności gospodarczej, zawodów reglamentowanych i lista „okienek przedsiębiorstw”)

Ministerstwo Finansów Belgii

Portal Ministerstwa Regionu Bruksela

Portal Ministerstwa Regionu Walońskiego

Portal Ministerstwa Regionu Flamandzkiego

Portal Ministerstwa Wspólnoty Niemieckojęzycznej

Informacje na temat pomocy dla rozpoczynających działalność gospodarczą

Belgijskie żółte strony

Gazeta „Le Soir”

Lista zawodów deficytowych Regionu Flamandzkiego

Lista zawodów deficytowych Regionu Brukselskiego

Lista zawodów deficytowych Regionu Walońskiego

Lista zawodów deficytowych na stronach polskiej ambasady

Strona metra w Brukseli

Koleje Belgijskie

Strony zawierające oferty pracy:

Organizacja zrzeszająca agencje pracy czasowej

http://belgium.jobs.com/

http://be.tiptopjob.com

www.jobsinbrussels.com

www.jobscareer.be

www.jobinbelgium.net

www.startpeople.be

www.monster.be

www.careerjet.be

www.andress.be

www.jobat.be

www.vacature.com

www.stepstone.be

www.ictjob.be

www.actiris.be

www.neos.be

www.lexgo.be

www.jobstoday.be

Oferty nieruchomości:

www.vlan.be

http://be.green-acres.com/pl/

www.immoweb.be

www.hebbes.be

Korzystano z informacji Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji

Ambasady Polskiej w Brukseli.

 

Mateusz Grabowski