Dyrektywa wprowadza obowiązek rejestracji i raportowania, a także określa wymagania dotyczące kapitału początkowego w sektorze finansowym, co było dotychczas przedmiotem jedynie dość ogólnikowych regulacji wspólnotowych. W wyniku jej przyjęcia możliwe będzie zarządzanie tego rodzaju funduszami z uwzględnieniem jednego, unijnego prawa zamiast 27 różnych, krajowych systemów, co jednocześnie ulepszy wspólny rynek UE.

Parlament wprowadził do dyrektywy zapisy zapobiegające wyprzedawaniu aktywów, których to zapisów zabrakło w początkowej propozycji Komisji Europejskiej i którym sprzeciwiały się państwa członkowskie podczas negocjacji. W ostatecznym kształcie dyrektywa zawiera uregulowania odnoszące się głównie do obniżania kapitału i umarzania udziałów w okresie pierwszych dwóch lat od przejęcia spółki przez fundusz inwestycyjny. Ma to zniechęcać prywatnych inwestorów do przejmowania spółek wyłącznie w celu realizacji szybkich zysków. Parlament zadbał także o obowiązek udostępniania informacji w przypadku przejęcia przez fundusz lub fundusze kontroli nad przedsiębiorstwem.

W stosunku do pierwotnego stanowiska państw członkowskich zwiększona została także odpowiedzialność depozytariusza. Dyrektywa precyzuje, że w przypadku gdy depozytariusz decyduje się powierzyć część zadań stronom trzecim, musi zostać zawarta umowa na piśmie, która jednoznacznie przenosi odpowiedzialność depozytariusza na podmiot lokalny i umożliwia wystąpienie przez inwestorów z roszczeniem wobec tego podmiotu w związku z utratą instrumentów finansowych. Posłowie zdecydowali także, że inwestorzy danego funduszu inwestycyjnego powinni być należycie poinformowani o zwolnieniu od odpowiedzialności depozytariusza i okolicznościach uzasadniających takie zwolnienie przed dokonaniem inwestycji.

Ponadto dyrektywa wprowadza tzw. europejski paszport inwestycyjny, który pozwoli alternatywnym funduszom spoza UE lub ich zarządcom na działalność w państwach członkowskich Unii bez konieczności uzyskiwania indywidualnych zezwoleń w każdym z nich i przestrzegania odmiennych krajowych uregulowań prawnych. Parlament opowiadał się za umożliwieniem korzystania z systemu paszportu przez fundusze spoza UE, czemu sprzeciwiały się niektóre państwa członkowskie. Ostatecznie do tekstu dyrektywy wprowadzono zapisy umożliwiające korzystanie z systemu paszportu tylko w sytuacji, gdy kraj pochodzenia funduszu spełnia unijne wymogi regulacyjne i gdy została zawarta umowa międzypaństwowa umożliwiająca wymianę odpowiednich informacji.

Postanowienia dyrektywy powinny wejść w życie przed rokiem 2013, a cztery lata później Komisja dokona przeglądu ich funkcjonowania. Do właściwego wdrożenia wszystkich zapisów dyrektywy niezbędne będzie wydanie przez Komisję Europejską stosownych wytycznych i aktów wykonawczych.

T.Sz., PE