ETS zajął się krajową regulacją na wniosek obywatela Danii, który u jednego pracodawcy był zatrudniony przez 27 lat. W 2006 r., licząc wówczas 63 lata, nie zamierzał przechodzić na emeryturę, lecz zarejestrował się jako osoba poszukująca pracy. Zwrócił się o wypłatę odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy. Wniosek ten został oddalony z tego względu, że wnioskodawca mógł korzystać ze świadczeń emerytalnych. Związek zawodowy działający w jego imieniu wniósł wówczas skargę do sądu, podnosząc, że rozpatrywane uregulowanie stwarza dyskryminację ze względu na wiek, zakazaną dyrektywą 2000/78/WE.

Trybunał zauważył przede wszystkim, że odprawa z tytułu rozwiązania stosunku pracy ma ułatwiać pracownikom o znacznym stażu pracy u jednego pracodawcy przejście do nowego zatrudnienia. Trybunał stwierdził następnie, że rozpatrywane ograniczenie opiera się na założeniu, że osoby, które nabyły uprawnienia emerytalne, postanawiają, co do zasady, opuścić rynek pracy. Ograniczenie to miałoby gwarantować, że pracownicy nie pobierają odprawy łącznie z emeryturą.

Badając, czy rozpatrywane ograniczenie jest proporcjonalne w stosunku do swoich celów, Trybunał stwierdził, że w związku z wyłączeniem z kręgu osób uprawnionych do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy pracowników, którzy będą pobierać emeryturę od swego pracodawcy, ograniczenie to nie jest rażąco niewłaściwe do osiągnięcia wyżej przywołanych celów. Niemniej jednak Trybunał orzekł, że wykracza ono poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Skutkuje wyłączeniem z kręgu osób uprawnionych do odprawy nie tylko wszystkich pracowników, którzy faktycznie będą pobierać emeryturę od swego pracodawcy, lecz również wszystkich tych, którzy nabyli takie uprawnienia, lecz zamierzają kontynuować karierę zawodową.

Ponieważ rozpatrywane uregulowanie nie zezwala na wypłatę odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy pracownikowi, który - pomimo że spełnia warunki uprawniające go do korzystania z emerytury wypłacanej przez pracodawcę - zamierza jednak tymczasowo z niej zrezygnować celem kontynuowania kariery zawodowej, wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów polityki społecznej realizowanych tym przepisem i nie jest uzasadnione – uznał ETS.

T.Sz.