R E K L A M A

Sytuacja gospodarcza

Na tle innych krajów strefy euro Grecja rozwija się bardzo dynamicznie. W 2005 roku średni wzrost gospodarczy w strefie euro wynosił jedynie 1,4 proc. W tym samym czasie PKB Grecji rósł w tempie 3,7 proc. Kolejne lata przyniosły dalszą poprawę sytuacji – w roku 2006 wzrost o 4,3 proc., a w pierwszej połowie 2007 roku o 4,4 proc.

O atrakcyjności tamtejszej gospodarki świadczy fakt, że wysoki wzrost gospodarczy napędzają głównie inwestycje i napływające od lat fundusze Unii Europejskiej. Bardzo silnym impulsem rozwojowym była Olimpiada w 2004 roku. Nie należy zapominać, że w Grecji działa jeden z najpotężniejszych przemysłów turystycznych Europy – to właśnie on jest źródłem olbrzymiej ilości miejsc pracy sezonowej.

Jak na standardy zachodnioeuropejskie (Dania, Irlandia, Wielka Brytania) bezrobocie jest znaczne. W maju 2007 roku poziom bezrobocia wynosił 7,7 proc. Nie mniej jednak, od kliku lat ilość osób bez pracy systematycznie spada – w marcu 2004 roku stopa bezrobocia wynosiła 11,3 proc., a w roku 2006 spadła do poziomu 8,9 proc. (po raz pierwszy od 1998 roku wskaźnik ten spadł poniżej 9 proc.). Mimo znacznego bezrobocia ofert pracy nie brakuje – jak w każdym zamożnym kraju nie wszystkie zajęcia znajdują uznanie w oczach mieszkańców.

Na dobre perspektywy dla pracowników wskazuje poziom inwestycji zagranicznych i rosnący wciąż eksport. Roczny wzrost ilości inwestycji zagranicznych ma często poziom dwucyfrowy – w 2006 roku było to 12,7 proc. Wzrost eksportu także osiąga takie wyniki. W roku 2005 zwiększył się o 13,7 proc., a w roku 2006 aż o 18,2 proc.

Dla kogo praca?

Grecja to głównie olbrzymi przemysł turystyczny, który w sezonie potrzebuje tysięcy pracowników. Dlatego wśród ogłoszeń o poszukiwaniu pracowników dominują te z branży hotelarskiej i gastronomicznej – potrzebni są kelnerzy, kucharze, obsługa hoteli, pomoce kuchenne i hotelowe, osoby sprzątające, recepcjoniści. Przemysł turystyczny potrzebuje również robotników wykwalifikowanych – poszukuje się hydraulików, konserwatorów, elektryków, spawaczy lub ogrodników. Zdarzają się też oferty dla osób bardziej wykwalifikowanych – technologów żywności, animatorów czy ratowników wodnych i instruktorów różnych dyscyplin sportowych.

Nie tylko przemysł turystyczny potrzebuje pracowników – liczne są oferty dla osób sprzątających domy i dla osób opiekujących się dziećmi i osobami starszymi. Wiele propozycji czeka też na robotników i fachowców.

Oczywiście ze znalezieniem pracy nie powinni mieć problemu specjaliści – informatycy, lekarze, specjaliści nieruchomości czy budowlańcy.

Gdzie szukać?

Charakter kraju sprawia, że już w Polsce zetkniemy się z mnóstwem ofert pracy. Dotyczą głównie sektora turystycznego. Wiele ofert kierowanych jest do pomocy domowych lub robotników rolnych.

Bardzo wiele ogłoszeń pochodzi z greckich, polskich lub grecko-polskich biur zajmujących się rekrutowaniem pracowników. Niestety, rynek pełen jest nieuczciwych pośredników, czyhających na pieniądze osób szukających zatrudnienia. Dlatego podczas poszukiwań należy kierować się zasadą ograniczonego zaufania – dokładnie sprawdzić biuro, ofertę, poznać wszystkie opłaty i koszty związane z zatrudnieniem oraz w najlepszym przypadku uzyskać potwierdzenie zatrudnienia. Na umowę o pracę, w przypadku prac sezonowych lub niewymagających wysokich kwalifikacji raczej nie powinniśmy liczyć.

W przypadku korzystania z usług agencji pośredniczących trzeba brać pod uwagę konieczność uiszczenia opłaty. Najczęściej firma potrąca pewien procent pierwszej pensji. Zdarzają się jednak przypadki ciągłego wykorzystywania pracownika. Dlatego przed wyjazdem najlepiej przeprowadzić dokładny wywiad. Pomocnym narzędziem są fora internetowe, na których ludzie ostrzegają się przed nieuczciwymi pracodawcami. W najgorszej sytuacji są osoby nie znające języka greckiego i angielskiego. Może to nas uzależnić od pośrednika, potrafiącego skrzętnie wykorzystać sytuację.

Zgodnie z greckim prawem, działalność prywatnych agencji pośrednictwa pracy jest zabroniona. Nie przeszkadza to w działalności wielu firmom, które oficjalnie zajmują się dostarczaniem usług związanych na przykład ze sprzątaniem, opieką pielęgniarską lub budownictwem. Bardzo często pośrednicy działają też jako konsultanci. Ich działalność jest w Grecji powszechnie akceptowana. Dobrym sposobem na sprawdzenie, czy firma działa legalnie jest kontakt z pracownikami ambasady naszego kraju w Atenach.

Poszukujący pracy mogą też korzystać z pomocy publicznych służb zatrudnienia – polskich, europejskich i greckich. Pewną ilością ofert dysponują polskie urzędy pracy. Ich zaletą jest to, że są one pewne i pochodzą najczęściej bezpośrednio od pracodawcy lub publicznych służb zatrudnienia w Grecji. Pomocne okazać mogą się też Europejskie Służby Zatrudnienia EURES. W bazie ofert pracy znajduje się kilkaset propozycji – ich wadą jest jednak to, że w większości wymagają znajomości języka greckiego i są skierowane do mieszkańców całej Unii Europejskiej.

Na miejscu działają publiczne służby zatrudnienia – Organismos Apasholisseos Ergatikou Dynamikou (OAED). Biura rozsiane są po całym kraju. Polak ma pełne prawo do korzystania z usług tej instytucji. Oferują nie tylko pośrednictwo pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, ale również liczne programy i szkolenia dla osób pozostających bez zajęcia.

Wielu greckich pracodawców poszukuje pracowników bezpośrednio poprzez ogłoszenia. Dlatego warto przeglądać prasę i serwisy internetowe. Popularne tytuły, które zawierają oferty pracy to na przykład „Ta Nea”, „Eleutheros Tipos”, „Eleftherotipia”, „Apogevmatini”, oraz w północnej Grecji, „Makedonia”. Można korzystać też z tytułów anglojęzycznych takich jak „Athens News” oraz prasy polonijnej. Regularnie ukazują się tu „Kurier Ateński”, „Informator Polonijny” lub „Polonia”. Duże znaczenie mają kontakty międzyludzkie – pracy warto poszukać bezpośrednio wśród pracodawców lub w wśród Polaków tu mieszkających.

Formalności związane z przyjazdem i podejmowaniem pracy

Jako obywatele Unii Europejskiej możemy bez przeszkód podróżować do Grecji i na podstawie ważnego paszportu lub dowodu osobistego przebywać tam bez żadnych zezwoleń przez okres do 90 dni.

Podjęcie pracy również nie wymaga zezwolenia. Jedyny wymóg dla osób, które zamierzają przebywać w Grecji dłużej niż 90 to uzyskanie pozwolenia na pobyt czasowy. Wniosek, wraz z kopią dokumentu tożsamości należy złożyć na posterunku policji w ciągu dwóch tygodni po przybyciu. Aby otrzymać pozwolenie trzeba udowodnić, że posiada się zatrudnienie lub środki niezbędne do życia i ubezpieczenie społeczne.

W momencie zatrudniania pracodawca ma obowiązek zarejestrować pracownika w instytucji ubezpieczenia społecznego IKA – Instytut Ubezpieczenia Społecznego. Zatrudniony otrzymuje książeczkę ubezpieczonego i zbiera znaczki ubezpieczeniowe za przepracowane okresy. Większość składki ubezpieczeniowej pokrywa pracodawca. Wynosi ona około 44 proc. wysokości wynagrodzenia z czego 16 proc. płaci pracownik, a 28 proc. pracodawca.

System podatkowy

Rząd stara się prowadzić politykę obniżania podatków i wprowadzania preferencji dla przedsiębiorców i osób o niskich dochodach. Od 2004 roku obniżono już podatek dla przedsiębiorców i powiększono kwotę wolną od podatku. Dużymi względami cieszą się przedsiębiorcy rozpoczynający działalność – przez pierwsze lata płacą oni wszystkie świadczenia na preferencyjnym poziomie. Ostatnio przyszedł też czas na zmiany w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zostaną one wydatnie zmniejszone do 2009 roku. Reforma ma również służyć upraszczaniu procedur podatkowych.

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Obowiązuje podatek progresywny. Osoby o niskich dochodach – do 12 tys. euro rocznie są zwolnione z płacenia podatku. Kwota wolna od podatku zwiększa się w przypadku gdy płatnik posiada dwójkę lub więcej dzieci.

W wyniku reformy wysokość podatków w 2009 roku będzie kształtowała się następująco:

Zanim to nastąpi w roku 2008 obowiązują następujące stawki:

Osoby fizyczne mogą cieszyć się znacznymi ulgami podatkowymi związanymi z posiadaniem dzieci oraz niektórymi wydatkami – leczenie i edukacja, niektóre dobra, modernizacja instalacji domowych. Podatek można też pomniejszyć w przypadku korzystania z dodatkowego ubezpieczenia emerytalnego lub ubezpieczenia na życie.

Podatek od dochodu płacą również osoby pracujące na zasadach samozatrudnienia. W tym przypadku wysokość podatku i progów jest trochę inna. Docelowo, w 2009 roku, obowiązywać będą następujące stawki:

W roku 2008 obowiązują jeszcze następujące stawki:

W 1991 roku Polska i Grecja zawarły umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie z umową, jeśli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub posiada majątek, który może być opodatkowany w Grecji, to Polska zwolni taki dochód lub majątek od opodatkowania. Zatem podatek zapłacimy jedynie w Grecji. Jest to tak zwana metoda wyłączenia.

Oprócz podatku dochodowego osoba, która na stałe mieszka i pracuje w Grecji musi liczyć się z tym, że zapłaci państwu następujące daniny:

Podatek dochodowy płacony przez przedsiębiorców

Przedsiębiorcy w większości przypadków płacą 25-procentowy podatek dochodowy, który nalicza się od zysków przed podziałem. Firmy zagraniczne płacą podatek bez względu na to czy dokonały transferu swoich zysków do firm macierzystych za granicą.

Firmy małe (osobowe – odpowiednik spółki cywilnej) mogą liczyć, że od roku 2007 płacić będą jedynie 20 proc. podatku.

Szczególne preferencje czekają osoby rozpoczynające działalność gospodarczą. Przez trzy kolejne lata zapłacą one jedynie 50 proc. należnych podatków.

Polska i Grecja zawarły umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Odnosi się ona do oddziałów firm polskich w Grecji.

Podatek VAT

W większości przypadków stawka podatku od wartości dodanej (VAT) wynosi 19 proc. Istnieją towary, które cieszą się stawką preferencyjną. 9-procentowy podatek obowiązuje w przypadku świeżej żywności, lekarstw, usług transportowych i na przykład niektórych usług specjalistycznych. 4,5-procentowa stawka obowiązuje w przypadku książek i czasopism.

Specjalnymi preferencjami cieszą się niektóre greckie wyspy gdzie podatek redukowany jest o 30 proc.

Rozpoczynanie działalności gospodarczej

Samozatrudnienie

Rozpocząć należy od wyrobienia greckiego numeru identyfikacji podatkowej AFM (NIP) – wydaje się go od ręki w urzędach podatkowych. Następne kroki należy skierować do D.O.Y. – Wydziału Rejestrów Urzędu Podatkowego – gdzie musimy określić jaki rodzaj działalności będziemy prowadzić. W Urzędzie Podatkowym należy także zatwierdzić wszystkie księgi i dane. Do rozpoczęcia działalności niezbędne jest posiadania siedziby firmy – aby to udowodnić, trzeba mieć ze sobą akt własności lub najmu nieruchomości.

Niezbędna jest rejestracja w kasie ubezpieczeniowej dla przedsiębiorców T.E.V.E., T.A.E. lub innej – przynależność do kasy ubezpieczeniowej zależy od przedmiotu działalności.

Aby prowadzić tu działalność gospodarczą trzeba ją zarejestrować w odpowiedniej izbie samorządu gospodarczego.

A oto dokumenty, które trzeba posiadać rozpoczynając pracę na własny rachunek:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (E.P.E.)

Także tutaj jest to najpopularniejsza forma prowadzenia działalności gospodarczej. Oczywiście oprócz samozatrudnienia.

Spółkę może powołać jeden lub kliku wspólników. Mogą to być również osoby prawne. Podstawą działalności przedsiębiorstwa jest statut spółki i umowa, które muszą być zatwierdzone w obecności notariusza. Kapitał niezbędny do powołania spółki to 18 tys. euro – połowa z tej sumy musi być wniesiona w formie gotówki.

Kolejny krok to rejestracja w Sądowym Rejestrze Spółek i publikacja ogłoszenia o rejestracji spółki w Gazecie Rządowej. Rejestracja musi nastąpić w ciągu miesiąca od podpisania umowy i statutu u notariusza. Kolejny krok to zgłoszenie firmy do odpowiedniego Urzędu Podatkowego i lokalnej izby gospodarczej.

Całkowity koszt otwarcia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością to kilkaset euro – liczyć się trzeba z opłatą notarialną, skarbową, opłatą za publikację w dzienniku oraz opłatami za rejestrację w izbie gospodarczej, rejestrze sądowym i Urzędzie Podatkowym.

Spółka akcyjna (S.A.)

Do założenia spółki potrzebni są już co najmniej dwaj wspólnicy i dużo większy kapitał założycielski. Udziałowcami mogą być osoby fizyczne lub prawne, a podstawą działalności spółki jest zatwierdzony notarialnie statut.

Aby rozpocząć działalność statut należy złożyć we właściwym urzędzie regionalnym, zarejestrować go w Rejestrze Sądowym Spółek Akcyjnych oraz opublikować w Gazecie Rządowej informację o założeniu spółki wraz z treścią statutu.

Kapitał niezbędny do rozpoczęcia działalności to minimum 60 tys. euro. Gotówka musi być przelana na odpowiednie konto, a wkład rzeczowy wyceniony przez specjalną rządową komisję. Akcję mogą być anonimowe lub imienne. W niektórych przypadkach greckie prawo nakazuje by akcje były imienne. Dzieje się tak w przypadku następujących branż: instytucje oświatowe, firmy zajmujące się handlem nieruchomościami, firmy telewizyjne i radiowe, lotniska, banki, firmy ubezpieczeniowe oraz wyższej użyteczności.

Oczywiście niezbędna jest również rejestracja w odpowiednim Urzędzie Podatkowym i właściwej izbie gospodarczej. W dwa miesiące po powołaniu spółki musi zebrać się rada nadzorcza.

Przedstawicielstwo lub oddział

Polskie firmy mają prawo powoływać na terenie Grecji własne przedstawicielstwa. W praktyce jednak działalność gospodarczą prowadzi spółka macierzysta, a oddział zajmuje się promocją, obsługą klienta, rozliczeniami finansowymi i szeroko pojętą realizacją interesów firmy.

Na działalność podmiotu firma macierzysta musi przeznaczać minimum 50 tys. euro rocznie. Istnieje również możliwość założenia biura technicznego formy, jednak w tym przypadku istnieje wymóg, aby część pracowników pochodziła z greckiego rynku pracy.

Aby założyć oddział należy złożyć wniosek do Sekretariatu Generalnego ds. Handlu i Ochrony Konsumenta oraz wniosek do władz lokalnych. Po rejestracji odział traktowany jest jak firma grecka – pod względem prawa podatkowego, cywilnego, handlowego, rachunkowości, obowiązku przynależności od izby gospodarczej itp.

Warunki pracy

Forma zatrudnienia

Prawo nie określa dokładnie jaką formę powinna mieć umowa o pracę. Jedyne wymogi to przestrzeganie minimalnej wysokości wynagrodzenia i zachowanie pisemnej formy umowy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy. W większości przypadków panuje ogólne przyzwolenie na niezawieranie umów pisemnych.

Jeśli umowa nie została zawarta na piśmie to pracodawca jest zobowiązany do poinformowania pracownika o warunkach zatrudnienia do dwóch miesięcy od rozpoczęcia pracy. W przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy pisemna umowa musi zostać sporządzana w czasie 15 dni od rozpoczęcia pracy.

W greckim prawie pracy wyróżnia się dwa rodzaje umowy o pracę, w zależności od czasu jej trwania: umowę na czas określony i umowę na czas nieokreślony. Uznaje się, że umowa zawarta na czas określony przyjmie charakter umowy na czas nieokreślony, jeśli pracownik po upływie czasu, na który została zawarta kontynuuje pracę u pracodawcy, a ten ostatni przyjmuje świadczenie pracy i nie wyraża sprzeciwu. Wielokrotne zawieranie umów na czas określony jest traktowane przez państwo jako próba ominięcia przepisów i zakłada się wtedy, że pracodawca zawarł z pracownikiem umowę na czas nieokreślony.

Czas pracy

Czas pracy wynosi 40 godzin tygodniowo. Dziennie pracuje się po 8 godzin, a w niektórych biurach czas pracy to jedynie 7 godzin. Maksymalny tygodniowy czas pracy to 45 godzin w przypadku osób pracujących przez pięć dni w tygodniu i 48 godzin dla osób pracujących przez sześć dni w tygodniu. Godziny przepracowane po przekroczeniu 40 godzin pracy są dodatkowo płatne – o 25 proc. większa stawka.

Nadgodziny nalicza się w Grecji po przepracowaniu 45 lub 48 godzin. Są one lepiej opłacane. Stawka godzinowa wzrasta o 50 lub o 75 proc. Granicą jest przepracowanie 120 nadgodzin w ciągu roku. Godziny poniżej to stawka większa o 50 proc., a godziny powyżej to stawka większa o 75 proc.

Prawo przewiduje, że pracodawca wprowadzając nadgodziny musi uzyskać akceptację lokalnego urzędu pracy. Jeśli się tak nie stanie, stawka za każdą dodatkowo przepracowaną godzinę wzrasta o 100 proc.

Grecy są jednym z najdłużej pracujących narodów Europy. W 2005 roku przeciętny Grek przepracował 2053 godziny. To najwięcej spośród krajów starej Unii Europejskiej. Drugie miejsce zajmowali Włosi, jednak średnio przepracowywali tylko 1791 godzin rocznie. Tymczasem Holendrzy pracowali jedynie przez 1367 godzin rocznie.

Urlop i dni wolne od pracy

Prawo do płatnego urlopu w pełnym wymiarze zyskuje się po przepracowaniu 12 miesięcy. Po pierwszym roku wynosi on 20 dni w przypadku pięciodniowego tygodnia pracy i 24 dni w przypadku sześciodniowego dnia pracy. W kolejnych dwóch latach przybywa systematycznie jeden dodatkowy dzień urlopu, a po upływie 10 lat ilość wolnego osiąga poziom 25 dni.

W pierwszym roku pracy dni urlopu przybywają po każdym przepracowanym miesiącu, aż do poziomu 20 i 24 dni w 12 miesiącu pracy.

Ponadto Grecy nie pracują w dni ustawowo wolne od pracy. W skali ogólnokrajowej jest ich 12. Poszczególne regiony mają swoje dodatkowe święta, także wolne od pracy.

Wynagrodzenia

Grecja nie należy do krajów o wyjątkowo wysokich zarobkach. Mimo to, są one wciąż atrakcyjniejsze niż w naszym kraju. Minimalna pensja w 2006 roku wynosiła 667 euro. Na tyle mogą liczyć osoby, które zamierzają pracować sezonowo w turystyce lub w rolnictwie. Czasami jest to jeszcze mniej, bo na przykład pracodawca potrąca z pensji koszty wyżywienia i zakwaterowania – nie zawsze po uczciwych cenach.

Oficjalne zarobki brutto ludzi pracujących oficjalnie i na tych samych prawach co Grecy kształtują się następująco:

Niestety pensje są wydatnie zmniejszane przez podatki i składki – podatek dochodowy, składka socjalna itd.

Uogólniając, można przyjąć, że pracownik sezonowy może liczyć na około 600 euro miesięcznie, osoby pracujące w hotelach, barach i restauracjach mogą liczyć na więcej, ponieważ do pensji podstawowej doliczają napiwki – zarobki wyniosą wtedy około 1000 euro za miesiąc. Robotnicy mający specjalizację też mogą liczyć na nieco więcej. Znacznie więcej zarobią za to poszukiwani specjaliści: architekci i inżynierowie, i informatycy. Ich zarobki oscylują wokół 2000 euro miesięcznie. Mowa tu już o realnych płacach po odliczeniu podatków.

Emerytury

Główną instytucją ubezpieczenia społecznego w Grecji jest IKA (Instytut Ubezpieczenia Społecznego). IKA odpowiada za całość składek i świadczeń dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, z wyjątkiem zasiłków dla bezrobotnych i zasiłków rodzinnych, dla których właściwa jest Organizacja Zatrudnienia Siły Roboczej OAED. Niektóre grupy zawodowe mają własne instytucje ubezpieczeniowe. W przypadku samozatrudnienia są to głównie dwa biura – T.E.V.E. i T.A.E.

Obowiązkiem pracodawcy jest comiesięczne odprowadzanie składki na ubezpieczenie społeczne pracownika. Składka na IKA wynosi 44,06 proc. wysokości wynagrodzenia, z czego 16 proc. płaci pracownik, a 28,06 proc. pracodawca.

Po reformie emerytalnej zrównano wiek emerytalny kobiet i mężczyzn, który wynosi obecnie 65 lat. Istnieją jednak zawody, dla których wiek emerytalny wynosi 50 lub 55 lat. Dodatkowym uzupełnieniem systemu są liczne dodatkowe fundusze emerytalne, a niektóre grupy zawodowe takie jak dziennikarze, nauczyciele lub inżynierowie mają swe własne branżowe fundusze.

Nabywanie nieruchomości

Obywatele Unii Europejskiej mogą bez przeszkód nabywać nieruchomości na terenie niemal całego kraju. Wyjątek stanowią tereny przygraniczne – regiony północnej Grecji, wschodnie wyspy Morza Egejskiego, wyspy Dodekanez oraz Kreta. W tych miejscach na zakup nieruchomości trzeba uzyskać specjalne zezwolenie.

Aby nabyć nieruchomość należy posiadać grecki numer podatkowy (AFM), nadawany przez Urząd Podatkowy. Cudzoziemiec powinien też udokumentować źródło pochodzenia swoich pieniędzy (np. dowód transferu z zagranicy) oraz zapłacić roczny podatek od nieruchomości. Przy zakupie nieruchomości wymagana jest forma aktu notarialnego i wpis do odpowiednich rejestrów.

Podczas przeprowadzania transakcji pomocne może być wynajęcie prawnika. Powyżej pewnych kwot jest to wręcz obligatoryjne. W obrębie aglomeracji ateńskiej są to transakcje powyżej 29 tys. euro, a w pozostałych częściach kraju powyżej 14 tys. euro. Pomoc prawnika, który przeprowadzi nas przez wszystkie procedury i sprawdzi dokładnie nieruchomość kosztuje zazwyczaj 1 proc. kwoty zakupu nieruchomości jeśli kosztuje ona do 44 tys. euro. Powyżej tej kwoty honorarium zmniejsza się do 0,5 proc.

Podczas poszukiwania i zakupu nieruchomości możemy korzystać z pomocy agencji nieruchomości. Ich usługi są płatne i pochłaniają zazwyczaj od 2 do 3 proc. uzgodnionej ceny zakupu oraz podatek VAT. Agencję opłaca osoba wynajmująca.

Warunki życia

Koszty życia są mniejsze niż w bogatych państwach Europy Zachodniej. Nie mniej jednak miesięcznie wydamy kilkaset euro. Największym problemem jest wynajęcie mieszkania. Gdy chcemy mieszkać sami wydamy na małe mieszkanie od 200 do 300 euro miesięcznie. Koszty można zmniejszyć wynajmując mieszkanie wspólnie z innymi ludźmi. Do czynszu należy doliczyć jeszcze opłaty za media oraz podatek za utrzymanie czystości.

Wynajmując mieszkanie trzeba się liczyć z koniecznością zapłacenia kaucji wynoszącej równowartość dwumiesięcznego czynszu. Umowy najmu zawierane są najczęściej na okres dwóch lat. Źródłem ogłoszeń jest prasa, internet, a także codzienne kontakty międzyludzkie – u Greków wciąż odgrywające bardzo istotną rolę. Nieruchomości przeznaczone na wynajem oznaczone są słowem „Enikiazete”.

Do wydatków za mieszkanie doliczyć trzeba jeszcze koszty wyżywienia i transportu. Miesięcznie będzie to od 200 do około 300 euro.

Urzędy pracują przeważnie od 8 do14 od poniedziałku do piątku (dotyczy to także banków). W niektóre dni tygodnia (wtorki, czwartki i piątki) sklepy są czynne do godzin wieczornych (19:00 – 20:30), a w środku dnia musimy liczyć się ze sjestą (14:00 – 17:00). W poniedziałki, środy i soboty handel kończy się z nastaniem sjesty. Zakupu w ciągu całego dnia można zrobić w supermarketach, które w dni robocze działają najczęściej od 8:30 do 21:00.

Transport

Transport spełnia europejskie standardy. W większych miastach mamy do wyboru metro (Ateny i Saloniki), tramwaje, autobusy i kolejki podmiejskie. Po kraju podróżować można koleją i autobusami. Pomiędzy licznymi wyspami kursują promy.

Koszty miesięcznego poruszania się w obrębie dużej metropolii wyniosą do 40 euro (zależnie od opcji). Koszt tygodniowego biletu na wszystkie środki komunikacji w Atenach to 10 euro. Pojedyncze przejazdy to koszt od 0,8 euro do kilku euro za bilet czasowy – np.

90-minutowy.

Ciekawe strony internetowe:

Ambasada RP w Atenach

Ambasada Grecji w Warszawie

Wydział Promocji Handlu i Inwestycji

Greckie Centrum Inwestycji Zagranicznych (ELKE)

Związek Greckich Izb Gospodarczych

Ateńska Izba Gospodarcza

Strona informacyjna dla obywateli i przedsiębiorców

Największa instytucja ubezpieczeń społecznych (IKA)

Publiczne służby zatrudnienia

Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych

Strona zawierająca informacje o greckich firmach i instytucjach

Informacje o Grecji w języku polskim

Informacje o Grecji w języku polskim

Prasa:

Spis gazet internetowych

„Kurier Ateński”

„Ta Nea”

„Eleftherotipia”

„Apogevmatini”

„Athens News”

Strony zawierające oferty pracy:

www.gogreece.com

www.jobs-in-europe.net/greece.html

www.ekep.gr

www.kariera.gr

www.jobsabroad.com/Greece.cfm

www.adecco.gr

www.falirakimirror.gr

Spisy greckich firm, w tym pośredników pracy:

http://dir.forthnet.gr/61-0-en.html

www.xo.gr/index.jsp

Transport:

Metro w Atenach i Salonikach

Kolejka na trasie Ateny – Pireus

Grecka komunikacja autobusowa

Komunikacja miejska w Atenach

Koleje Greckie

Linie lotnicze Olympic

Linie lotnicze Aegean

Mateusz Grabowski