- Ale….

- Żadne ale. Zgodnie z ustawą należy się panu remont mieszkania na koszt zakładu – kierownik wyjął z teczki plik kartek.

- Jaką ustawą? – Gruby z przerażeniem spoglądał na ekipę, która szparko owijała folią malarską meble i telewizor.

- Kolego, nie samą pracą człowiek żyje, trzeba się też interesować życiem, że tak powiem dookólnym. Po sukcesie z ustawą „ Zrobi PIT twój na cacy, ukochany zakład pracy” rząd poszedł dalej. Naprawdę pan nic nie słyszał? – zdziwił się kierownik.

- Wie pan, szefie, nadgodziny, żona na zakupy…. – bąknął Gruby.

- Jasne, jasne, nie ma sprawy, pierdykniemy gładź, lamperię w przedpokoju, panelki się wymieni i po sprawie – szybko określił zakres robót kierownik.

- Nie sądzi pan, że to trochę bez sensu? – Gruby dochodził do siebie.

- Kochanieńki kolego z pracy, to jest kompletna paranoja. Tak jak wasze rozliczenia podatkowe w naszych rękach. Ale jest ustawa, która mówi, że jak pan pracuje u jednego pracodawcy, to raz na pięć lat remont się należy. Pan pracuje? Pracuje. Pięć lat? Więcej. To się należy. Prezes przetarg ogłosił, „Ceglex” wygrał i już.

- Całe życie podatki rozliczałem sam i sam malowałem ściany. Na cholerę mi jakiś „Ceglex”?

- Duras leks seks leks, czyli prawo znaczy prawo a sprawiedliwość, sprawiedliwość. Czasu mamy mało, bo od poniedziałku ruszamy z przygotowaniem akcji „Dwutlenek węgla? To nie ja!”.

- Boże a co to takiego? – szczerze zdziwił się Gruby.

- Rząd opracował program, parlament przyklepał, że każdy zakład pracy ma zmobilizować swoich pracowników do redukcji ceodwa. Na koszt zakładu dostaniecie broszury, liczniki dwutlenku węgla, syntetyczne rośliny, i tak dalej. Wszystko odliczycie od podatku, który oczywiście zakład obliczy. Pracownik ma pracować a nie zajmować się pierdołami, jak własne podatki na przykład. Opiekuńcze państwo to nie przelewki – wyrecytował kierownik.

- Szefie, ale to kurka wodna zarąbiste obciążenie dla firmy musi być – wykazał postawę Gruby.

- Chłopie, katastrofa, leżymy na cztery łopatki. Aaaa, byłbym zapomniał. Pan tu kolego podpisze – kierownik rozprostował kartkę papieru.

- A co to jest? – zdziwił się Gruby.

- Wypowiedzenie z winy zakładu. Tak nas tymi ustawami ten tegiez, że produkcja na pysk i w ogóle, i firma się zwija. Ale kolorek OK? – z nadzieją w głosie zapytał kierownik.

Paweł Ławicki