- Za rogiem też jest apteka, nie trzeba jechać do durnego centrum handlowego – próbował wyłgać się Gruby.

- Głupi jesteś skarbie i tyle. Moje zdrowie trzeba ratować. Katar mam, o – siorbnęła Luśka.

- Sok z malin z piwnicy przyniosę – machnął ręką Gruby.

- Dziś katar, jutro kaszel, pojutrze grypa, stuprocentowo świńska. Muszę kupić ciepłe buty, jakiś sweterek, najlepiej z kaszmiru, bo dobrze trzyma ciepło i nową kurtkę, albo kożuszek i rękawiczki – wyliczała Luśka.

- Matko święta, to przecież ruina. Nie jadę, nie chcę na to patrzeć, nie mam kasy, limit na karcie wyczerpany, nie. Nie! – to była ostatnia broń Grubego. Stanowczość.

- Misiu, weźmiesz kredyt i już. Kto mi mówił, że rząd powinien wziąć się do galopu i ratować naród przed pandemozum? – zrobiła słodką minkę Luśka.

- Pandemią, skarbie, pandemią. Od jednego kataru do epidemii brakuje jeszcze kilka milionów ludzi – ogólnie zdefiniował pojęcie epidemii Gruby.

- Każda epidemia zaczyna się od jednego wirusa, a potem już idzie – zakaszlała z emfazą Luśka.

- Daj spokój kochanie, co ma rząd i świńska grypa do twojego kataru i zakupów ? – kontynuował Gruby.

- Właśnie, że ma. Jako obywatel masz obowiązek ratowania – tupnęła nogą Luśka.

- Jako obywatel tak, jako mąż muszę zachować zdrowy rozsądek – postawił się Gruby.

- Taki jesteś nieużyty? Żona jedną nogą nad grobem, wirus wpiernicza mnie po kawałku, infekuję pół tysiąca ludzi na godzinę, a tobie to obojętne? – załkała Luśka.

- Ależ kochanie….

- Kochanie? Jak nie pojedziesz na zakupy, złożę doniesienie do prokuratora o popełnieniu przestępstwa i nie wypłacisz się do końca życia, o!

- Do prokuratora? Zwariowałaś? – Gruby oniemiał.

- Jasne. Jak rzecznik praw obywatelskich może skarżyć rząd, że nie chce kupić szczepionki i ratować Polaków przed epidemią, to ja cię zaskarżę, za to samo. Ciepły płaszcz też może obronić przed świńską grypą. A z butami daje stuprocentową gwarancję. Mecenas Książkiewicz z łatwością to udowodni przed sądem sknerusie.

- Mecenas Książkiewicz? A skąd ty znasz mecenasa Książkiewicza? – zatkało Grubego.

***

I co? – czekał na ciąg dalszy Siwy.

- Jak to, co. Zwyciężyło moje obywatelskie poczucie obowiązku. Pojechałem z Luśką na zakupy i zniszczyłem epidemię w zarodku. Wspólne życie Siwy, to nie tylko puszczańskie, kumple i telewizor. Czasem trzeba stanąć na wysokości i uratować fragment społeczeństwa. Dzięki temu nie mamy wirusa, jesteś zdrowy i możesz postawić kolejkę.

- Ja?

- Stary. Bądź człowiekiem, życie ci uratowałem.

Paweł Ławicki