***

Nawet dziury w drodze przeszkadzały mniej. — Poradzą sobie, tralala, lallla, trochę czasu tralla lalla i nawet dziury znikną, rypcum, pypcum — kłębiło się w głowie Grubego. — Ocho, małolat na skuterze do szkoły zasuwa, migacz lewy, migacz prawy, podwójna ciągła? Eeee, pomrugam chłopakowi awaryjnymi, żeby nie myślał, że cham jakiś jestem — sam ze sobą prowadził bezgłośny monolog. — O proszę, już wiadomość na komóreczce mam. Zaraz, zaraz, gdzie ja ją mam, nooo, tylko żebym się do rowu nie wpierniczył. OK, mam, cyk i cyk. „ A księżyc oddali?” He, he, hi, hi, ho, ho — Gruby zerkał na wyświetlacz komórki tak aktywnie, że prawym lusterkiem o mało nie zdmuchnął suszarki w ręku mocno zdumionego policjanta drogówki.

***

— To panie kierowco będzie tak — powiedział policjant, chowając na wszelki wypadek radar do bagażnika. — Przekroczenie prędkości o czterdzieści kilometrów, wyprzedzanie jednośladu w miejscu niedozwolonym, rozmowa przez komórkę, niezatrzymanie na wezwanie funkcjonariusza pominę, bo właściwie się pan zatrzymał. To będzie razem jedenaście punktów i tysiąc złotych. Gruby po chwili oszołomienia spróbował podjąć negocjacje.

— Ale wie pan, tak zaraz po wyborach, nowa jakość, nadzieja, świetna frekwencja…

— Przyjmuje pan mandat, czy kierujemy sprawę do sądu grodzkiego? — bez cienia uśmiechu zakończył rozmowę policjant.

***

Gruby siedział nad coraz cieplejszym Puszczańskim i nic nie mówił. Od pół godziny. Tylko wzdychał.

— Gruby, kurde co się stało — szesnasty raz błagalnie zapytał Siwy.

— Eeeeee, szkoda gadać, Siwy, szkoda gadać. Zaufałem, poszedłem, zagłosowałem, wygraliśmy, kurde Siwy i co? Miał być cud, oby żyło się lepiej, nawet buty wypastowałem, a tu od razu mundurowy siepacz chcąc się podlizać nowej władzy wyrwał mi z kieszeni tysiąc złotych. Mówię ci Siwy, nie wierz politykom. Nigdy — smętnie spojrzał na portfel Gruby i sięgnął po kufel.

Paweł Ławicki