Wieczorem pojawiło się jednak we mnie ziarno niepokoju. Przyjrzałem się sobie bacznie. W kieliszku riesling, całkiem niezły. W odtwarzaczu Grundiga najnowsza płyta Rammstein, mocno kopie, ale w kolejce już czeka Beethoven, dla oczyszczenia atmosfery. Na stoliku, o cholera, na stoliku „Blaszany bębenek” Grassa, nie dość że Niemca, to jeszcze z Gdańska. Gorszy to już tylko dziadek z Wehrmachtu może być. W lodowce maceruje się golonko po bawarsku. Pychota. Wiedziony rosnącym niepokojem zajrzałem do stopki naszej regionalnej gazety — no, oczywiście, kapitał niemiecki. Spociłbym się z wrażenia jak dwa razy dwa, gdyby nie dezodorant Nivea. Jak myśl zahaczyła o łazienkę, oko wyobraźni potknęło się o pięć kilo proszku firmy Henkel.

Od popadnięcia w kompletną paranoję uratowała mnie żona. Wróciła do domu. Samochodem. Bardzo sobie chwali swojego nowego golfa. Nasz owczarek niemiecki też jest zadowolony, bo wreszcie ktoś go wyprowadzi.

Paweł Ławicki