Poniedziałek, 27 VI 2016 r.
Nr 78/2016 (2041)
indeks alfabetyczny |
A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  Ł  M  N  O  P  R  S  Ś  T  U  W  V  Z  Ź  Ż 
wydanie z wybranego dnia | najczęściej czytane | najlepiej oceniane | zmień rozmiar czcionki | terminy i wydarzenia | kanał RSS
 


26 marca 2007 r.

Jak zostać wydawcą

Wydawcą jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej oraz osoba fizyczna, która prowadzi działalność polegającą na publikowaniu prasy, książek lub innych dzieł. W praktyce działalność wydawnicza nie wymaga dopełnienia zbyt wielu formalności.

Uwaga: artykuł który czytasz ma ponad 3 miesiące.

R E K L A M A

Organizacja polityczna, związek zawodowy, przedsiębiorstwo państwowe, organizacja spółdzielcza, samorządowa i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny związek wyznaniowy może realizować uprawnienia wydawnicze bezpośrednio lub za pośrednictwem wydawnictw własnych, jak również innych wydawnictw, działających jako nakładca.


Domniemywa się, że wydawcą jest osoba, której nazwę lub nazwisko uwidoczniono w tym charakterze na egzemplarzach publikacji.


Publikacją jest dzieło zwielokrotnione dowolną techniką w celu rozpowszechnienia, a w szczególności dzieła:

  • piśmiennicze, jak: książki, broszury, gazety, czasopisma i inne wydawnictwa ciągłe, druki ulotne, afisze,

  • graficzne i graficzno-piśmiennicze, jak: mapy, plakaty, plany, wykresy, tabele, rysunki, ilustracje, nuty,

  • audiowizualne utrwalające dźwięk, obraz lub obraz i dźwięk, jak: płyty, taśmy, kasety, przeźrocza, mikrofilmy, mikrofisze,

  • zapisane na nośnikach elektronicznych,

  • oprogramowanie komputerowe.


W rozumieniu ustawy Prawo prasowe prasa to publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem lub nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innych technik rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską.


Dziennikiem jest ogólnoinformacyjny druk periodyczny lub przekaz za pomocą dźwięku i obrazu, ukazujący się częściej niż raz w tygodniu.


Czasopismem jest druk periodyczny, a także przekaz za pomocą dźwięku oraz dźwięku i obrazu, ukazujący się nie częściej niż raz w tygodniu, a nie rzadziej niż raz w roku.


REJESTRACJA TYTUŁU PRASOWEGO


Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga, pod karą grzywny, rejestracji w sądzie okręgowym właściwym miejscowo dla siedziby wydawcy. Adres sądu i obszar jego właściwości najłatwiej poznać, odwiedzając stronę internetową Ministerstwa Sprawiedliwości.


Wniosek o rejestrację (wzór wniosku) powinien zawierać:

  • tytuł dziennika lub czasopisma oraz siedzibę i dokładny adres redakcji,

  • dane osobowe redaktora naczelnego,

  • określenie wydawcy, jego siedzibę i dokładny adres,

  • częstotliwość ukazywania się dziennika lub czasopisma.


Rejestracja tytułu nie zależy od wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, lecz toczy się niezależnie.


Jeżeli wydawca prowadzi działalności gospodarczą, to powinien dołączyć zaświadczenie o działalności gospodarczej z ostatnich 3 miesięcy.


Jeżeli wydawca nie prowadzi działalności gospodarczej, to powinien dołączyć do wniosku odpis lub kserokopię dowodu osobistego urzędowo poświadczoną — może poświadczyć kierownik sekretariatu sądowego, a także oświadczenie na piśmie redaktora naczelnego, że ma pełną zdolność do czynności prawnych i nie jest pozbawiony praw publicznych (art. 25 ust.1 pkt 1 Prawa prasowego), co dotyczy zwłaszcza wydawcy — osoby fizycznej, która sama powołuje się na redaktora naczelnego.


Przy składaniu wniosku należy uiścić opłatę w wysokości 40 zł.


Sprawy tego rodzaju rozpoznawane są w postępowaniu nieprocesowym, dlatego sąd zarejestruje tytuł na posiedzeniu niejawnym, prawdopodobnie w ogóle nie wzywając na nie zainteresowanego (art. 152 kodeksu postępowania cywilnego).


Postanowienie o wpisie do rejestru sąd uzasadnia tylko na wniosek. Jeśli sąd nie upora się z rejestracją w ciągu 30 dni, wydawanie gazety można rozpocząć bez rejestracji.


O zmianie danych zawartych we wniosku należy niezwłocznie zawiadomić organ rejestracyjny.


Sąd odmówi rejestracji, jeżeli wniosek jest niekompletny lub jej udzielenie stanowiłoby naruszenie prawa do ochrony nazwy istniejącego już tytułu prasowego.

 

Prawo do ochrony zarejestrowanego tytułu nie trwa wiecznie. Jeśli wnioskodawca nabył prawo wydawania go, ale do niego nie przystąpił albo przerwał wydawanie na dłużej niż rok, nie występując o zachowanie rejestracji — rejestracja ta traci ważność (art. 23 Prawa prasowego).


Organ rejestracyjny może także zawiesić wydawanie dziennika lub czasopisma na czas określony, nie dłuższy niż rok, jeżeli w ciągu roku co najmniej trzykrotnie w tym dzienniku lub czasopiśmie zostało popełnione przestępstwo.

 

EGZEMPLARZ OBOWIĄZKOWY


Wydawca, który udostępnia publicznie egzemplarze publikacji na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, obowiązany jest do nieodpłatnego przekazania uprawnionym bibliotekom odpowiedniej liczby egzemplarzy. 


Obowiązkowi temu podlega również bezpośredni producent dzieła wyprodukowanego w kraju dla wydawcy zagranicznego.


Egzemplarze obowiązkowe obejmują nie tylko pierwsze wydanie dzieła, ale także:

  • kolejne wydania tego samego dzieła,

  • poszczególne mutacje gazet i czasopism, w tym również poszczególnych wersji językowych,

  • wydania bibliofilskie,

  • reprinty dzieł wcześniej już publikowanych,

  • dzieła, które pierwotnie nie były publicznie udostępniane, w tym takie, które utraciły charakter tajny lub poufny.


W przypadku gdy to samo dzieło wydawca publikuje w różnych standardach edytorskich, obowiązek przekazania egzemplarzy obowiązkowych odnosi się do standardu najwyższego.


Lista uprawnionych bibliotek została opublikowana w Rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki z dnia 6 marca 1997 r. w sprawie wykazu bibliotek uprawnionych do otrzymywania egzemplarzy obowiązkowych poszczególnych publikacji oraz zasad i trybu ich przekazywania.


Bibliotece Narodowej w Warszawie i Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie należy przekazać po dwa egzemplarze obowiązkowe, pozostałym bibliotekom uprawnionym — po jednym. Wydawca zobowiązany jest przekazać egzemplarze obowiązkowe Bibliotece Narodowej w ciągu 5 dni, a pozostałym bibliotekom w ciągu 14 dni od momentu zakończenia procesu publikacji.

 

Do przesyłanych egzemplarzy należy dołączyć ich wykaz w dwóch egzemplarzach. Zgodnie z art. 7 ustawy o egzemplarzach obowiązkowych przesyłki (niepolecone) są zwolnione z opłat pocztowych.


MIĘDZYNARODOWE SYSTEMY NUMERACJI


Wydawca może wystąpić o przyznanie międzynarodowego znormalizowanego numeru wydawnictwa ciągłego — ISSN, międzynarodowego znormalizowanego numeru książki — ISBN lub międzynarodowego znormalizowanego numer druku muzycznego — ISMN. Przynależność do tych systemów numeracji jest dobrowolna, a przydział numerów jest bezpłatny.


Międzynarodowy znormalizowany numer książki ISBN służy do jednoznacznej identyfikacji wydawcy i wydawanych przez niego wydawnictw zwartych.

 

Wydawnictwem zwartym jest publikacja zaplanowana przez jej wydawcę jako całość, składająca się z jednej lub z określonej liczby części i rozpowszechniana w dowolnej formie produktu (np. oprawa, nośnik).


Aby uzyskać numer ISBN, należy przesłać wniosek (dla firm, dla osób fizycznych) pocztą na adres Krajowego Biura ISBN. Biuro nie przydziela numerów na wnioski przesłane faksem lub pocztą elektroniczną.


Przykłady typów wydawnictw zwartych, którym można nadawać numery ISBN:

  • drukowane książki i broszury (i ich różne formy produktu),

  • publikacje w języku Braille'a,

  • publikacje o określonym zakończeniu, których wydawca nie zamierza kontynuować lub regularnie aktualizować,

  • mapy,

  • filmy edukacyjne i instruktażowe, wideo i przezrocza,

  • książki mówione na kasetach, płytach CD lub DVD,

  • publikacje elektroniczne zarówno na nośnikach fizycznych (takich jak taśmy czytelne maszynowo, dyskietki czy CD-ROM-y), jak i w Internecie,

  • cyfrowe kopie drukowanych publikacji książkowych,

  • publikacje w postaci mikroform,

  • oprogramowanie edukacyjne lub instruktażowe,

  • publikacje multimedialne (jeśli podstawowym ich składnikiem jest tekst).

 
Od roku 2007 przydzielane są wyłącznie numery 13-cyfrowe. Wydawca, który otrzymał numery ISBN, sam nadaje je wydawanym przez siebie książkom, niezależnie od tego, czy udostępnia je bezpłatnie, czy w sprzedaży. Nadanie numeru ISBN nie pociąga za sobą żadnej prawnej ochrony ani też ochrony praw autorskich. Instrukcja stosowania numeracji ISBN dostępna jest na stronie Krajowego Biura.


Numer ISBN powinien być zawsze umieszczony na publikacji i poprzedzony akronimem ISBN. W przypadku publikacji drukowanych powinien znajdować się:

  • na odwrocie strony tytułowej,

  • u dołu strony tytułowej, jeśli brakuje miejsca na odwrocie strony tytułowej,

  • w dolnej części czwartej, zewnętrznej strony okładki,

  • w dolnej części czwartej strony obwoluty lub innego pudełka ochronnego lub opakowania.


W przypadku publikacji elektronicznych ISBN powinien znajdować się:

  • jeśli publikacja występuje w formie wizualnej prezentacji treści zapisanej w wersji elektronicznej (np. publikacja online) na stronie lub na ekranie, na którym ukazuje się tytuł publikacji lub jego odpowiednik (np. na ekranie wyświetlanym po wejściu na stronę i/lub na ekranie, na którym widnieje uwaga o prawach autorskich),

  • jeśli publikacja jest wydana na nośniku fizycznym (np. płyta kompaktowa lub dyskietka) na każdej etykiecie trwale przytwierdzonej do nośnika. Jeśli umieszczenie numeru na nośniku lub jego etykiecie nie jest możliwe, ISBN należy umieścić na dole odwrotnej strony trwałego opakowania danego nośnika (np. na pudełku, okładce lub oprawie).


Wydawca może zasięgnąć opinii w sprawie prawidłowości nadania numeru ISBN za pośrednictwem Krajowego Biura ISBN, po uprzednim przekazaniu materiałów do oceny (egzemplarz próbny). Materiały te pozostają w Biurze ISBN w dokumentacji wydawcy.


Wydawca powinien informować Krajowe Biuro ISBN o każdym wykorzystanym numerze oraz o każdym błędnie wydrukowanym, a także o wszelkich zmianach w nazwie i adresie firmy.

 

Ani identyfikatory, ani żaden z odpowiadających im numerów ISBN nie może być sprzedany lub odstąpiony innemu wydawcy.


Krajowe Biuro ISBN

al. Niepodległości 213
02-086 Warszawa
tel. 608-24-10
tel./fax 608-24-33
bnisbn@bn.org.pl

 

Międzynarodowy znormalizowany numer wydawnictw ciągłychISSN nadawany jest zasobom ciągłym (czasopismom, gazetom, seriom numerowanym, rocznikom itp.) ukazującym się na różnych nośnikach; służy do jednoznacznej identyfikacji danego tytułu, wprowadzając go do światowego systemu informacji.

 

Wydawca, który chce należeć do systemu ISSN, powinien wystąpić na piśmie do Narodowego Ośrodka ISSN i nadesłać pocztą odpowiednie materiały:

  • jeżeli dany tytuł już się ukazuje, należy przysłać do Narodowego Ośrodka ISSN po 2 egz. wszystkich dotychczas wydanych numerów (zeszytów, tomów, roczników),

  • jeżeli wydawca jest zainteresowany otrzymaniem numeru ISSN jeszcze przed opublikowaniem pierwszego numeru, powinien dostarczyć kserokopię ostatecznej, zatwierdzonej do druku wersji strony tytułowej (z numeracją i datą) oraz strony redakcyjnej (ze „stopką"). Oficjalnej rejestracji tytułu dokonuje się po wydaniu numeru pierwszego i przesłaniu egzemplarzy do Narodowego Ośrodka ISSN,

  • aby otrzymać numer ISSN dla czasopisma internetowego, należy przesłać, wraz z informacją o adresie internetowym, wydruki ekranów: z numeru pierwszego — strony tytułowej; z numeru bieżącego — strony tytułowej oraz ekranu z danymi o wydawcy i redakcji. Nie nadaje się numeru ISSN czasopismom online przed ich pojawieniem się w Internecie.


Narodowy Ośrodek ISSN
al. Niepodległości 213
02-086 Warszawa
tel. 608 24 07
fax 825 57 29
bnissn@bn.org.pl

 

Międzynarodowy znormalizowany numer druku muzycznego —  ISMN służy do jednoznacznej identyfikacji wydawcy i wydawanych przez niego druków muzycznych. Krajowe Biuro ISMN nadaje numery identyfikacyjne firmom wydawniczym działającym na terenie Polski oraz przydziela pule (na 10, 100, 1000 numerów) międzynarodowego znormalizowanego numeru druku muzycznego (ISMN) na ich pisemny wniosek (wzór).


Otrzymaną pulę numerów ISMN wydawca wykorzystuje aż do jej wyczerpania — wyłącznie do oznaczania własnej produkcji wydawniczej.

Druki muzyczne, którym przysługuje numer ISMN:

  • partytury,

  • partytury miniaturowe (studyjne),

  • partie wokalne (partytury z solowym głosem wokalnym),

  • zestawy partii (głosów),

  • dostępne oddzielnie indywidualne partie (głosy),

  • nuty muzyki popularnej,

  • antologie,

  • inne media stanowiące integralny składnik wydawnictwa muzycznego (np. nagranie na kasecie będące jedną z „części” kompozycji),

  • teksty piosenek wydane drukiem razem z muzyką, dołączone oddzielnie do partytury (wkładka z tekstem),

  • komentarze wydane drukiem razem z muzyką (także dostępne oddzielnie),

  • śpiewniki, także z nutami, opcjonalnie (mogą mieć numer ISBN, ISMN lub oba numery),

  • wydawnictwa muzyczne w postaci mikroform (mikrofilmy, mikrofisze),

  • wydawnictwa muzyczne w alfabecie Braille’a,

  • wydawnictwa muzyczne na nośnikach elektronicznych.


Wydawnictwa, którym nie przysługuje ISMN:

  • książki o muzyce (oznaczane są numerem ISBN),

  • nagrania dźwiękowe lub wideo stanowiące odrębną całość,

  • wydawnictwa ciągłe (oznaczane są numerem ISSN).

 

Krajowe Biuro ISMN
al. Niepodległości 213
02-086 Warszawa
tel. 608 24 10, 608 24 33
bnisbn@bn.org.pl


Podstawa prawna:

  • Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. (Dz. U. 1984 Nr 5, poz. 24 z późn. zm.)

  • Ustawa z dnia 7 listopada 1996 r. o obowiązkowych egzemplarzach bibliotecznych (Dz. U. 1996 Nr 152, poz. 722 z późn. zm.)

  • Rozporządzenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 6 marca 1997 r. w sprawie wykazu bibliotek uprawnionych do otrzymywania egzemplarzy obowiązkowych poszczególnych publikacji oraz zasad i trybu ich przekazywania (Dz. U. 1997 Nr 29, poz. 161)


Anna Proksa




Copyright © TaxNet Sp. z o.o. w Tychach