Urodziła się 26 maja 1953 r. w Warszawie w rodzinie inteligenckiej. Jej ojciec był profesorem medycyny, matka – historykiem sztuki. Jak przyznaje, to rodzice nauczyli ją, że „istnieją w życiu wartości i zasady, których należy przestrzegać”.

Jest absolwentką Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego na warszawskiej Pradze. W 1977 r. ukończyła Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1982 r. Studium Podyplomowe Edytorsko-Tekstologiczne w Warszawie. Sześć lat później zdała egzamin dla dyplomowanych pracowników dokumentacji naukowej (przed komisją PAN).

Swoją karierę zawodową rozpoczęła w 1975 r. pracą w Liceum Ogólnokształcącym im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie.Od 1981 do 1991 r. była członkiem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk (Pracownia Dokumentacji Literatury Współczesnej).

W latach 1991 – 1992 pracowała w Kancelarii Prezydenta RP – w Biurze Współpracy z Partiami Politycznymi, Organizacjami Społecznymi, Związkami Zawodowymi i Kościołami. W 1992 r. podjęła pracę w Biurze Reformy Administracji Publicznej oraz Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Administracji Publicznej.

W 1993 r. odbyła staż w biurach komunikacji publicznej w Ministerstwie Finansów i Ministerstwie Zdrowia Republiki Francuskiej, organizowany przez Fundację France Pologne i Service d’Information et de Diffusion Premiera. W 1998 r. na zaproszenie Departamentu Stanu USA wzięła udział w International Visitors Program.

Po odejściu z pracy w administracji publicznej, w latach 1994 – 1997 redagowała program telewizyjny „Pytania o Polskę”, który cotygodniowo ukazywał się Programie II TVP. „Ten okres wzbogacił mnie o wiedzę na temat roli mediów w suwerennym i niepodległym państwie. Dlatego dziś tak silnie przeciwstawiam się wszelkim próbom ograniczania wolności słowa” — podkreśla na swojej stronie internetowej.

Od 1998 r. jest członkiem Transparency International Polska, polskiego oddziału ogólnoświatowej organizacji ds. walki z korupcją. W latach 1999 – 2001 była członkiem Zarządu, a w 2001 r. objęła stanowisko prezesa Zarządu. Po uzyskaniu mandatu poselskiego w 2005 r. zrzekła się tej funkcji.

Od 2001 r. zasiada w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP. W 2004 r. była konsultantem OECD. Brała też udział w przygotowywaniu raportu dotyczącego stopnia wdrożenia programów antykorupcyjnych w Bułgarii, Rumunii oraz Turcji w związku z akcesją tych państw do Unii Europejskiej.

Od 2005 r. jest członkiem Stowarzyszenia Pamięci Narodowej.

Działalność polityczna

W latach 1981 – 1991 należała do NSZZ „Solidarność". Od 1990 do 1991 r. była członkiem Porozumienia Centrum, a następnie Unii Polityki Realnej (1994 – 1998). W latach 1994 – 2005 sprawowała funkcję radnej Rady Warszawy, początkowo z poparcia Unii Polityki Realnej, a następnie Ligi Republikańskiej. W 2002 r. stanęła na czele Komitetu Wyborczego Wyborców Julii Pitery, grupującego bezpartyjnych działaczy samorządowych oraz obywateli Warszawy. W tym samym roku ubiegała się o fotel Prezydenta Warszawy. W wyborach uzyskała czwarty wynik oraz ponownie mandat radnej.

W swej działalności zasłynęła m.in. walką z korupcyjnymi układami w warszawskich władzach samorządowych. Najbardziej znana sprawa dotyczyła tak zwanego „układu warszawskiego”, który powstał w stolicy za czasów rządów UW-SLD (1994 – 2002). Julia Pitera doprowadziła do ujawnienia wielu nieprawidłowości, związanych m.in. z pozyskiwaniem przez deweloperów, sprzecznie z interesem Warszawy oraz Skarbu Państwa, gruntów na podstawie tzw. „ustawy Glapińskiego", funkcjonowaniem systemu płatnego parkowania WAPARK, a także przyznawaniem przez władze miasta prokuratorom i innym prominentnym funkcjonariuszom publicznym mieszkań z tzw. „puli 3 proc.”. Za swoje wystąpienia była wielokrotnie pozywana. Nie przegrała jednak żadnego z tych procesów.

Przygodę z Sejmem rozpoczęła w 2005 r. W wyborach parlamentarnych do Sejmu V kadencji otrzymała w okręgu warszawskim 39 815 głosów, co dało jej mandat poselski (z ramienia PO). W Sejmie zasiadała w Komisji ds. Kontroli Państwowej oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, której była wiceprzewodniczącą. Uczestniczyła w pracach wielu podkomisji i komisji nadzwyczajnych.

13 stycznia 2006 r. objęła funkcję rzecznika ds. sprawiedliwości w tzw. gabinecie cieni Platformy Obywatelskiej.

16 czerwca 2007 r. została oficjalną kandydatką PO na prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Przegrała głosowanie z kandydatem PiS Jackiem Jezierskim.

W przedterminowych wyborach w 2007 r. po raz drugi zdobyła mandat poselski. Zagłosowało na nią 42 699 wyborców, co dało jej najlepszy wynik indywidualny w okręgu płockim (37. wynik wśród wszystkich posłów VI kadencji).

22 listopada 2007 r. otrzymała od premiera Donalda Tuska nominację na sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pełni funkcję pełnomocnika rządu ds. przeciwdziałania korupcji. Jej główne zadania to opracowanie programu zapobiegania nieprawidłowościom w instytucjach publicznych oraz szybkie przygotowanie propozycji zmian ustawowych i kadrowych w CBA.

Julia Pitera, którą Donald Tusk określił niedawno jako „symbol walki z korupcją w Polsce”, w swojej działalności kieruje się kilkoma zasadami. Można zapoznać się z nimi na stronie internetowej posłanki. Główne cele to:

• walka z korupcją w polityce,
• niskie, uczciwe i równe podatki, proste zasady podatkowe,
• uczciwy podział pieniędzy publicznych,
• państwo dla obywateli, a nie obywatele dla państwa.

Prywatnie

Zamężna, ma syna Jakuba. Mąż Paweł zajmuje się reżyserią filmową, teatralną i telewizyjną. Syn wykłada w jednej z warszawskich uczelni, jest też aplikantem radcowskim w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Warszawie.

Julia Pitera jest współautorką prac z zakresu biobibliografii oraz opracowań związanych z funkcjonowaniem państwa, administracji i zwalczania patologii życia publicznego, a także autorką felietonów w gazetach: „Newsweek Polska” (2001 – 2002), „Wspólnota” (2000 – 2003) oraz „Słowo Polskie”.

Współtworzyła słownik „Współcześni Polscy Pisarze i Badacze Literatury” (Warszawa 1994) oraz „Słownik Pseudonimów Pisarzy Polskich” (Warszawa 1996).

Ma też w swoim dorobku eksperyment kulinarny – wspólnie z Anną Tseng-Brzozowską wydała chińską książkę kucharską „Kolacja pod lampionami”.

W wolnych chwilach – jak zdradza na swojej stronie internetowej – lubi czytać literaturę kryminalną, oglądać komedie i filmy kryminalne. Jest też miłośniczką podróży, zwłaszcza w nowe, nieodkryte jeszcze przez turystów w Polsce miejsca.

Z oświadczenia majątkowego za 2006 r.

Majątek Julii Pitery stanowią oszczędności i papiery wartościowe na łączną kwotę 55 132 zł, mieszkanie o pow. 66,5 m² warte 190 tys. zł oraz samochód osobowy Ford Focus z 2005 r. Wraz z mężem jest współwłaścicielem nieruchomości o zadeklarowanej wartości 90 tys. zł.

Dochody posłanki pochodzą głównie z działalności parlamentarnej – w 2006 r. wyniosły 131 571 zł. Z tytułu praw autorskich zarobiła 1988 zł.

Przydatne linki:
Oficjalna strona Julii Pitery
Strona Platformy Obywatelskiej

Magdalena Stec