Urodził się w 28 lipca 1964 r. w Kielcach w rodzinie o tradycjach politycznych i prawniczych. Jego dziadek Kazimierz Cyprian Ujazdowski w okresie dwudziestolecia międzywojennego był znanym adwokatem, obrońcą w wielu procesach politycznych, m.in. w procesie brzeskim.

Kazimierz Michał Ujazdowski ukończył Wydział Prawa i Administracji na Uniwersytecie Łódzkim. W latach 1992-1997 wykładał w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie (Katedra Studiów Politycznych). W 2004 r. uzyskał tytuł doktora nauk prawnych UŁ.

Działalność w PRL-u

W latach 80. działał w opozycji. W liceum został aresztowany i skazany za kolportaż ulotek nawołujących do oporu przeciwko stanowi wojennemu.

Współtworzył Ruch Młodej Polski w Łodzi. Redagował podziemne pismo „Prześwit".

W polityce po 1989 r.

Był jednym z założycieli Forum Prawicy Demokratycznej, które w 1991 r. weszło w skład Unii Demokratycznej. W 1991 r. z listy Unii został posłem na Sejm I kadencji. Jako jeden z kilku posłów UD głosował za uchwałą lustracyjną i przeciwko powołaniu Waldemara Pawlaka na premiera.

Po wystąpieniu z UD współtworzył Partię Konserwatywną. W 1994 r. stanął na czele frakcji sprzeciwiającej się zbliżeniu do UD i Kongresu Liberalno-Demokratycznego, która po rozłamie w PK przekształciła się w Koalicję Konserwatywną. Był przewodniczącym KK.

W 1997 r. po raz drugi uzyskał mandat poselski — tym razem z listy AWS (III kadencja Sejmu).

Od 1999 do 2001 r. działał w Stronnictwa Konserwatywno-Ludowym, które wchłonęło KK. Wraz z grupą działaczy SKL-u i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego założył w 2001 r. Przymierze Prawicy. Był jego prezesem od 2001 do 2002 r., kiedy to Przymierze połączyło się z Prawem i Sprawiedliwością.

Od 16 marca 2000 r. do 12 lipca 2001 r. pełnił funkcję ministra kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka. Zrezygnował ze stanowiska, protestując przeciwko odwołaniu Lecha Kaczyńskiego z funkcji ministra sprawiedliwości.

W latach 2002-2007 był wiceprezesem PiS-u odpowiedzialnym za sprawy zagraniczne. Jest współautorem programu tego ugrupowania w dziedzinie kultury, polityki historycznej i zagranicznej oraz partyjnego projektu Konstytucji RP. Z ramienia PiS-u startował w wyborach parlamentarnych do Sejmu — kolejno IV, V i VI kadencji. Od 2 lipca 2004 r. do końca IV kadencji sprawował funkcję wicemarszałka Sejmu.

W 2005 r. ponownie został ministrem kultury i dziedzictwa narodowego — tym razem w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a potem w gabinecie Jarosława Kaczyńskiego.

Uchodzi za zwolennika silnego i pełnowymiarowego mecenatu państwa w sferze kultury i dziedzictwa narodowego. Jako minister doprowadził do wzrostu nakładów budżetowych na kulturę. Podejmował pierwsze inicjatywy promujące zasługi historyczne Polski w nowoczesnych formach — akcja „Bohaterowie naszej wolności". Umożliwił historykom swobodny dostęp do archiwów PZPR-u. Z powodzeniem promował kulturę polską za granicą, jest m.in. współtwórcą sukcesu polskiej ekspozycji na Międzynarodowych Targach Książki we Frankfurcie.

7 września 2007 r. został odwołany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego na wniosek prezesa Rady Ministrów (premier ubiegł w ten sposób debatę i głosowanie nad wnioskiem PO w sprawie wotum nieufności wobec kilkunastu ministrów). Cztery dni później został ponownie powołany na urząd. Tekę ministra stracił w listopadzie 2007 r. po dymisji rządu Jarosława Kaczyńskiego.

W wyborach parlamentarnych w październiku 2007 r. zdobył mandat poselski. W okręgu wrocławskim zagłosowało na niego 73 416 wyborców (5. wynik na liście gigantów PiS, 14. wśród wszystkich posłów VI kadencji). W Sejmie zasiada w Komisji Kultury i Środków Przekazu.

5 listopada, wraz z Pawłem Zalewskim i Ludwikiem Dornem, zrezygnował z funkcji wiceprezesa PiS-u. Wcześniej przekazał Jarosławowi Kaczyńskiemu memoriał z postulatami reform i zmian w sposobie sprawowania przywództwa w partii. 15 listopada został, podobnie jak dwaj pozostali byli wiceprezesi, zawieszony w prawach członka PiS-u. Przeciwko buntownikom wszczęto postępowanie dyscyplinarne. 12 grudnia 2007 r. wraz z Pawłem Zalewskim zrezygnował z członkostwa w PiS-ie. Obecnie jest posłem niezrzeszonym.

Jako publicysta

W latach 1990-1991 był członkiem redakcji „Polityki Polskiej". Jest założycielem i redaktorem „Kwartalnika Konserwatywnego”.

Publikował m.in. na łamach „Gazety Polskiej", „Rzeczpospolitej", „Wprost”, „Gościa Niedzielnego”. Jest autorem tekstów poświęconych polityce kulturalnej i historycznej oraz zagadnieniom ustrojowym i konstytucyjnym.

Książki:

• „Równi i równiejsi. Rzecz o związkach zawodowych w Polsce" (wspólnie z Rafałem Matyją, 1993)
• „Prawica dla wszystkich” (1995)
• „Kisiel przedwojenny” — antologia przedwojennej publicystyki Stefana Kisielewskiego (oprac., 2001)
• „Żywotność konserwatyzmu. Idee polityczne Adolfa Bocheńskiego” (2005)

Był też jednym z inspiratorów i autorów pracy zbiorowej poświęconej polityce historycznej pt. „Pamięć i odpowiedzialność".

Jest członkiem honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, członkiem rady programowej Kolegium Europy Wschodniej, a także twórcą Dolnośląskiej Szkoły Młodych Polityków.

Prywatnie

Żonaty. Żona Lidia jest polonistką, autorką książki „Zagłada Ochoty”. Mają troje dzieci: dwóch synów i córkę.

Przydatne linki:
Strona prywatna Kazimierza M. Ujazdowskiego
Strona sejmowa posła VI kadencji
Blog w portalu salon24.pl

M.S.