Takie są główne wnioski zawarte w komunikacie Komisji „Długoterminowa stabilność finansów publicznych w gospodarce wychodzącej z kryzysu”. Według autorów tego dokumentu, rządy muszą nadal wspierać gospodarkę i dbać o to, by nie hamować rozpoczynającego się ożywienia gospodarczego, ale dążenie do stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej powinno być jednym z podstawowych elementów unijnej strategii wyjścia z kryzysu.

Jak podkreśla Komisja, w ostatnim 10-leciu rządy w krajach UE poczyniły postępy na drodze sprostania wyzwaniom związanym ze starzeniem się społeczeństwa. W 2007 r. osiągnęły one najlepszą od 30 lat sytuację budżetową, odnotowując deficyt na poziomie 0,8 proc. PKB dla UE jako całości. Wskaźniki zatrudnienia wzrosły i w przypadku niektórych kategorii pracowników – szczególnie starszych i kobiet – osiągnięto docelowy poziom ustalony w strategii lizbońskiej. Reformy systemów emerytalnych przeprowadzone w niektórych krajach przyczyniły się do przygotowania systemów emerytalnych na potrzeby przyszłych pokoleń.

Mimo że w wyniku kryzysu utracono część z tych osiągnięć, strategia, która opiera się na ograniczeniu deficytu i zadłużenia, zwiększeniu wskaźników zatrudnienia i reformach systemów zabezpieczenia społecznego, pozostaje nadal aktualna – uważa Komisja. Natomiast podczas gdy początkowo państwa członkowskie mogły wybierać poszczególne jej elementy, obecnie przedstawione trzy obszary działań są niezbędne dla większości państw członkowskich.

Za wszelką cenę należy przeciwdziałać trwałemu bezrobociu. Kluczowe znaczenie ma zatem model elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity) oraz inne reformy strukturalne, które pomogły zwiększyć wskaźniki zatrudnienia w przeszłości. Konieczne jest również podwyższenie faktycznego wieku emerytalnego zgodnie z przedłużaniem się średniego trwania życia. Jeżeli obecna polityka nie ulegnie zmianie, do 2060 r. średni wiek opuszczania rynku pracy w UE wzrośnie tylko o jeden rok – z 62 do 63 lat. Przewiduje się jednak, że w tym samym okresie średnie trwanie dalszego życia w wieku 62 lat wzrośnie o pełnych sześć lat – z 20,2 do 26,2 lat.

T.Sz., KE