KPP za zmianami w regulacjach dotyczących czasu pracy

Uelastycznienie czasu pracy oraz stworzenie lepszych warunków do kształtowania zbiorowego prawa pracy – takie, zdaniem Konfederacji Pracodawców Polskich, będą efekty proponowanych przez rząd zmian w rozliczaniu czasu pracy. Dyskusje na ten temat toczą się w Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych. KPP opowiada się za jak najszybszym ich wprowadzeniem.

Uwaga: artykuł który czytasz ma ponad 3 miesiące.

R E K L A M A

Według KPP, rządowa koncepcja oznacza, że doba pracownicza stanie się punktem odniesienia tylko w stosunku do respektowania prawa pracownika do dobowego, tygodniowego i miesięcznego prawa do wypoczynku, a także ze względu na konieczność prawidłowego ewidencjowania czasu pracy.

Jednocześnie, utrzymana zostałaby zasada 8-godzinnego dnia pracy i 40-godzinnego tygodnia pracy. Ewentualny dodatek z tytułu pracy po godzinach byłby ustalany po zakończeniu okresu rozliczeniowego i stanowiłby sumę godzin przepracowanych ponad wymiar czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym.

Według Henryka Michałowicza, eksperta KPP, jest to dobre i nowoczesne rozwiązanie, odpowiadające modelowi stosowanemu w innych krajach UE. Jego zdaniem, obowiązujące obecnie w Polsce przepisy regulujące rozliczanie czasu pracy są skomplikowane, co powoduje problemy w ich poprawnym stosowaniu.

Zdaniem Konfederacji Pracodawców Polskich, proponowane zmiany ożywiłyby zbiorowe prawo pracy. Tematem do dyskusji z partnerami pozostaje określenie wysokości dodatku za pracę w nadgodzinach. Jego wysokość w relacji do wynagrodzenia nie jest objęta postanowieniami dyrektywy i podlega uzgodnieniom na szczeblu krajowym.

Zmianom zaproponowanym przez rząd powinno – zdaniem KPP – towarzyszyć wprowadzenie prawa do stosowania klauzuli opt-out u wszystkich pracodawców, niezależnie od przedmiotu działalności, oraz dłuższych (nawet dwunastomiesięcznych) okresów rozliczeniowych.

W opinii Konfederacji Pracodawców Polskich potrzeby gospodarki przemawiają za koniecznością uelastycznienia czasu pracy. Zmiany te – jak przekonują przedsiębiorcy – będą korzystne także dla pracowników, ponieważ będą sprzyjały ochronie zatrudnienia, szczególnie w branżach narażonych na zmiany koniunktury.

T.Sz., KPP

Ostatnie artykuły z działu - Ekonomia i gospodarka

OPINIE UŻYTKOWNIKÓW

Bernard+ | 09.10.2008Umowa o pracę jest tak naprawdę umową kupowania przez pracodawcę czasu w którym pracownik będzie świadczył pracę dla pracodawcy zgodnie ze swoimi umiejętnościami i kompetencjami zawodowymi. Wystarczyłoby więc w zupełności przyjęcie takiego prawa pracy dotyczącego czasu pracy, że pracownik musi pracować tyle godzin tygodniowo ile wynosi ustawowy tygodniowy wymiar czasu pracy a więcej może pracować jeżeli pracodawca kupi od niego ten dodatkowy czas za umówioną godziwą cenę nie niższą niż np. 120% ceny za ustawowe 40 godzin. Natomiast cena za pracę w niedziele powinna zawsze wynosić minimum 150% a za pracę w święto państwowe minimum 200%. Poza tym powinna być tylko jeszcze jedna regulacja , że czas pomiędzy zakończeniem pracy w jednym dniu a rozpoczęciem jej następnego dnia nie może być krótszy niż 10 godzin. Zaś wszelkie okresy rozliczeniowe i tym podobne głupoty powinny być skasowane. proste liczenie wynagrodzeń sprowadzałoby się wtedy do zsumowania godzin w tygodniu i ustalenia ile pracownik przepracował dobrowolnie więcej godzin za które należy mu się większe uzgodnione wynagrodzenie ale nie mniejsze niż przykładowo 120% czy 130% stawki podstawowej oraz ile godzin przepracował na zlecenie pracodawcy w niedziele i święta. Praca bez przerwy dobowej krótszej niż 10 godzin byłaby niedozwolona i nielegalna stąd suma maksymalna godzin pracy w tygodniu nie mogła by być większa niż 96 godzin co dawałoby jeszcze w niedzielę minimum 12 godzin czasu wolnego. Pracownik mógłby więc sprzedać swojemu pracodawcy maksymalnie 96 godzin pracy tygodniowo z czego 40 godzin opłacane byłoby stawką podstawową a reszta stawkami większymi ustalonymi w drodze negocjacji i umowy lub układu zbiorowego itp. ale nie niższymi niż ustalone ustawowo. Oczywiście za pracę w nocy należałoby zachować jakiś dodatek np. 10% stawki podstawowej pracownika. Do tego jeszcze należałoby uprościć zbyt skomplikowane zasady ustalania wymiaru urlopu wypoczynkowego i zastosować przy takim podwyższeniu dopuszczalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy jednakową dla wszystkich pracujących niezależna od wykształcenia i od ogólnego stażu pracy wielkość rocznego urlopu określanego jako np. 3 doby urlopu w dni robocze od poniedziałku do piątku za każdy przepracowany pełny miesiąc kalendarzowy i proporcjonalnie przy przyjęciu się do pracy u nowego pracodawcy w pierwszym miesiącu oraz przy rozwiązywaniu umowy w ostatnim miesiącu pracy 1 dzień urlopu za każde przepracowane pełne 10 dni kalendarzowych. Przy czym wynagrodzenie za dzień urlopu a właściwie za dobę urlopu powinno zawsze wynosić 8 krotność podstawowej stawki godzinowej bez jakichkolwiek dodatków, bez liczenia średnich zarobków za ileś tam miesięcy bez skomplikowanego ustalania co wchodzi a co nie do podstawy wynagrodzenia za urlop. Wchodzi tylko płaca podstawowa i koniec podobnie przy ustalaniu zasiłku z tytułu niezdolności do pracy powinna to być również ta sama kwota jak za urlop czyli 8 stawek godzinowych zapisanych w umowie o pracę i koniec. Polska zaoszczędziłaby bardzo dużo papieru czasu pracy księgowych i kadrowców oraz spadła by radykalnie ilość sporów sądowych w sądach pracy oraz można by znacząco zredukować ilość inspektorów kontrolujących dokumenty pracodawcom zarówno z ZUS jak i z US oraz z PIP co zmniejszyłoby wydatki budżetowe a pracodawcom koszty stałe pozapłacowe.