W opinii Lewiatana w obecnej sytuacji zauważalny jest niedostateczny przepływ uczestników warsztatów do zakładów aktywizacji zawodowej będących w założeniu końcowym etapem aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych przed wejściem na rynek pracy. Według raportu PFRON-u liczba uczestników warsztatów to blisko 20 tys. osób, z czego dotąd raptem 360 osób podjęło pracę, w tym 118 w zakładach aktywizacji zawodowej. Na ponad 600 warsztatów jedynie w ponad połowie prowadzona jest rehabilitacja zawodowa polegająca na przygotowywaniu uczestników do podjęcia pracy zarobkowej.

Dane z badania PFRON-u wskazują, że 93,1 proc. warsztatów prowadzi przede wszystkim pracownie przygotowujące uczestników do podstawowej aktywności życiowej. W funkcjonowaniu warsztatów terapii zajęciowej można więc zauważyć znaczną przewagę funkcji aktywizujących społecznie kosztem zajęć rehabilitacji zawodowej.

Taka sytuacja, według Lewiatana, pozostaje w sprzeczności z celami warsztatów terapii zajęciowej określonymi w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W efekcie realizacja zadań warsztatów jest połowiczna, a pieniądze przeznaczane na aktywizację zawodową osób niepełnosprawnych nie zawsze są wykorzystywane we właściwy sposób.

Konfederacja proponuje w związku z tym wprowadzenie do rozporządzenia w sprawie warsztatów terapii zajęciowej mechanizmów wzmacniających rehabilitację zawodową uczestników warsztatów, np. obowiązku przedstawienia we wniosku o dofinansowanie kosztów utworzenia i działalności warsztatu zasad wyodrębnienia grupy osób zaawansowanych w rehabilitacji zawodowej, dla których zajęcia z rehabilitacji zawodowej byłyby bardziej rozbudowane.

T.Sz., PKPP Lewiatan