Urodził się 10 lutego 1958 r. w Młynarach (dawne woj. elbląskie).

Po ukończeniu liceum ogólnokształcącego w Pasłęku wyjechał na Śląsk, gdzie przez rok pracował jako robotnik fizyczny, m.in. przy budowie Huty Katowice.

Od 1977 r. studiował prawo na Uniwersytecie Gdańskim. Na studiach związał się z Ruchem Młodej Polski. W 1980 r. współzakładał Niezależne Zrzeszenie Studentów – pierwszą w Polsce niezależną organizację studencką. Był przewodniczącym Zarządu Uczelnianego NZS Uniwersytetu Gdańskiego. Jesienią 1981 r. kierował strajkiem okupacyjnym na uniwersytecie.

Po wprowadzeniu stanu wojennego działał w podziemiu solidarnościowym. W 1983 r. współtworzył Spółdzielnię Pracy Usług Wysokościowych „Gdańsk". Kierował nią do 1990 r. Firma wspierała polityczną aktywność podziemnej „Solidarności” na Pomorzu i w innych regionach Polski. W spółdzielni pracowali m. in. Donald Tusk i Wiesław Walendziak.

W 1987 r. został wybrany prezesem Klubu Myśli Politycznej im. Lecha Bądkowskiego, skupiającego środowiska gdańskich konserwatystów i liberałów. W 1989 r. współtworzył stowarzyszenie gospodarcze Kongres Liberałów.

Po 1989 r. wstąpił do Koalicji Republikańskiej, przekształconej później w Partię Konserwatywną.

W 1990 r. premier Tadeusz Mazowiecki mianował go wojewodą gdańskim. Funkcję tę pełnił do 1996 r., gdy został odwołany przez premiera Włodzimierza Cimoszewicza. Decyzja ta spowodowała liczne protesty przedstawicieli samorządów lokalnych, stoczniowców i innych grup zawodowych oraz mieszkańców Pomorza. Ich kulminacją była kilkutysięczna demonstracja pod gdańskim Dworem Artusa.

W 1991 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego.

W 1996 r. został przewodniczącym gdańskiej Akcji Wyborczej Solidarność. W 1997 r. w wyborach parlamentarnych zdobył mandat poselski. Uzyskał najlepszy wynik w kraju – zagłosowało na niego prawie 125 tys. wyborców. Został wybrany marszałkiem Sejmu III kadencji.

W styczniu 2001 r. wraz z Donaldem Tuskiem i Andrzejem Olechowskim założył Platformę Obywatelską. Został wybrany przewodniczącym klubu parlamentarnego PO oraz przewodniczącym partii. W wyborach parlamentarnych po raz drugi dostał się do Sejmu.

W 2002 r. był inicjatorem porozumienia Platformy oraz Prawa i Sprawiedliwości tworzących koalicję PO-PiS na wybory samorządowe.

W 2003 r. wystąpił z Platformy. Swoją decyzję tłumaczył tym, że nie zgadza się z kierunkiem, w którym podąża PO. — Koledzy z PO chcą tworzyć węższą partię, dla elit, idąc trochę w koleiny Unii Wolności — argumentował.

Do końca IV kadencji Sejmu był posłem niezależnym. Działał m.in. w Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej.

W 2004 r. przed wyborami do Parlamentu Europejskiego powołał Narodowy Komitet Wyborczy. Ideą NKW było zbudowanie niepartyjnej centroprawicowej listy, pozwalającej na start w wyborach lokalnym działaczom samorządowym i organizacjom pozarządowym. Ugrupowaniu nie udało się zdobyć żadnego mandatu.

W wyborach parlamentarnych w 2005 r. wystartował jako niezależny kandydat na senatora. Uzyskał jeden z najlepszych wyników w Polsce (ponad 150 tys. głosów). Na pierwszym posiedzeniu Senatu wybrano go wicemarszałkiem izby.

W drugiej turze wyborów prezydenckich poparł kandydaturę Lecha Kaczyńskiego.

We wrześniu 2007 r. ogłosił, że wystartuje do Sejmu z listy PiS w Gdańsku. Jak twierdził, ewentualna wygrana PiS pomoże w stworzeniu koalicji PO-PiS i zapobiegnie powstaniu koalicji Platformy z LiD.

Nie przystąpił do klubu parlamentarnego PiS.

W październikowych wyborach po raz trzeci został posłem. W okręgu gdańskim zagłosowało na niego ponad 58 tys. wyborców (7. wynik na liście gigantów PiS; 20. – w rankingu wszystkich posłów VI kadencji).

W Sejmie jest członkiem Komisji Kultury Fizycznej i Sportu.

Działalność społeczna

Jest fundatorem Fundacji Pomorskiej założonej dla propagowania postaw aktywności i przedsiębiorczości, szczególnie wśród młodych ludzi z najuboższych rodzin, a także współfundatorem Fundacji „Nuta Nadziei", która wspiera utalentowane muzycznie dzieci niepełnosprawne.

Należy do Stowarzyszenia „Żuławy Gdańskie", które powołane zostało w celu ochrony dziedzictwa kulturowego i środowiska przyrodniczego Żuław.

Działa w Zrzeszeniu Kaszubsko-Pomorskim.

Jest honorowym obywatelem miast Młynary, Puck i Pionki.

Prywatnie

Żonaty. Żona Elżbieta jest prawnikiem, sędzią Sądu Okręgowego w Gdańsku. Mają trójkę dzieci (dwóch synów i córkę).


Przydatne linki:
Oficjalna strona Macieja Płażyńskiego
Strona sejmowa posła VI kadencji

(M.S.)