Pewne rodzaje błędów nie spowodują nieprzyjemnych konsekwencji – jedynym skutkiem ich popełnienia będzie strata czasu na ewentualne wyjaśnienie pomyłek. Jednak w niektórych przypadkach urząd może uznać, że nasza pomyłka była próbą zaniżenia zobowiązania podatkowego. Wtedy czekają nas kłopoty i często dodatkowe wydatki. Lepiej więc dołożyć nieco starań, aby zeznanie zostało prawidłowo wypełnione.

Przyjrzyj się swojemu PIT-11

Dla znacznej części podatników podstawą wypełnienia zeznania rocznego jest informacja o dochodach i pobranych przez płatnika zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11). Dane tam umieszczone przenoszone są do zeznania rocznego. I właśnie błędy w przenoszeniu danych z tej informacji należą do najczęściej popełnianych.

Podstawowym błędem jest pomylenie NIP własnego z NIP płatnika. Wydawałoby się, że jest to błąd trudny do popełnienia – przecież prawie każdy z nas w przybliżeniu pamięta swój NIP. Tymczasem najczęściej początek NIP (pierwsze trzy cyfry) będzie taki sam w naszym numerze identyfikacji podatkowej i w numerze pracodawcy. Wynika to z konstrukcji numeru NIP – pierwsze trzy cyfry są charakterystyczne dla właściwego urzędu skarbowego – a te często są jednakowe dla pracodawcy i pracownika. Aby uniknąć tego błędu wystarczy odnaleźć nasz NIP w odpowiedniej pozycji formularza.

Sumowanie i limity

Częstym błędem popełnianym przez osoby otrzymujące przychody z różnych zakładów pracy jest błędne sumowanie dochodów, zaliczek i składek, oraz uwzględnienie kosztów uzyskania przychodu uwidocznionych na wszystkich PIT-11. O ile w pierwszym przypadku wystarczy wykazać się starannością przy dodawaniu poszczególnych pozycji, w przypadku kosztów uzyskania sprawa jest nieco bardziej skomplikowana.

Otóż zakład pracy uwzględnia tzw. pracownicze koszty uzyskania w pełnej wysokości – bez względu na liczbę miejsc pracy pracownika i wymiar czasu pracy. Tymczasem w rozliczeniu rocznym można uwzględnić koszty uzyskania w wysokości nie przekraczającej limitów, wymienionych poniżej.

Roczne koszty uzyskania wynoszą dla pracowników wymienionych wyżej nie więcej niż:

- 1 302 zł (co miesięcznie oznacza 108 zł 50 gr), w przypadku gdy podatnik uzyskiwał przychody z tytułu jednego stosunku pracy (stosunków pokrewnych),

- 1 953 zł 23 gr, w przypadku gdy podatnik uzyskiwał przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy (stosunków pokrewnych),

- 1 627 zł 56 gr (miesięcznie 135 zł 63 gr), w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika w roku podatkowym było położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskiwał dodatku za rozłąkę lub nie otrzymywał zwrotu kosztów dojazdu (z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu),

- 2 441 zł 54 gr, w przypadku gdy podatnik uzyskiwał przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy (stosunków pokrewnych), a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika było położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskiwał dodatku za rozłąkę lub nie otrzymywał zwrotu kosztów dojazdu (z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu).

A co jeśli zeznanie zostanie złożone z błędem?

Tylko niektóre błędy w złożonym rozliczeniu rocznym będą skutkować wezwaniem z urzędu skarbowego do złożenia wyjaśnień albo korekty. Część błędnych pozycji poprawią sami urzędnicy — i będą działać na podstawie przepisów ordynacji podatkowej. W razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, bądź że wypełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy, w zależności od charakteru i zakresu uchybień, ma do dyspozycji dwie drogi:

1) koryguje deklarację, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień — ale tylko wtedy, kiedy zmiana wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty, kwoty zwrotu podatku lub wysokości straty w wyniku tej korekty nie przekracza kwoty 1000 zł;

2) zwraca się do składającego deklarację o jej skorygowanie oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień, wskazując przyczyny, z powodu których informacje zawarte w deklaracji podaje się w wątpliwość.

Skorzystanie przez urzędnika z pierwszej możliwości nie oznacza, że nie będziesz nic wiedzieć o fakcie skorygowania deklaracji lub że to urzędnik będzie decydował o jej ostatecznym brzmieniu. Organ podatkowy ma bowiem obowiązek:

a) uwierzytelnienia kopii skorygowanej deklaracji,
b) doręczenia podatnikowi uwierzytelnionej kopii skorygowanej deklaracji wraz z informacją o związanej z korektą deklaracji zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku lub wysokości straty, bądź informację o braku takich zmian.

Po otrzymaniu informacji możesz na korektę wnieść sprzeciw (do tego urzędu skarbowego, który korekty dokonał) — masz na to 14 dni od dnia doręczenia uwierzytelnionej kopii skorygowanej deklaracji. Wniesienie sprzeciwu anuluje korektę. Jeżeli nie złożysz sprzeciwu w przewidzianym terminie, korekta dokonana przez organ podatkowy wywołuje takie same skutki prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika.

Uważaj na zaokrąglenia

Mimo iż drobne błędy rachunkowe poprawią sami urzędnicy, nie unikniesz stresu wiążącego się z otrzymaniem awizowanej przesyłki z urzędu skarbowego. Nie znam nikogo, poza przedsiębiorcami o wieloletnim stażu, kto nie odczuwałby psychicznego dyskomfortu na widok koperty z US opatrzonej swoim imieniem i nazwiskiem, i załączonego do niej druczku zwrotnego potwierdzenia odbioru. Dlatego lepiej przy wypełnianiu deklaracji dochować należytej staranności. Oznacza to również zwrócenie uwagi na zasady dotyczące zaokrągleń. Zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej, podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.

Wypełniając rozliczenie roczne, korzystasz najczęściej z otrzymanej od zakładu pracy lub innego płatnika podatku informacji o dochodach i pobranych zaliczkach. Problem pojawia się w momencie, kiedy informacja ta jest sporządzona w sposób niewłaściwy i zawiera niezaokrąglone kwoty pobranych zaliczek.

Zwróć uwagę na sekcję E na druku PIT-11 (jest to najczęściej używany formularz podczas akcji rozliczenia rocznego).

O ile przychód, koszty uzyskania przychodów i dochód wpisuje się w kwotach zawierających złote i grosze, o tyle pobrane zaliczki wpisuje się już na informacji w pełnych złotych – po dokonaniu zaokrągleń (kolumna e). Jeżeli twój PIT-11 zawiera kwoty zaliczek niezaokrąglone, oznacza to, że został wystawiony błędnie (a płatnik – pracodawca prawdopodobnie błędnie obliczał i odprowadzał zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych). Ale bez paniki – różnica w kwotach odprowadzonej zaliczki i zaliczki, która powinna być odprowadzona po zastosowaniu właściwych zaokrągleń będzie minimalna (w niektórych przypadkach w ogóle nie wystąpi, co wynika ze zniesienia się różnic zaokrągleń w kolejnych miesiącach roku). To, co możesz zrobić, to zwrócić się do wystawcy o skorygowanie informacji PIT-11. Jeżeli otrzymanie korekty będzie niemożliwe, dokonaj zaokrąglenia samodzielnie, zgodnie z zasadami określonymi powyżej – tak, aby w zeznaniu rocznym znalazła się prawidłowo zaokrąglona kwota pobranej zaliczki.

(cdn.)

(RG)