Na podstawie umowy leasingu operacyjnego, skarżącej spółce PH PAXER przekazano samochód ciężarowy. Po zakończeniu umowy leasingu spółka nabyła samochód od firmy leasingowej. Tymczasem sąd rejonowy w sprawie przeciwko zbywcy samochodu orzekł środek karny w postaci przepadku pojazdu. Skarżąca spółka będąc już jego właścicielem, nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu i nie miała możliwości zgłoszenia interwencji. Nie czekając na prawomocne rozstrzygnięcie zażalenia, urząd skarbowy sprzedał samochód na licytacji.

Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 119 § 3 kodeksu karnego skarbowego w zakresie, w jakim przewiduje dwuletni termin do wytoczenia powództwa o roszczenie przewidziane w art. 119 § 2 tej ustawy, liczony od daty uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku przedmiotów, jest niezgodny z konstytucją.

Według sędziów, zaskarżony przepis powoduje, że osoba uprawniona nie może w pewnych, niezależnych od siebie sytuacjach skorzystać z przysługującego jej na podstawie art. 119 § 2 kodeksu karnego skarbowego prawa dochodzenia roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, ze względu na krótki termin ustawowy. Do konstytucyjnej ochrony prawa majątkowego należy natomiast także ochrona możliwości realizacji tego prawa. Wobec tego Trybunał Konstytucyjny orzekł, że zaskarżony przepis jest niezgodny z art. 64 ust. 1 konstytucji.

Rozpoznając zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równej ochrony praw majątkowych, Trybunał uznał, że samo wprowadzenie zróżnicowania terminów dochodzenia roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia w różnych ustawach nie stanowi naruszenia wskazanej zasady i orzekł, że art. 119 § 3 kodeksu karnego skarbowego jest zgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 konstytucji.

T.Sz., TK