Konfederacja Pracodawców Polskich nie neguje tego, że zdarzają się patologie i trzeba z nimi walczyć. Jednak złym remedium na tę dolegliwość jest, zdaniem KPP, likwidacja przywilejów dla ZPCh. Zakłady te są nadal jedynym lekarstwem na brak pracy dla niepełnosprawnych. Pełnią ważną rolę społeczną i dlatego trzeba utrzymać ich status.

Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych od 1997 r. była już 45 razy zmieniana w sposób nieprzemyślany i pospieszny. W rezultacie jest mało czytelna, a w niektórych miejscach wręcz wewnętrznie sprzeczna.

Nie może dziwić, że tylko 5 proc. pracodawców wyraża zainteresowanie zatrudnianiem osób niepełnosprawnych. Najbardziej dramatyczną różnicą pomiędzy Polską i UE w zakresie zatrudnienia jest 3-krotnie niższa aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w naszym kraju (17 proc.), w stosunku do krajów UE, gdzie wskaźnik ten wynosi około 50 proc.

Według KPP, bardzo niska aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w Polsce pociąga za sobą kosztowne skutki w sferze socjalnej. Duża część tych ludzi mogłaby pracować i nie ustawiać się w kolejce po pomoc społeczną. Większość osób niepełnosprawnych (84 proc.) utrzymuje się ze świadczeń społecznych: rent, emerytur i zasiłków. Jedynie dla 8 proc. źródło utrzymania stanowi praca, zaś kolejne 8 proc. pozostaje na utrzymaniu innych osób.

Integracja społeczna osób niepełnosprawnych przez pracę stanowi w Polsce bardzo wymagające i trudne do realizacji zadanie. Istnieje wiele czynników wpływających niekorzystnie na zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Należą do nich: niskie kwalifikacje osób niepełnosprawnych, słaba motywacja, liczne bariery instytucjonalno-infrastrukturalne, ogólnie trudny rynek pracy, charakteryzujący się słabą dynamiką tworzenia miejsc pracy.

Trudno się zgodzić z poglądem, że podstawą zatrudnienia tych osób powinien być otwarty rynek pracy. To jeden z mitów tworzonych na potrzebę uzasadnienia zmian systemowych, służących głównie oszczędnościom w budżecie państwa.

(źródło: KPP)