Tak trzeba, mówił Adamowi, kiedy wpadał na chwilę do domu, przespać się kilka godzin. Adam nawet nie zastanawiał się chwili, gdy Tomek poprosił go o zrobienie krzyża. Klient z Niemiec może poczekać dwa dni dłużej.

Zrobił piękny krzyż. Za darmo. Doskonały w każdym detalu. Stabilny, proporcjonalny. Żeby chłopaki nie połamali kręgosłupów przy dźwiganiu go pod Pałac, Adam krzyż zrobił tak jak się robi meble do samodzielnego montażu – na stabilne zamki. Cztery ruchy, klik,klik i krzyż wyglądał jak wyrzeźbiony z jednego kawałka dębu. Dostał nawet podziękowania od drużyny Tomka. Wisiały teraz w biurze.

Krzyż stał już kilka miesięcy. Żadne deszcze nie były w stanie mu zaszkodzić, Adam go doskonale zaimpregnował. Raz na kilka, kilkanaście dni przechodząc koło Pałacu zatrzymywał się, by sprawdzić, czy z krzyżem wszystko gra. Tak jak na biblioteczki dawał dożywotnią gwarancję, tak samo poczuwał się do serwisowania krzyża, który w międzyczasie stał się Krzyżem. Dziś jak ostatnio, wszystko było w porządku. Żadnego pęknięcia, żadnej ryski, co Adam zauważył z dużą satysfakcją. Wokół krzyża zawsze było sporo ludzi, niektórzy klękali, inni przystawali na chwilę. Ktoś zapalał znicz, ktoś kładł wiązankę. Z boku Adam mógł wyglądać jak jeden z zadumanych nad tragedią mieszkańców Warszawy. Pewnie dlatego, to do niego podeszła dziennikarka Polskiego Radia.

- Jak pan myśli – zapytała – Czy pańskim zdaniem ten krzyż będzie można usunąć z terenu Pałacu?

Adam został wyrwany ze środka swoich stolarskich myśli. Dziennikarka była młoda i sympatycznie się uśmiechała.

- Usunąć? Bez problemu – podszedł do krzyża a dziennikarka za nim – Tu są takie specjalne zamki. Wystarczy przekręcić w lewo. O ,klik, następny, klik i jeszcze ten i ten, klik, klik i proszę bardzo, krzyża nie…….

- Ludzie, krzyżobójca! Nie damy krzyża Platformie i komunistom z SLD, jeszcze Polska nie zginęła!

Adam nie zdążył pokazać jak proste jest rozmontowanie a następnie złożenie ponowne krzyża, który powstał w jego warsztacie. Kiedy się odwrócił, zobaczył tuż przed sobą wykrzywioną w ogromnej złości twarz starszego mężczyzny, podnoszącego solidną, mahoniową laskę. „Kiedyś takie robiłem”, przemknęło mu przez głowę, zanim zobaczył ciemność.

Gdy się obudził zobaczył anioła. Anioł patrzył troskliwie w oczy Adama. Na kieszonce kokieteryjnie rozpiętego kitla anioła Adam z wysiłkiem odczytał napis „Szpital św. Józefa. Odział chirurgii urazowej”.

Paweł Ławicki