Dzieci, które nie ukończyły 16. roku życia, zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.
Uwaga: artykuł który czytasz ma ponad 3 miesiące.
R E K L A M A
Wśród kryteriów, na podstawie których dokonuje się oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16 lat, wymienia się m.in.:
przewidywany okres trwania upośledzenia stanu zdrowia przekraczający 12 miesięcy,
niezdolność do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującą konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo
znaczne zaburzenie funkcjonowania organizmu wymagające systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem.
Dzieci, które spełniają powyższe warunki, mogą ubiegać się, za pośrednictwem prawnego przedstawiciela, o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Procedura ubiegania się o orzeczenie jest taka sama jak w przypadku osób dorosłych. Niepełnosprawność (w odniesieniu do dzieci: bez określania jej stopnia) stwierdzają powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności.
Przy orzekaniu o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16. roku życia, bierze się pod uwagę:
zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności,
ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, a także ograniczenia w funkcjonowaniu występujące w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną właściwą dla wieku dziecka,
możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania.
Do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą:
wady wrodzone i schorzenia o różnej etiologii prowadzące do niedowładów, porażenia kończyn lub zmian w narządzie ruchu, upośledzające w znacznym stopniu zdolność chwytną rąk lub utrudniające samodzielne poruszanie się,
wrodzone lub nabyte ciężkie choroby metaboliczne, układu krążenia, oddechowego, moczowego, pokarmowego, układu krzepnięcia i inne znacznie upośledzające sprawność organizmu, wymagające systematycznego leczenia w domu i okresowo leczenia szpitalnego,
upośledzenie umysłowe, począwszy od upośledzenia w stopniu umiarkowanym,
psychozy i zespoły psychotyczne,
zespół autystyczny,
padaczka z częstymi napadami lub wyraźnymi następstwami psychoneurologicznymi,
nowotwory złośliwe i choroby rozrostowe układu krwiotwórczego do pięciu lat od zakończenia leczenia,
wrodzone lub nabyte wady narządu wzroku powodujące znaczne ograniczenie jego sprawności, prowadzące do obniżenia ostrości wzroku w oku lepszym do 5/25 lub 0,2 według Snellena po wyrównaniu wady wzroku szkłami korekcyjnymi, lub ograniczenie pola widzenia do przestrzeni zawartej w granicach 30 stopni,
głuchoniemota, głuchota lub obustronne upośledzenie słuchu niepoprawiające się w wystarczającym stopniu po zastosowaniu aparatu słuchowego lub implantu ślimakowego.
Uzyskanie orzeczenia o niepełnosprawności dziecka jest niezbędne m.in. w celu ubiegania się o świadczenia rodzinne.
Poniżej przytaczamy obowiązujące kwoty świadczeń. Świadczenia w większości przypadków wypłacane są co miesiąc (terminy inne niż miesięczne umieszczamy w nawiasach):
1) zasiłek rodzinny:
48 zł na dziecko w wieku 0-5 lat,
64 zł na dziecko w wieku 6-18 lat,
68 zł na dziecko w wieku 19-24 lat;
2) dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu:
urodzenia dziecka (tzw. becikowe) — 1000 zł (jednorazowo),
wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej — 80 zł na trzecie i następne dzieci w rodzinie,
opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego — 400 zł,
samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych — 400 zł,
kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego:
60 zł na dziecko w wieku 0-5 lat,
80 zł na dziecko w wieku 6-24 lat;
rozpoczęcia roku szkolnego — 100 zł (raz w roku, we wrześniu),
podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania (przez okres roku szkolnego, od września do czerwca):
90 zł — na dziecko, które mieszka poza miejscem zameldowania (np. w internacie, bursie, na stancji),
50 zł — na dziecko dojeżdżające do szkoły znajdującej się w innej miejscowości;
3) świadczenie pielęgnacyjne — 420 zł (obowiązuje kryterium dochodowe: świadczenie przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 583 zł);
4) zasiłek pielęgnacyjny — 153 zł.
Podstawa prawna 1) Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776, z późn. zm.),
2) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16. roku życia (Dz.U. nr 17, poz. 162).
