Kiedy w 1995 r. denominacja została ogłoszona, Polacy szybko wymienili stare złote na nowe. Jak jednak szacuje departament emisyjno-skarbcowy Narodowego Banku Polskiego, w portfelach pozostało jeszcze około 8 mln 300 tys. sztuk starych monet i banknotów o łącznej wartości – licząc w nowych złotych – 175 mln.

Denominacja złotego została przeprowadzona 1 stycznia 1995 r. na podstawie ustawy o denominacji złotego z 7 lipca 1994 r. Zgodnie z postanowieniem ustawy, wprowadzono nową jednostkę pieniężną o nazwie „złoty”, której wartość jest równa 10000 starych złotych.

Najmniejszą kwotą podlegającą wymianie jest 100 starych złotych (co stanowi 0,01 złotego, czyli 1 grosz) lub jej wielokrotność. Wszelkie prawa majątkowe, zobowiązania i należności pieniężne, które powstały przed 1 stycznia 1995 r. podlegają także przeliczeniu w proporcji – 10000 starych złotych równe 1 złoty. Wszelkie rozliczenia finansowe i zapisy księgowe, począwszy od 1 stycznia 1995 r., dokonywane są wyłącznie w „nowych” złotych.

Wymiany na nowe złote banknotów i monet, które przestały być prawnymi środkami płatniczymi, można dokonać w kasach oddziałów okręgowych Narodowego Banku Polskiego, a także w kasach wszystkich banków krajowych prowadzących obsługę kasową na podstawie zarządzenia prezesa Narodowego Banku Polskiego z 15 października 1996 r. w sprawie określenia placówek NBP oraz innych banków zobowiązanych do wymiany starych złotych.

T.Sz.