Trybunał z ośmiu zaskarżonych przepisów za niekonstytucyjny uznał art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o policji, w części obejmującej słowa "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe". TK stwierdził, że regulacja ta niezasadnie ogranicza prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy lub czas wolny od służby.

Zdaniem sędziów, ekwiwalent jest gwarantowany jako następstwo unormowania art. 66 ust. 2 konstytucji w zakresie ustawowo określonego czasu pracy oraz corocznego płatnego urlopu. Unormowanie konstytucyjne nie zawiera upoważnienia do uchylenia cechy "płatności" urlopu w drodze ustawy – głosi uzasadnienie orzeczenia.

Za konstytucyjne Trybunał uznał z kolei kwestionowane uregulowania art. 94 ust. 1a oraz art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji. Przepisy te przewidują obowiązek zwrotu pomocy finansowej na cele mieszkaniowe oraz obowiązek opróżnienia mieszkania służbowego przez policjanta lub byłego policjanta, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne (lub umyślne przestępstwo skarbowe) pozostające w związku z obowiązkami służbowymi i popełnione dla osiągnięcia korzyści majątkowej bądź osobistej.

Trybunał stanął na stanowisku, że przywileje socjalne pozostają w ścisłym związku z pełnieniem służby stałej. Utrzymanie ich w stosunku do osób, które zostały prawomocnie skazane za popełnienie przestępstw, nie ma uzasadnienia prawnego.

T.Sz., TK