Od 1 stycznia 2011 r. w Unii Europejskiej funkcjonuje Europejski System Nadzoru Finansowego. Jego głównym celem jest zapewnienie właściwego wdrażania przepisów dotyczących sektora finansowego, zachowanie stabilności finansowej, zapewnienie zaufania do systemu finansowego jako całości oraz odpowiedniej ochrony konsumentów usług finansowych.

W skład Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego wchodzą: Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ang. European Systemic Risk Board – ESRB), Europejskie Urzędy Nadzoru (ang. European Supervisory Authorities – ESA) – w tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (ang. European Banking Authority – EBA), Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (ang. European Insurance and Occupational Pensions Authority – EIOPA), Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ang. European Securities and Markets Authority – ESMA).

W skład Komitetu Sterującego Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego na trzyletnią kadencję, obok prezesa NBP, zostali wybrani również: prezes Banku Włoch Mario Draghi, prezes Banku Centralnego Cypru Athanasios Orphanides oraz prezes Bundesbanku Axel Weber. Głównym zadaniem ESRB, która funkcjonuje przy Europejskim Banku Centralnym, jest efektywne monitorowanie ryzyk systemowych.

Do zadań ESRB należy także przyczynianie się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i tym samym zapewnianie trwałego wkładu sektora finansowego we wzrost gospodarczy. Komitet Sterujący wspiera proces decyzyjny ESRB, przygotowując posiedzenia Rady Generalnej, analizując dokumenty, które będą przedmiotem obrad oraz monitorując postępy w bieżącej pracy ESRB.

Jednym z głównych zadań ESRB jest wydawanie ostrzeżeń o zidentyfikowanych ryzykach systemowych i zaleceń dotyczących działań, które powinny być podjęte przez właściwe instytucje w ramach państw członkowskich, będących adresatami rekomendacji. ESRB powinna wydawać ostrzeżenia, a w razie konieczności – zalecenia, o charakterze ogólnym albo szczegółowym, które co do zasady powinny być kierowane do całej Unii. Jednak ich adresatem winno być co najmniej jedno państwo członkowskie, co najmniej jeden Europejski Urząd Nadzoru lub co najmniej jeden krajowy organ nadzoru.

T.Sz., NBP, KNF