Mamy bowiem urzędnika państwowego, który sieje grozę niczym bolszewicki przywódca. Póki nie wie o czyimś istnieniu, człowiek może spać w miarę spokojnie. Gorzej, gdy się dowie. Wtedy nie wiadomo, co robić, czego się trzymać, bo trzymanie się litery prawa w tym akurat przypadku bywa zupełnie nieskuteczne.

Podpadli mu na przykład lekarze ze szpitala, w którym zmarł jego ojciec. Oczywiście — pod sąd. Niestety, prokurator rejonowy odmówił zastosowania aresztu wobec lekarzy. Niestety — dla siebie, bo stracił stanowisko, a sprawę przesunięto do innej prokuratury. Sprawa trochę się ciągnie, bo naiwni biegli — jeden po drugim — nie mogą dopatrzeć się błędu w sztuce lekarskiej. Ale to nic, w końcu znajdą się bardziej rozgarnięci specjaliści. A tamci niech nie śpią spokojnie. Minister Ziobro jest cierpliwy i pamiętliwy.

O tym, że zadrzeć z kimś takim to nie przelewki, przekonał się nawet twardy Leszek Miller. Swojego czasu nazwał Ziobrę zerem, a niedawno łamiącym się głosem wzywał to „zero”, aby odczepiło się od jego rodziny i stanęło do walki z nim. Cierpliwości, panie Miller, po rodzinie przyjdzie czas i na pana.

Nic nie pójdzie w zapomnienie. Wszystko jest zapamiętane, nagrane i będzie rozliczone. Na miejscu rowerzystki z Krakowa zaczęłabym szukać specjalisty leczącego zaburzenia snu. Kto zaręczy, że minister nie nakręcił ich przelotnego spotkania telefonem komórkowym?

Danuta Graj