W Polsce działają trzy biura informacji gospodarczej: najstarszy Krajowy Rejestr Długów, InfoMonitor związany z sektorem bankowym oraz Europejski Rejestr Informacji Finansowej, które to biuro od niedawna jest kontynuatorem austriackiego KSV. Niezależnie od tego w oparciu o prawo bankowe działają bankowe bazy danych, największą prowadzi Biuro Informacji Kredytowej.

Podstawową słabością polskiego systemu rejestrów kredytowych jest właśnie fakt, że część rynku funkcjonuje w oparciu o specjalną ustawę, a część w oparciu o prawo bankowe. W 2007 r. wszystkie rejestry działające w oparciu o specjalną ustawę posiadały 650 tys. zapisów w bazie danych, podczas gdy rejestr działający w oparciu o prawo bankowe posiadał około 1,2 mln zapisów. To powoduje podział rynku na dwa, praktycznie niewspółpracujące ze sobą, segmenty. W efekcie dostęp do całej informacji zgromadzonej na rynku jest ograniczony, co osłabia jakość decyzji kredytowych i ogranicza konkurencję między rejestrami.

Poważnym problemem polskiego systemu rejestrów kredytowych jest także nieobecność w rejestrach informacji od wierzycieli wtórnych. Jeżeli bank sprzeda kredyt funduszowi sekurytyzacyjnemu, to informacja o dłużniku znika z rejestru bankowego. Dochodzi w ten sposób do zafałszowania informacji, gdyż powstaje domniemanie, że dłużnik spłacił zobowiązanie kredytowe. Tymczasem on nadal zalega ze spłatą.

W polskich rejestrach nie ma pozytywnej informacji o dłużniku. Formalnie istnieje możliwość zbierania informacji pozytywnej, jednak jest to utrudnione z powodu zbyt skomplikowanej procedury. W rezultacie niewiele informacji zostało zebranych przez rejestry.

BIEC szacuje, że za następnych 15-20 lat liczba raportów sprzedawanych na polskim rynku w ciągu jednego roku wyniesie 100-130 mln sztuk, wobec obecnych ok. 20 mln sztuk rocznie. Liczba raportów w Polsce przypadająca na jednego mieszkańca będzie więc zbliżona do tej, jaka obecnie występuje w najwyżej rozwiniętych krajach.

T.Sz., BIEC