- Takie czasy. Budżet trzeszczy na ostatnim szwie, nauczyciele się zbroją, rolnicy nie odpuszczą, w ZUS pustka. Jesteśmy odpowiedzialni. Musimy działać.

- Jasne, pięknie działacie. VAT mi podnieśliście. Dwadzieścia milionów więcej muszę zapłacić.

- Dwadzieścia, tu, dwieście tam i miliard się uzbiera. Ale to i tak kropla.

- I dlatego szykujecie skok na fundusze emerytalne?

- Przyznaję, łakomy kąsek, ale szef na razie się nie zgadza. Szkoda, bo braki cholerne w kasie – westchnął minister i przetarł okulary.

- Tyle dobrego… - dolał trunku prezes.

- Jak zobaczył bilans, już powoli zmienia zdanie – dodał minister.

- A tą cholerną akcyzą na paliwo, to musicie kombinować? Wiesz jak mnie to sieknie? Tak się na pracować. Czasem mam wrażenie, że skończyłeś Uniwersytet Ludowy w Większycach a nie uczelnię w USA.

- Akcyza, to nasze koło ratunkowe. Jak nic nie pomaga, trzeba podnieść. A nie pomaga.

- Jasne, jasne. Znam te wasze numery z akcyzą. Moglibyście przynajmniej nie chrzanić, że Unia zmusza do podwyżek.

- Piarowcy stwierdzili, że to działa. Komu się chce grzebać w unijnych przepisach.

- Mi się chce – zirytował się prezes – I jak słyszę te wasze napuszone mowy, to mam ochotę do Czech się przenieść.

- Nie mówiłeś, że znasz czeski – zdziwił się minister.

- Nie znam. Ale szybciej się nauczę, niż nadążę za zmianami przepisów.

- Cóż zrobić, sam wiesz, że poprzedni prezydent, świeć Panie na jego duszą, wszystko nam utrącał. Teraz nadganiamy.

- Jak cholera nadganiacie. Co miesiąc mam trzydzieści sprawozdań więcej.

- Nie narzekaj. Ja mam powody do narzekania – zwiesił głowę minister.

- Ojej, dymisja?

- Kto wie? Na razie szef wysłał mnie w środowisko, żebym poparcie zdobył dla pewnego projektu.

- I środowisko, to ja?

- Też. Do biznesu mnie wysłał. Pomysł jest, przyznam kuszący- minister z wdzięcznością przyjął dolewkę.

- Wal, chłopie. Nic mnie już nie zdziwi.

- No nie wiem….Koncepcja jest, by pożyczyć brakujące trzysta miliardów.

- Obligacje?

- Daj spokój, ludzie nie kupią. Od was pożyczyć, koncepcja taka jest.

- No, super, co chcecie pożyczyć? – prezes lekko zesztywniał.

- Wiesz, jakby, to określić. Różne rzeczy. Projekt takiej ustawy mamy, że pożyć będziemy mogli, jachty na przykład, ten twój biurowiec też byśmy mogli, ze sto milionów jest warty.

- Na cholerę wam jachty i biurowce?

- Sprzedamy i zasilimy budżet.

- Mówiłeś: pożyczyć, nie sprzedać.

- Od was pożyczyć, sprzedać, zasilić, stanąć na nogi a potem z nadwyżki kupić i oddać. Ale tylko na chwilę, stary, nie ma obaw. Góra pięć, dziesięć lat.

- Wkręcasz mnie, co? – opadł na fotel prezes.

- Poważnie mówię. Biuro analiz wyliczyło, że średni i duży biznes trzyma w prywatnych rękach prawie bilion złotych. Jak pożyczymy dwadzieścia procent to jesteśmy ura……

- Pani Kasiu, pan minister już musi iść – otworzył drzwi nagle poczerwieniały prezes.

- Nie bierz tego tak do siebie. Koncepcja jest, stary. Spokojnie. Tu masz projekt ustawy, gdybyś mógł….przez tydzień.

- Tydzień?

- No, tydzień. W przyszłym tygodniu premier ma konferencję i chciałby ogłosić założenia reformy finansów publicznych….

***

- Panie prezesie. Minister do pana – powiedziała sekretarka. Prezes otworzył oczy. Przez chwilę patrzył nieprzytomnym wzrokiem.

- Nie ma mnie. Jestem w Pradze- odparł prezes – I proszę mi kupić rozmówki polsko czeskie.

Paweł Ławicki