Środa, 20 VIII 2014 r.
Nr 124/2014 (1741)
indeks alfabetyczny |
A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  Ł  M  N  O  P  R  S  Ś  T  U  W  V  Z  Ź  Ż 
wydanie z wybranego dnia | najczęściej czytane | najlepiej oceniane | zmień rozmiar czcionki | terminy i wydarzenia | kanał RSS
 


11 maja 2007 r.

Stopnie niepełnosprawności

Od ponad dziesięciu lat nie ma już I, II i III grupy inwalidzkiej. Zamiast tego funkcjonują dwa rodzaje orzecznictwa: rentowe, które omówiliśmy w kwietniowych numerach „Gazety Podatnika”, oraz pozarentowe. W przypadku tego drugiego ustala się trzy stopnie niepełnosprawności.

Uwaga: artykuł który czytasz ma ponad 3 miesiące.

R E K L A M A

Osoby, które przed wejściem w życie Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zaliczono do jednej z grup inwalidzkich, zachowały nabyte uprawnienia.

Obecnie nie stosuje się już podziału na grupy inwalidzkie, ale orzeka się o stopniu niepełnosprawności. Orzecznictwo takie prowadzą powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności (w miastach na prawach powiatu — miejskie zespoły ds. orzekania). O tym, jak wygląda procedura, piszemy tutaj.

Zgodnie z ww. ustawą istnieją trzy stopnie niepełnosprawności:

  • znaczny,
  • umiarkowany,
  • lekki.



Znaczny stopień niepełnosprawności

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
(Art. 4 ust. 1. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.)

Niezdolność do samodzielnej egzystencji to naruszenie sprawności organizmu, które uniemożliwia danej osobie samodzielne zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, tj. samoobsługę, poruszanie się i komunikację.

Standardy dotyczące kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące:

  • niezdolność do pracy — całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu;
  • konieczność sprawowania opieki — całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz w ułatwianiu kontaktów z otoczeniem;
  • konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych — zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, z zakresu współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu określonych ról społecznych.


Przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych rozumie się konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy.


Umiarkowany stopień niepełnosprawności

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
(Art. 4. ust. 2. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.)


Standardy dotyczące kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące:

  • czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych — konieczność udzielenia pomocy polegającej na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, z zakresu współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu określonych ról społecznych, w okresach wynikających ze stanu zdrowia;
  • częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych — wystąpienie co najmniej jednej z okoliczności, o których mowa powyżej.



Lekki stopień niepełnosprawności

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
(Art. 4. ust. 3. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.)

Standardy dotyczące kwalifikowania do lekkiego stopnia niepełnosprawności określają kryteria naruszonej sprawności organizmu powodujące:

  • istotne obniżenie zdolności do wykonywania pracy — naruszona sprawność organizmu powodująca ograniczenia w wykonywaniu pracy zarobkowej znacznie obniżające wydajność pracy na danym stanowisku w porównaniu do wydajności, jaką wykazują osoby o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną;
  • ograniczenia w pełnieniu ról społecznych — trudności doświadczane przez osobę zainteresowaną relacjami z otoczeniem według przyjętych norm społecznych, jako skutek naruszonej sprawności organizmu;
  • możliwość kompensacji ograniczeń — wyrównywanie dysfunkcji organizmu spowodowanej utratą lub chorobą narządu, dzięki przedmiotom ortopedycznym, środkom pomocniczym i środkom technicznym.



Co warto wiedzieć

Stopień niepełnosprawności orzeka się:

  • na czas określony — jeżeli według wiedzy medycznej może nastąpić poprawa stanu zdrowia lub
  • na stałe — jeśli według wiedzy medycznej stan zdrowia nie rokuje poprawy.


Osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności w przypadku zmiany stanu zdrowia może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego ową zmianę.

Orzeczenie o znacznym albo umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie stanowi przeciwwskazania do podjęcia zatrudnienia przez osobę niepełnosprawną na otwartym rynku pracy. Pracodawca musi jednak zapewnić odpowiednie warunki pracy uwzględniające potrzeby wynikające z niepełnosprawności. Warunki takie powinny być potwierdzone pozytywną opinią Państwowej Inspekcji Pracy.

O orzekaniu niepełnosprawności dzieci do lat 16 piszemy tutaj.


Odpowiadające sobie orzeczenia stopnia niepełnosprawności

Dawny system orzecznictwa OBECNY SYSTEM ORZECZNICTWA
(od dnia 1 września 1997 r.)
orzeczenie komisji lekarskiej ds. inwalidztwa i zatrudnienia orzeczenie lekarza orzecznika ZUS orzeczenie powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności
I grupa inwalidzka całkowita niezdolność do pracy oraz samodzielnej egzystencji znaczny stopień niepełnosprawności
II grupa inwalidzka całkowita niezdolność do pracy umiarkowany stopień niepełnosprawności
III grupa inwalidzka częściowa niezdolność do pracy lub celowość przekwalifikowania zawodowego lekki stopień niepełnosprawności

Istotne jest to, że nie w każdym przypadku orzeczenia lekarza orzecznika ZUS oraz zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności są wobec siebie równorzędne. Znak równości między orzeczeniami stawiają m.in. ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 228, poz. 2255) oraz o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593). O ulgi bądź świadczenia (tj. zasiłek stały, zasiłek pielęgnacyjny itp.), o których mówią te ustawy, mogą ubiegać się na równi posiadacze orzeczeń ZUS i orzeczeń zespołów.

Sytuacja wygląda nieco inaczej w odniesieniu do świadczeń rentowych. I tak — na podstawie orzeczenia wydanego przez zespół nie można ubiegać się o rentę w instytucji ubezpieczenia społecznego.


Podstawa prawna

1) Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.);
2) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2003 r. Nr 139, poz. 1328).

Magdalena Stec




OPINIE UŻYTKOWNIKÓW

« poprzednia[ 1 ] . [ 2 ]następna »

Copyright © TaxNet Sp. z o.o. w Tychach