Obowiązująca we Wspólnocie zasada swobodnego przepływu towarów wymaga, aby państwa członkowskie dopuszczały na swój rynek produkty sprzedawane legalnie w innym unijnym państwie. Dotyczy to także tych produktów, które nie są objęte prawem UE: niektórych artykułów spożywczych (np. chleb i makaron), mebli, rowerów czy wyrobów z metali szlachetnych.

Państwa UE mogą odmówić dostępu do swojego rynku tylko w wyjątkowych przypadkach. Wiele firm napotyka jednak na bariery techniczne, ponieważ kraje członkowskie często wymagają dostosowania produktów pochodzących z innych państw do swoich (krajowych) przepisów.

Pakiet „towarowy” wprowadza skuteczne sposoby rozwiązania tego typu problemów. Jedno z rozporządzeń przenosi ciężar dowodu z firmy sprowadzającej produkt na urzędy krajowe, które odmawiają dostępu do rynku. Kolejna regulacja przewiduje utworzenie jednego lub więcej punktów kontaktowych ds. produktów w każdym państwie członkowskim. Ich głównym zadaniem będzie dostarczanie informacji o przepisach technicznych przedsiębiorstwom i władzom innych państw członkowskich.

W pakiecie zawarto także zapisy stwierdzające równoważność jednostek oceniających produkty. Często wymaga się, aby przed wprowadzeniem do obrotu produkty były oceniane przez niezależne laboratoria lub jednostki certyfikujące, czyli tzw. jednostki notyfikowane. Pakiet utrzymuje zdecentralizowaną ocenę i monitorowanie jednostek notyfikowanych (w kompetencjach każdego państwa członkowskiego), ale jednocześnie ustanawia przepisy dotyczące akredytacji.

Pakiet „towarowy” składa się z trzech aktów prawnych: dwóch rozporządzeń oraz decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady. Został przyjęty w ramach procedury pierwszego czytania z poprawkami uzgodnionymi przez trzy instytucje Unii Europejskiej: Komisję, Radę i Parlament.

T.Sz., MG