Trybunał w pierwszej kolejności zbadał konstytucyjność trybu uchwalania zakwestionowanych przepisów. Wątpliwości dotyczyły zakresu poprawek Senatu wprowadzonych do nowelizacji ustawy o opłatach abonamentowych, która zwalnia z tych opłat emerytów i rencistów, osoby uprawnione do świadczeń z pomocy społecznej, bezrobotnych i osoby uprawnione do zasiłku albo świadczenia przedemerytalnego.

Senat między innymi rozszerzył krąg zwolnień o osoby represjonowane za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego i o osoby internowane w stanie wojennym. Poprawka ta została przyjęta przez Sejm. Trybunał uznał, że nie mieści się ona w zakresie projektu poddanego pierwszemu czytaniu w Sejmie i w efekcie nie przeszła pełnej procedury legislacyjnej.

Oceniając zarzuty podniesione w skardze przez prezydenta, Trybunał uznał, że – co prawda – realizacja misji publicznej przez media publiczne jest niemożliwa bez zapewnienia odpowiednich nakładów finansowych pochodzących ze środków publicznych, jednakże to do ustawodawcy należy wybór formy finansowania, jego wysokości i szczegółowych zasad. Ustawa rozszerzająca krąg zwolnień z opłat abonamentowych jest uprawnionym działaniem ustawodawcy, a zatem nie narusza wynikającej z art. 2 konstytucji zasady bezpieczeństwa prawnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez ustawę konstytucyjnego zapisu, który określa pozycję i zadania KRRiT, TK stwierdził, że do zadań tych nie należy ustalanie wysokości opłat abonamentowych ani zwolnień od tych opłat. Trybunał nie dostrzegł, na tle zaskarżonych w tej sprawie przepisów, związku między konstytucyjnymi zadaniami KRRiT a rozszerzeniem zakresu zwolnień od opłat abonamentowych, w szczególności ewentualnego ograniczenia zakresu tych zadań.

T.Sz., TK