Timesharing oznacza prawo do korzystania z nieruchomości (np. ośrodka turystycznego, hotelu, pensjonatu, apartamentu) w określonych, regularnie powtarzających się odstępach czasu w każdym roku. Timesharing funkcjonuje od ponad 40 lat. Najwcześniej był stosowany we Francji i w USA, w Polsce pojawił się w latach 90. Jest wykorzystywany do nabywania prawa korzystania z nieruchomości położonych w miejscowościach atrakcyjnych turystycznie.

Nowa ustawa o timesharingu będzie stanowiła implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany.

Od momentu przyjęcia starej dyrektywy na rynku timeshare doszło do kilku zmian. Pojawiły się nowe produkty: długoterminowe produkty wakacyjne (kluby wakacyjne), systemy wymiany, odsprzedaży, a także różnego rodzaju umowy powiązane z timeshare. Nie wchodziły one jednak w zakres starej dyrektywy, czyli nie miały odzwierciedlenia w prawie krajowym, co pozwalało nieuczciwym przedsiębiorcom obchodzić przepisy prawa. Zmieni to nowa ustawa o timeshare.

Najważniejsza zmiana przewiduje zawieranie umowy timeshare. Na jej podstawie konsument będzie nabywał prawo korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku. Ustawa będzie miała także zastosowanie do umów: o długoterminowy produkt wakacyjny, pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, o uczestnictwo w systemie wymiany, a także umowy powiązanej. Przedsiębiorcy oferujący zawarcie tych umów podczas różnego rodzaju akcji promocyjnych będą zobowiązani do jednoznacznego poinformowania konsumentów o ich handlowym charakterze.

Zgodnie z założeniami, zrezygnowano z jednolitego pisemnego prospektu o charakterze informacyjnym, przekazywanego konsumentowi przed zawarciem umowy. Ponieważ pojawiły się nowe umowy, projekt ustawy przewiduje dla każdej z nich oddzielne standardowe formularze informacyjne (będą one zawierać informacje charakterystyczne dla każdej z umów). Chodzi o to, aby zwiększyć wiedzę konsumentów przed podpisaniem umowy, aby podejmowane przez nich decyzje były bardziej świadome i przemyślane. Standardowe formularze informacyjne umożliwią klientom porównywanie ofert i w efekcie wybór najkorzystniejszej z nich.

Projekt ustawy wprowadzi zmiany w prawie odstąpienia konsumenta od umów. Wydłużeniu – z 10 do 14 dni – ulegnie termin, w którym konsument będzie mógł skorzystać z tego prawa. Uszczegółowione zostaną zasady liczenia terminu przewidzianego na odstąpienie od umowy. W przypadku odstąpienia konsumenta od umowy we wskazanym terminie, przedsiębiorca nie będzie mógł pobierać z tego tytułu żadnych opłat. Integralną częścią każdej umowy będzie oddzielny formularz odstąpienia od niej. Ułatwi to konsumentom złożenie oświadczenia o odstąpieniu.

T.Sz., CIR