Trybunał orzekł, że § 20 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania przy udzielaniu zakładom pracy chronionej pomocy finansowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest niezgodny:

• z art. 32 ust. 1 pkt. 3 i art. 32 ust. 2 Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
• z art. 92 ust. 1 konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawa z 27 sierpnia 1997 r. nie upoważniła ministra właściwego do zabezpieczenia społecznego do modyfikacji kręgu podmiotów, które mają prawo uzyskania jednorazowej pożyczki w PFRON.

Rozporządzenie stanowi, że jednorazową pożyczkę może uzyskać zakład pracy chronionej, który posiada ten status co najmniej trzy lata. Z ustawy zaś wynika, że świadczenie takie może uzyskać pracodawca posiadający status zakładu pracy chronionej. Spełnienie warunków do nabycia statusu zakładu pracy chronionej daje gwarancję, że dany zakład pracy będzie właściwie spełniał swoje zadania w odniesieniu do rehabilitacji zawodowej i aktywizacji osób niepełnosprawnych.

Zdaniem Trybunału zaskarżony przepis rozporządzenia wykracza poza delegację zawartą w upoważnieniu ustawowym, gdyż modyfikuje krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania świadczenia z PFRON. Taka zmiana treści ustawy nie znajduje żadnego uzasadnienia, nie posiada też podstawy prawnej. Ustawodawca w samej ustawie określił krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania jednorazowej pożyczki, a więc wszelkie regulacje tej kwestii w rozporządzeniu są bezprawne.

Rozprawie przewodniczył sędzia TK Adam Jamróz, a sprawozdawcą był sędzia TK Mirosław Granat.

Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

(sygn. U 7/06)

(źródło: TK)