Wcześniej brytyjski parlament wysłuchał mowy pożegnalnej Blaira, a jego samego nagrodził owacją na stojąco. — Życzę wszystkim, przyjaciołom i wrogom, wszystkiego najlepszego. To już koniec — mówił Blair.

Dziesięć lat temu Tony Blair został najmłodszym od 1812 r. szefem rządu Wielkiej Brytanii i stał się pierwszym w dziejach kraju laburzystą dzierżącym ster władzy przez dwie kolejne kadencje.

Jako premier, Blair prowadził sprzyjającą przedsiębiorczości politykę gospodarczą, którą przedstawiał jako „trzecią drogę" między gospodarką wolnorynkową a tradycyjnym socjaldemokratycznym modelem laburzystowskim. Przysporzyło mu to nowych zwolenników, których odebrał konserwatystom, choć kosztowało to utratę poparcia części lewego skrzydła partii.

54-letni polityk zostanie zapamiętany przede wszystkim ze względu na pomoc w zaprowadzeniu pokoju w Irlandii Północnej i wysłanie wojsk do Iraku.

Zwolennicy uważali go za jednego z najlepszych współczesnych szefów rządu. Krytycy z kolei twierdzili, że Blair, który świetnie wypada w telewizji, zawdzięcza swoje sukcesy głównie umiejętności „teatralnej autoprezentacji". Nazywano go nawet „teflonowym Tony'm" (bo nic się do niego nie przylepiało). Zawsze sprawiał wrażenie nowoczesnego, charyzmatycznego i wyrazistego lidera.

10 maja 2007 r. ogłosił swoją rezygnację. Dymisję zapowiedział na 27 czerwca. Na stanowisku szefa Partii Pracy zastąpi go jego bliski współpracownik Gordon Brown.

Po odejściu z rządu Blair zostanie koordynatorem ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.

(PAP, M.S.)