Wyniki kontroli świadczą o tym, że pozycja konsumentów na rynku usług kurierskich nie jest zadowalająca – stwierdził UOKiK. Głównym problemem jest brak jasnej informacji o rodzaju świadczonej usługi, już na etapie nadawania przesyłki. Skontrolowane regulaminy nie zawierały jednoznacznych kryteriów stwierdzających, czy przesyłka jest traktowana jako usługa pocztowa, czy przewozowa. Zgodnie z prawem nadawca w zależności od tego, co przesyła, może stać się stroną umowy przewozu lub o świadczenie usługi pocztowej.

Jeśli nadawca wysyła korespondencję, stosuje się prawo pocztowe, zgodnie z którym, to przedsiębiorca w regulaminie określa okoliczności uznania usługi za niewykonaną oraz zasady postępowania reklamacyjnego. Natomiast, jeżeli przesyłka nie zawiera korespondencji - świadczona jest usługa przewozu. Wówczas stosuje się prawo przewozowe jasno określające zasady dochodzenia roszczeń. Pełna informacja w tym zakresie ma bardzo duże znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy kurier na podstawie tego samego regulaminu świadczy zarówno usługi pocztowe, jak i przewozowe.

Urząd kwestionuje również postanowienia zawarte w umowach kurierskich, które utrudniają dochodzenie reklamacji. Przykładem tego typu klauzul jest zobowiązywanie konsumenta do dołączenia wszelkich innych dodatkowych dokumentów nie wymienionych w regulaminie. Kurierzy zastrzegają, że brak ich złożenia spowoduje nierozpatrzenie reklamacji. Zdaniem Urzędu, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta tylko tych dokumentów, które są związane ze świadczoną usługą, czyli np. listu przewozowego, potwierdzenia zawarcia umowy. Wymaganie dodatkowych, bliżej nieokreślonych dokumentów może celowo przedłużać czas rozpatrzenia reklamacji, a tym samym godzić w interesy konsumentów.

Część z analizowanych regulaminów zawierało postanowienia, które ograniczały odpowiedzialność kuriera za utratę, opóźnienie czy też niedostarczenie przesyłki, wyznaczając górną granicę odszkodowania. Przykładowo - odpowiedzialność zleceniobiorcy za utratę, ubytek i uszkodzenie przesyłki w czasie od przyjęcia jej do przewozu aż do wydania odbiorcy, ogranicza się do odszkodowania w wysokości 100 zł. Zgodnie z prawem przewozowym, w przypadku opóźnienia przewoźnik ma obowiązek do zapłacenia odszkodowania do wysokości podwójnej kwoty przewoźnego, czyli opłaty za transport.

T.Sz., UOKiK