W rozumieniu art. 16 ustawy za repatrianta może być uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:

• jest polskiego pochodzenia,
• przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium Armenii, Azerbejdżanu, Gruzji, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu lub azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej,
• przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku z pobieraniem nauki w szkole wyższej jako stypendysta strony polskiej,
• złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.

Organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta jest wojewoda.


Miejsce załatwienia sprawy:

Wniosek należy złożyć w urzędzie wojewódzkim, w wydziale spraw cudzoziemców.


Wymagane dokumenty:

1) wniosek o uznanie za repatrianta, wypełniony w języku polskim, wraz z aktualną, wyraźną fotografią o wymiarach 5 cm x 4 cm;

Wzór wniosku stanowi załącznik do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie postępowania w sprawach o uznanie za repatrianta. Formularz wniosku można pobrać tutaj.

2) decyzja konsula o uznaniu za osobę polskiego pochodzenia (o tym, kto w myśl ustawy jest osobą polskiego pochodzenia, przeczytamy w artykule: „Repatriacja”);

Osoba nieposiadająca stosownej decyzji konsula dołącza do wniosku dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie:

• dokumenty wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków, pradziadków, a w szczególności:

• polskie dokumenty tożsamości,
• akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością,
• dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej,
• dokumenty poświadczające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej,
• dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.
  

3) poświadczona urzędowo kopia ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo;
4) skrócony odpis aktu urodzenia;
5) skrócony odpis aktu małżeństwa lub inny dokument określający stan cywilny;
6) życiorys;
7) poświadczona urzędowo kopia karty czasowego pobytu;
8) zaświadczenie, że wnioskodawca pobierał naukę w szkole wyższej jako stypendysta strony polskiej oraz odpis dyplomu;
9) zaświadczenie potwierdzające fakt stałego zamieszkiwania przed dniem wejścia w życie ustawy na terytorium Armenii, Azerbejdżanu, Gruzji, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu lub azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej.

Uznanie za repatrianta rozciąga się również na małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską wnioskodawcy, jeżeli ten ostatni dołączy do wniosku:

• skrócony odpis aktu urodzenia dziecka;
• pisemne oświadczenie drugiego rodzica o wyrażeniu zgody na nabycie przez dziecko obywatelstwa polskiego (złożone przed konsulem, za pośrednictwem wojewody) lub wyrok sądu pozbawiający drugiego rodzica władzy rodzicielskiej — w przypadku gdy drugie z rodziców małoletniego nie ubiega się o uznanie za repatrianta;
• zgodę opiekuna, wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem (za pośrednictwem wojewody) — jeżeli małoletni pozostaje pod opieką;
• pisemne oświadczenie o wyrażeniu zgody na nabycie obywatelstwa polskiego — gdy małoletni ukończył 16 rok życia.

Dokumenty sporządzone w języku obcym należy złożyć wraz z ich tłumaczeniem na język polski, sporządzonym lub poświadczonym przez tłumacza przysięgłego.


Obowiązujące opłaty:

Brak.


Postępowanie:

Osoba uznana za repatrianta nabywa obywatelstwo polskie z dniem, w którym decyzja wojewody staje się ostateczna.

Decyzja o uznaniu za repatrianta powoduje m.in., że przy ustalaniu prawa wnioskodawcy do świadczeń emerytalnych i rentowych okresy zatrudnienia za granicą uwzględniane są jako okresy składkowe.


O tym, jakie inne prawa przysługują repatriantom i jakiej pomocy mogą oni oczekiwać od państwa, przeczytamy w tekście: „Repatriacja”.


Sprawami dotyczącymi repatriacji w Polsce zajmuje się Urząd do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

Adres do korespondencji:
Urząd do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców
ul. Koszykowa 16
00-564 Warszawa

Strona internetowa: http://www.uric.gov.pl/Strona,glowna,1.html


Podstawa prawna:

1) Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1118 z późn. zm.);
2) Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.);
3) Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie postępowania w sprawach o uznanie za repatrianta (Dz. U. z 2001 r. Nr 22, poz. 260).

Magdalena Stec