Zaczęło się od niesławnego pomysłu z tanimi podręcznikami, które Ministerstwo Edukacji miało wybrać, kupić i triumfalnie dostarczyć do szkół — a wszystko to na koszt rodziców. Szczęśliwie okazało się, że prawo nie zezwala na organizowanie publicznych przetargów za prywatne pieniądze. Innym anonsowanym z dumą prezentem były lekcje angielskiego dla najmłodszych klas. Jednak ministerialne dotacje na ten cel skończyły się po czterech miesiącach, co zmusiło samorządy do opłacania nauki języka z własnych środków. Efektem tego oraz podobnych doświadczeń jest pewna nabyta reakcja — na hasło: „pomysł Ministerstwa Edukacji” samorządowcy z przerażeniem chwytają się za budżet.

Teraz przyszła kolej na przedsiębiorców. W swoim najnowszym projekcie — o szumnej nazwie „Karta Praw Rodzin Polskich” — LPR postuluje wprowadzenie tzw. „płacy rodzinnej”, czyli pensji wyliczonej w ten sposób, by pokryć koszty utrzymania rodziny. Postuluje, jak zwykle nie zastanowiwszy się, kto te gruszki na wierzbie sfinansuje. Wyobraźnia pomysłodawców nie wykracza poza moment wielkopańskiego aktu darowizny: „Nie starcza ci na utrzymanie rodziny, biedny człowieku? Idź do pracodawcy i powiedz, że Giertych kazał podwyższyć twoją pensję. Potem okaż wdzięczność, głosując na nas”.

Rzeczowa analiza wspomnianego projektu byłaby stratą czasu. Wiadomo przecież, że powstał tylko w celu przekucia hasła: „Wszystkie pieniądze są nasze” w hasło: „Wszelka władza jest nasza”. Z dążenia do władzy trudno czynić zarzut, bo jest ono motorem działania każdej partii. Jednak LPR — ze swoimi jedynie słusznymi poglądami, zamiłowaniem do wspólnej własności oraz dwiema ostatnimi literami skrótu nazwy — zanadto przypomina tę, której powrotu chyba nikt by sobie nie życzył.

Danuta Graj