Do grupy wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne należą wydatki poniesione na:

1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
3) zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
6) odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł,
8) utrzymanie przez osoby niewidome, o których mowa w pkt 7, psa przewodnika — w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w pkt 7,
9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
10) opłacenie tłumacza języka migowego,
11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia,
12) leki — w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
13) odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

a) osoby niepełnosprawnej — karetką transportu sanitarnego,
b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 — również innymi środkami transportu, niż wymienione w lit. a),

14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne — w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł,
15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

a) na turnusie rehabilitacyjnym,
b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,
c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Uwaga: wymienione powyżej wydatki podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Gdyby wydatki były częściowo sfinansowane lub dofinansowane z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega wyłącznie różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Dokumentowanie wydatków

Wysokość wydatków ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Ustawa nie określa rodzaju dokumentów dla tej kategorii wydatków — tak więc może to być rachunek, faktura, pokwitowanie, dowód wpłaty itp. — ważne jest, aby na dokumencie uwidoczniono dane odpowiedniej osoby finansującej wydatek, dane wystawcy, przedmiot dokumentowanej operacji, kwotę i aby dokument stwierdzał fakt poniesienia wydatku.

Jednak nie wszystkie wydatki muszą być udokumentowane. Wydatki określone w punktach 7 (opłacenie przewodników osób niewidomych), 8 (wydatki na utrzymanie psa przewodnika) i 14 (wydatki związane z eksploatacją samochodu osobowego) nie wymagają udokumentowania.

Pamiętać jednak należy, że wydatki na opłacenie przewodników osób niewidomych będą często stanowiły przychód tych przewodników. Kilkanaście miesięcy temu w niektórych urzędach skarbowych podjęto próby sprawdzenia zeznań osób, które według oświadczeń osób korzystających z ulgi (składanych w trakcie prowadzenia postępowania wyjaśniającego) otrzymywały wynagrodzenia jako przewodnicy tych osób.

Osoby uprawnione do korzystania z ulgi

Warunkiem odliczenia wymienionych powyżej wydatków jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: 

1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów. 

Ulgi przysługują również podatnikom, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne:

a) współmałżonek,
b) dzieci własne i przysposobione,
c) dzieci obce przyjęte na wychowanie,
d) pasierbowie,
e) rodzice,
f) rodzice współmałżonka,
g) rodzeństwo,
h) ojczym,
i) macocha,
j) zięciowie i synowe

— jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9120 zł.

Jeżeli w punktach 1 – 15 jest mowa o osobach zaliczonych do:

1) I grupy inwalidztwa — należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
b) znaczny stopień niepełnosprawności,

2) II grupy inwalidztwa — należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a) całkowitą niezdolność do pracy albo
b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Odliczenie może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 roku.