Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 Ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest zgodny z konstytucją. Zaskarżony przepis nadawał nowe brzmienie art. 14a Ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Dotychczasowe zwolnienie prowadzącego zakład pracy chronionej od wpłat do urzędu skarbowego należności z tytułu podatku od towarów i usług zostało zastąpione prawem do otrzymania zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług w całości lub w części.

Trybunał Konstytucyjny uznał, że zakwestionowana regulacja nie naruszała zasady ochrony interesów w toku. Zachowane zostały podstawowe wymogi legislacyjne dotyczące kwestionowanej zmiany: zmiana przywileju nastąpiła z początkiem nowego roku podatkowego, zachowana została także vacatio legis, której okres wynosił jeden miesiąc. Natomiast rezygnacja z przepisów przejściowych spowodowana była koniecznością ochrony innych wartości konstytucyjnych — troską o dobro publiczne (poprzez przeciwdziałanie nadużyciom podatkowym na szeroka skalę).

Trybunał nie znalazł także podstaw, aby uznać za niezgodny z konstytucją zaskarżony przepis w związku z art. 3 ustawy zmieniającej z 1999 r. w brzmieniu obowiązującym po wyroku TK z 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 45/01 dotyczył zakładów pracy chronionej, które status ten uzyskały na podstawie ustawy z 1997 r., tj. na czas określony. Trybunał uznał, że zakłady pracy chronionej, które uzyskały taki status bezterminowo, znajdowały się w odmiennej sytuacji prawnej niż podmioty, które status ten otrzymały jedynie na okres trzech lat, i tylko w tym wyznaczonym okresie mogły korzystać ze szczególnych uprawnień, w tym przywilejów podatkowych. Ze względu na brak wyznaczenia jakichkolwiek ram czasowych korzystania z uprzywilejowanej pozycji zakłady musiały się liczyć z możliwością zmiany ich sytuacji prawnej.

T.Sz., TK