Pracodawcy zrzeszeni w Związku Rzemiosła Polskiego narzekają na brak jednolitej wykładni dotyczącej podatkowych skutków korzystania z pomocy państwa w finansowaniu szkoleń młodocianych pracowników. Nie wiedzą bowiem, jak należy rozliczyć koszty tych szkoleń, kiedy budżet państwa w postaci dotacji zwraca część nakładów poniesionych na ten cel.

Przychody przedsiębiorców z tytułu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika są dotacją z budżetu państwa w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych i nie pobiera się od nich podatku dochodowego od osób fizycznych. Ustawa stwierdza również, że do kosztów uzyskania przychodów nie wlicza się wydatków i kosztów sfinansowanych bezpośrednio  z dochodów (przychodów) zwolnionych od podatku. 

Problem wynika z faktu, że koszty kształcenia są refundowane przedsiębiorcom z opóźnieniem — najpierw muszą oni ponieść i rozliczyć wydatki na ten cel. Z tego powodu urzędy skarbowe wydają niejednolite interpretacje przywołanych przepisów. Przykłady rozbieżnych wykładni opublikowała ostatnio „Rzeczpospolita”, a ZRP przywołał je w piśmie do ministra finansów.

Urząd skarbowy w Chodzieży stwierdził np., że skoro kwota dofinansowania jest przychodem zwolnionym od podatku, to i pokryte nią wydatki nie są kosztami uzyskania przychodów. Wielkości te nie powinny więc być ewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Z koeli urząd skarbowy Warszawa Śródmieście uznał, że poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnik powinien zaliczyć w całości do kosztów uzyskania przychodów. Przychodem z działalności będzie otrzymana refundacja w wysokość 50 proc. poniesionych kosztów.

Ze stanowiska urzędu skarbowego w Nisku wynika natomiast, że zrefundowane wydatki należy wyłączyć z kosztów uzyskania przychodu w miesiącu otrzymania refundacji. W praktyce oznacza to, że podatnik powinien pomniejszyć koszty uzyskania przychodu w miesiącu otrzymania dotacji — w kwocie odpowiadającej wysokości otrzymanej dotacji.

T.Sz., ZRP