Koszty rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej prowadzonej przez ZUS pokrywane są w całości z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W ten sposób finansowane są zarówno wydatki na zabiegi lecznicze, opiekę medyczną i konsultacje specjalistów, jak też nakłady na zakwaterowanie, wyżywienie, edukację zdrowotną i promocję zdrowia, a nawet koszty dojazdu i opłaty uzdrowiskowej.

Z badań statystycznych prowadzonych przez ZUS wynika, że w 2005 r. rehabilitację leczniczą zakończyło 54 tys. osób. Aktualnie rocznie z programu korzysta ponad 60 tys. zagrożonych niepełnosprawnością. Zakład ocenia, że przy obecnym postępie wiedzy i stosowaniu nowoczesnych technologii medycznych czas leczenia uległ znacznemu skróceniu. W przypadku zawału mięśnia sercowego pobyt w szpitalu można skrócić z około 5 – 6 tygodni do 5 – 7 dni, a całość leczenia (rehabilitacji) – do miesiąca.

Wniosek o przeprowadzenie rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej może wydać każdy lekarz prowadzący leczenie, ale o potrzebie rehabilitacji decyduje lekarz orzecznik ZUS. Orzeczenie to może zostać wydane również podczas czynności prowadzonych w innym zakresie np. przy okazji kontroli zasadności zwolnienia lekarskiego.

ZUS nie posiada własnych ośrodków i prowadzi rehabilitację na podstawie umów cywilno-prawnych zawieranych z krajowymi placówkami medycznymi. Co roku podmioty spełniające odpowiednie kryteria wybierane są w drodze konkursu. Obecnie w skali roku ZUS ma do dyspozycji 72 tys. miejsc dla osób kierowanych na rehabilitację.

Program prewencji rentowej ZUS uruchomił w 1996 r. W ciągu 11 lat jego funkcjonowania rehabilitacji leczniczej zostało poddanych 540 tys. osób. Działania te najbardziej skuteczne okazały się w przypadku osób cierpiących na schorzenia narządu ruchu (leczenie rehabilitacyjne ukończone u 77 proc. skierowanych). Znacznie słabsze wyniki osiągnięto w grupie pacjentów ze schorzeniami układu krążenia (18 proc.) oraz w pozostałych rodzajach problemów zdrowotnych (ok. 5 proc.).

T. Sz.