TK w wyroku z 24 czerwca br. orzekł, że obliczając wysokość zasiłków, trzeba do ich podstawy wliczać wszystkie składniki wynagrodzenia, od których odprowadzana jest składka na ubezpieczenie chorobowe. Z podstawy tej mają być wyłączone tylko te składniki wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo za okresy pobierania zasiłków.

Jak wyjaśnia Perło, zgodnie z zasadą wskazaną przez TK będą musiały zostać przeliczone wszystkie zasiłki z tytułu choroby i macierzyństwa, tzn. chorobowy, opiekuńczy, macierzyński, wyrównawczy i świadczenie rehabilitacyjne, ale tylko te przysługujące pracownikom.

Świadczenia powinny zostać przeliczone według zasady: kto wypłacał świadczenie, ten przelicza i dokonuje odpowiedniego wyrównania. Jeżeli to pracodawca wypłacał zasiłek, bo zgłaszał do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 osób, to on przeliczy podstawę wymiaru świadczenia i wypłaci wyrównanie, wliczając to w ciężar składek. Jeżeli pracownikom zasiłki płacił ZUS (tak było w przypadku ubezpieczonych zatrudnionych w firmach do 20 osób oraz tych, którzy pobierali zasiłki za okres po ustaniu zatrudnienia), to przeliczenia i wyrównania dokona zakład.

Jeśli zakład pracy już nie istnieje, a będą bezsporne dowody na to, że podstawa powinna być przeliczona, to zrobi to ZUS. Pracownicy mają możliwość dochodzenia wyrównania zasiłku przez okres trzech lat od ostatniego dnia, za który przysługuje zasiłek. Krótszy termin dotyczy przypadków, w których wcześniej była wydawana decyzja lub zapadł wyrok sądu. Wykonanie wyroku TK wiąże się nie tylko z wypłatą wyrównania, ale również odsetek od zasiłków. Odsetki od wypłaconych wyrównań zasiłków również podlegają wliczeniu w ciężar składek.

T.Sz., ZUS